[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Χιλιάδες νόμους έχει ψηφίσει η ελληνική Βουλή από το ’74 και εντεύθεν. Αυτός
που θα μείνει στην Ιστορία, δεν είναι άλλος από εκείνον που έφερε στη ζωή μας
τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων. Γιατί; Διότι έχει τη λογική της
απεμπλοκής των σχέσεων πολίτη – Κράτους από τη συναλλαγή. Όσο δεν το
αντιλαμβανόμαστε αυτό, κάθε χρόνο θα απορούμε ­ δήθεν αθώα, δήθεν ότι δεν
ξέρουμε τίποτε για το φόνο ­ για ποιον λόγο η Ελλάδα έχει γεμίσει αυθαίρετα,
για ποιον λόγο υπάρχουν εμπρηστές, για ποιον λόγο καίγονται κάθε χρονιά
περιοχές και περιοχές…

Πίσω απ’ όλα αυτά ­ αν εξαιρέσει κανείς τις τυχαίες πυρκαγιές και τα
αναπόφευκτα αυθαίρετα ­ βρίσκεται η πλήρης αδυναμία του Κράτους να ολοκληρώσει
την καταγραφή τού «ποιος κατέχει τι» σε όλη τη χώρα, αλλά και η απόλυτη
παράδοση των πολιτικών μας στα κάθε λογής γραφειοκρατικά κατεστημένα του
Δημοσίου, που έχουν κάθε λόγο να συντηρούν μια «δρακόντεια» νομοθεσία, η οποία
απλώς γιγαντώνει την παρανομία, αλλά και τους παντοειδείς προστάτες της, που
βεβαίως, κατά τα άλλα, είναι υπάλληλοι του δημοσίου συμφέροντος.

Είναι δε ενδιαφέρον ότι και ολόκληρη η κοινωνία μας στοιχίζεται σε κάθε
περίπτωση πίσω από αυτά τα κατεστημένα: Όταν πριν από δύο χρόνια είχε
επιχειρήσει ο Στέφανος Τζουμάκας να αλλάξει στην κατεύθυνση της
«αντικειμενικοποίησης» το καθεστώς του χαρακτηρισμού και του αποχαρακτηρισμού
των δασικών εκτάσεων στη χώρα μας, οι πάντες κατήγγειλαν τον τότε υπουργό
περίπου ως εμπρηστή και οικοπεδοφάγο…

Ουδείς διανοείται τι σημαίνει πρακτικά ο εκ των υστέρων χαρακτηρισμός μιας
αγροτικής ή άλλης έκτασης ως «δασικής», όταν σε αυτήν έχουν φυτρώσει ένα ή δύο
ή και τρία και τέσσερα πουρνάρια. Ουδείς διανοείται πόσες φωτιές έχουν μπει,
πόσες συναλλαγές έχουν γίνει, επί δεκαετίες, λόγω αυτής της
«υποκειμενικότητας» του νόμου…

Αλλά δεν είναι μόνον το χθες. Δεν είναι μόνον όλα αυτά που έχουν καεί. Είναι
και αυτά που θα καούν ­ και θα κηρυχθούν αναδασωτέα, για να οικοπεδοποιηθούν
στη συνέχεια. Είναι και η στοιχειώδης έλλειψη πρόβλεψης από την πλευρά της
Πολιτείας.

Δεν γνώριζε η Πολιτεία ότι η Λούτσα επρόκειτο να μεταβληθεί σε χώρο δεύτερης
κατοικίας; Εμποδίστηκε κανείς από τη νομοθεσία που προέβλεπε και προβλέπει
τέσσερα στρέμματα για να είναι νόμιμο το εκτός σχεδίου σπίτι; Απλώς, τα σπίτια
εκεί έγιναν πολύ χειρότερα απ’ ότι θα γίνονταν, αλλά και αρκετοί πλούτισαν
κάνοντας τα στραβά μάτια για να χτιστούν…