Πρόσεξαν και εμένα

Από την Καρδίτσα στην αφρόκρεμα του ελληνικού μπάσκετ. Μία εξέλιξη που ούτε ο ίδιος ο Γιάννης Γιαννούλης περίμενε

Οταν πριν από οκτώ χρόνια, το καλοκαίρι του 1992, ο Γιάννης Γιαννούλης έκανε
ατομικές προπονήσεις στο κλειστό γυμναστήριο του Λυκείου Καρδίτσας και στα
γήπεδα των Αμπελοκήπων και του Εσπέρου, δεν πίστευε ότι ξεκινούσε η καριέρα
ενός διεθνούς.

Ούτε επαγγελματία μπασκετμπολίστα φανταζόταν τον εαυτό του, αν και ο Γιώργος
Αμερικάνος, που ταξίδεψε μέχρι την Καρδίτσα για να μιλήσει στον νεαρό του
τοπικού Φιλαθλητικού και να τον πείσει να πάει έως τα γραφεία της ΑΕΚ,
επιβεβαίωνε ότι επρόκειτο για ένα πραγματικό ταλέντο.

Ο 16χρονος τότε Γιαννούλης πίστευε ότι «μου κάνει πλάκα ο πατέρας μου. Ξέρεις,
είναι ωραίος τύπος και του αρέσει να πειράζει όλο τον κόσμο».

Ούτε όταν άκουσε τον τότε πρόεδρο της ΑΕΚ, τον Βουτσόπουλο, να μιλάει για
επιταγή 400.000 δραχμών που θα πληρωθεί ύστερα από οκτώ μήνες συγκινήθηκε.
«Δεν ήταν ότι μου φάνηκαν πολλά ή λίγα. Εγώ σαν Γιάννης δεν είχα 400.000 για
να την “βγάλω” στην Αθήνα. Τι θα έλεγα στον πατέρα μου; Δώσε μου 400.000 και
θα στα δώσω σε οκτώ μήνες;». Η μεταγραφή, λοιπόν, στην ΑΕΚ χάλασε, γιατί «δεν
θα είχα να την “βγάλω”».

Το ραντεβού

Ήταν η προτελευταία ημέρα των μεταγραφών και ο Γιώργος Αμερικάνος τηλεφώνησε
στον τότε πρόεδρο του ΠΑΟΚ, Νίκο Βεζυρτζή. «Βρήκαμε αεροπορικά εισιτήρια και
ύστερα από δύο ώρες ταξιδέψαμε για τη Θεσσαλονίκη. Δύο παράγοντες μάς πήγαν σε
ένα μαγαζάκι για να συναντήσουμε τον πρόεδρο. Στην παραλία ήταν, και τώρα έχει
κλείσει. Εγώ σκεφτόμουν ότι αφήσαμε το αμάξι στην Αθήνα και ότι πρέπει να
επιστρέψουμε και πως μετά πρέπει πάλι να ταξιδέψουμε για την Καρδίτσα».

Το πρόγραμμα πριν από τις υπογραφές περιελάμβανε ένα… περίπλοκο γεύμα. «Μας
πήγανε να φάμε ψάρι. Εγώ, όμως, δεν ήξερα να φάω ψάρι με μαχαιροπίρουνο. Εδώ
που τα λέμε και τώρα δυσκολεύομαι. Ο Βεζυρτζής με είδε και το κατάλαβε. Άφησε
τη θέση του. Ήρθε δίπλα μου και μου καθάρισε το ψάρι. Μου γύρισε το μυαλό αυτή
η κίνηση και αναρωτήθηκα: Γιατί ενδιαφέρονται τόσο πολύ για μένα αυτοί; Τι
είμαι εγώ;».

Την επομένη δεν λύθηκαν οι… υπαρξιακές αναζητήσεις του Γιαννούλη. «Πήγαμε
στην αντιπροσωπεία αυτοκινήτων του Βεζυρτζή και εγώ παρατηρούσα τα αυτοκίνητα.
Μου άρεσε πάρα πολύ το Όπελ Καλίμπρα. Ο πατέρας μου ασχολιόταν με τη
μεταγραφή. Πήρα και ένα χαρτζιλίκι και το μοίρασα σε όλους. Όχι γιατί είχαν
ανάγκη. Ήθελα να δείξω ότι φέρνω και εγώ λεφτά στο σπίτι».

Μέχρι τότε η πιο σημαντική στιγμή στη ζωή του ήταν «η μαύρη ζώνη και το ένα
νταν που πήρα στη σχολή του τάε κβο ντο. Τρελάθηκα τελείως. Ευτυχώς που τόσο
μικρός κατάφερα να ολοκληρώσω κάτι που είχα αρχίσει. Από τότε σκέφτηκα ότι
είναι δυνατόν να γίνουν πολλά πράγματα στη ζωή μου».

Ο Σερφ

Με τον Γιώργο Σιγάλα λίγο μετά την υπογραφή των νέων τους συμβολαίων στον ΠΑΟΚ

Ο Γιαννούλης κέρδισε κύπελλα, διακρίσεις, έφτασε έως την Εθνική, αλλά άργησε
να πιστέψει ότι είναι επαγγελματίας. «Μέχρι πέρυσι ήταν σαν να έπαιζα για
χόμπι και με πλήρωναν. Το δικό μου πρόβλημα ήταν ο Σβι Σερφ. Ήταν κακός ως
άνθρωπος». Δεν έχει γνωρίσει κακούς ανθρώπους; «Με μένα ήταν κακός. Δεν ήταν
βέβαια ο χειρότερος στον κόσμο. Ούτε και εγώ ο καλύτερος. Αδικούσε παίκτες.
Υπήρχαν παίκτες που δεν τους έβαζε, επειδή δεν τους είχε φέρει αυτός. Δεν
μιλούσαμε και στα αποδυτήρια γινόταν χαμός. Θυμάμαι ήταν ένα παιχνίδι κατά του
Ολυμπιακού και εγώ είχα γυρίσει από την Εθνική. Με έβαλε για δέκα δευτερόλεπτα
στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, για να πάρω την τελευταία προσπάθεια. Ήθελε να
με εκθέσει…».

Η προαγωγή του Κώστα Φλεβαράκη στη θέση του πρώτου προπονητή ήταν ευεργετική.
«Ήθελε να με κερδίσει ως παίκτη. Μου μιλούσε, διότι με πιστεύει πολύ. Γι’ αυτό
και επέμενε πολύ για να με κρατήσει στην ομάδα. Με βοήθησε πολύ».

Επαγγελματίας

Ο χομπίστας Γιαννούλης αισθάνθηκε επαγγελματίας μόλις πέρυσι. «Ήταν το πρώτο
παιχνίδι με τον Πανιώνιο. Πήγα στη συνέντευξη Τύπου και εκεί κατάλαβα μέσα στη
χαρά μου από την καλή εμφάνιση ότι έπρεπε να είμαι επαγγελματίας. Είχα πολύ
καλούς συμπαίκτες και εγώ ήμουν ο καλύτερος. Είπα ότι πάμε για κάτι δυνατό.
Την επομένη έκανα ατομική προπόνηση μόνος μου στο κλειστό της Τούμπας. Είχα
για χρόνια τα κλειδιά, αλλά πήγα για πρώτη φορά μόνος μου».

Το τέλος της σεζόν ήταν ευχάριστο. Φιναλίστ στον τελικό ο ΠΑΟΚ και αμέσως
διαπραγματεύσεις για το νέο συμβόλαιο. «Μου τηλεφώνησαν και από την Παφ, αλλά
μου είπαν ότι θέλουν τον αντι-Οικονόμου και εκεί τους απέκλεισα. Με πλησίασε
και ο Παναθηναϊκός, αλλά δεν φτάσαμε στα νούμερα, γιατί μου έλεγαν ότι θα τα
πουν την τελευταία ημέρα. Και ο Ολυμπιακός… Πάνω κάτω τα ίδια ήταν τα
νούμερα. Δεν ήταν οικονομικό το θέμα. Ξέρω την αξία μου και ξέρω ότι την
ανεβάζουν και οι εφημερίδες, που γράφουν για μένα κάθε ημέρα είτε θετικά είτε
αρνητικά. Μετά ήταν ότι είχε φύγει και ο Ιωαννίδης από τον Ολυμπιακό. Επηρέασε
αυτό το γεγονός. Βέβαια επηρέασε. Θέλω να δουλέψω γι’ αυτόν. Δεν τα πιστεύω
αυτά που λένε. Ήθελα να δω αν μπορεί να με κουμαντάρει. Αν ήμουν παίκτης του,
θα ήμουν ο καλύτερος στην Ευρώπη. Ξέρει να παίρνει το 100% από κάθε αθλητή. Με
ενόχλησε πολύ, όμως, η φημολογία ότι υπέγραψα στον Ολυμπιακό. Ούτε η μάνα μου
δεν με πίστευε και με ρωτούσε με ποιο χέρι υπέγραψα στον Ολυμπιακό».

Αντρίκειες κουβέντες

Ο Γιαννούλης είπε τελικά «ναι» στον ΠΑΟΚ, αφού επιβεβαίωσε ότι θα συνεχίσουν ο
Κώστας Φλεβαράκης, ο Κλαούντιο Κολντεμπέλα και πως συμφώνησαν οι Γιώργος
Σιγάλας και Παναγιώτης Λιαδέλης, αν και ήμουν «με το ένα πόδι στο αεροπλάνο
για να ταξιδέψω στην Αμερική και να συμμετάσχω σε μία σειρά από καμπ για έναν
περίπου μήνα».

Η υπογραφή, πάντως, ήταν περιπετειώδης. «Έφυγα από τα γραφεία λίγο πριν
υπογράψω, γιατί εκεί που εξηγούσα στον Σιγάλα ποια είναι τα τρόπαια που
κατέκτησα με το εφηβικό, ήρθε κάποιος μέσα από τον ΠΑΟΚ και κάτι μου είπε.
Αντρίκειο ήταν. Δεν είχε σχέση με τα λεφτά. Δεν θα γινόταν αυτό, αν δεν
χαλούσε η δισκέτα με τα συμβόλαια. Μου γύρισε το μυαλό και έφυγα. Με
κυνηγούσαν από πίσω ο Γιάννης Κατσανίδης και ο Γιώργος Φάκας. Γύρισα ύστερα
από μία ώρα, αφού με πήραν τηλέφωνο ο Γιάννης Γιαννάκης και ο Θανάσης
Ακριβόπουλος. Όλα τέλειωσαν, μου είπε ότι τέλειωσε. Όταν ανέβηκα, με ρώτησε ο
πρόεδρος: “μα καλά δεν σκέφτηκες τα λεφτά;”. “Δεν με απασχολούν”, του είπα».