Παραμένουν «παγωμένες» οι κατασχέσεις κατά των ακινήτων του Γερμανικού Δημοσίου

«Όχι» στις κατασχέσεις των ακινήτων του Γερμανικού Δημοσίου είπε και χθες η
πρόεδρος υπηρεσίας του

Πρωτοδικείου της Αθήνας, η οποία με απόφασή της απέρριψε την αίτηση που είχαν
καταθέσει οι συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου, ζητώντας την ανάκλησης της
προσωρινής διαταγής με την οποία έχουν «παγώσει» όλες οι διαδικασίες
αναγκαστικής εκτέλεσης για τη συγκεκριμένη υπόθεση.

Μπροστά σε αυτήν τη δικαστική εξέλιξη, ο πληρεξούσιος δικηγόρος των συγγενών
των θυμάτων της γερμανικής κατοχής κ. Γιάννης Σταμούλης, εξαντλώντας όλα τα
προβλεπόμενα από το ελληνικό Δίκαιο ένδικα μέσα, προτίθεται να καταθέσει
αίτηση αναίρεσης κατά της δικαστικής απόφασης, προκειμένου να προχωρήσουν οι
κατασχέσεις των ακινήτων του Γερμανικού Δημοσίου και να ικανοποιηθούν οι
απαιτήσεις των εντολέων του.

Στο πλαίσιο αυτής της τακτικής, ο κ. Γ. Σταμούλης αναμένεται να προσφύγει στον
εισαγγελέα του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της χώρας, καθώς σε διαφορετική
περίπτωση θα πρέπει να αναμένει την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου της
Αθήνας, ενώπιον του οποίου έχει προσδιορισθεί να συζητηθεί την 1η Σεπτεμβρίου
2000 η αίτηση του Γερμανικού Δημοσίου για την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης
του Πολυμελούς Πρωτοδικείου της Λιβαδειάς, που άνοιξε τον δρόμο των
κατασχέσεων.

Ωστόσο, ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, τα χρονικά περιθώρια είναι πολύ
στενά, καθώς στις 31 Ιουλίου σταματούν, σύμφωνα με τον νόμο, όλες οι
διαδικασίες κατασχέσεων που μπορούν να συνεχιστούν τον Σεπτέμβριο με την
έναρξη του νέου δικαστικού έτους.

Με τη χθεσινή απόφασή της (υπ’ αριθμόν 6801/2000) η πρόεδρος Πρωτοδικών κ.
Αλεξάνδρα Γιαννικοπούλου απέρριψε ως νόμω αβάσιμη την αίτηση για την ανάκληση
της προσωρινής διαταγής, που είχε εκδώσει λίγες ημέρες νωρίτερα ο συνάδελφός
της κ. Αλέξανδρος Σάββας, κρίνοντας ότι αυτή δεν μπορεί να ανακληθεί.

Νωρίτερα οι πληρεξούσιοι δικηγόροι του Γερμανικού Δημοσίου κ.κ. Λ. Σινανιώτης
και Στ. Δεληκωστόπουλος και ο δικηγόρος της αντίθετης πλευράς κ. Γ. Σταμούλης
είχαν καταθέσει στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου τα σημειώματά τους, στα οποία
ανέπτυσσαν τα επιχειρήματά τους και τους λόγους για τους οποίους έπρεπε να
γίνουν δεκτά από το δικαστήριο.

Αναφορικά με τον προβαλλόμενο από την πλευρά των συγγενών των θυμάτων
ισχυρισμό ότι δεν απαιτείται για τις κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων
αλλοδαπού Δημοσίου η προηγούμενη άδεια του υπουργού Δικαιοσύνης, οι δικηγόροι
του Γερμανικού Δημοσίου επισημαίνουν τα εξής: «Είναι φανερό ότι το άρθρο 923
του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (σ.σ.: είναι αυτό που απαιτεί την άδεια του
υπουργού Δικαιοσύνης) επιδιώκει θεμιτό νόμιμο στόχο γενικού συμφέροντος, που
είναι η διαφύλαξη των διεθνών σχέσεων της ελληνικής Πολιτείας, η ενίσχυση της
διεθνούς συνεργασίας και η διασφάλιση της αρχής του σεβασμού της εθνικής μας
κυριαρχίας. Η δε διατύπωση που προβλέπει ως προϋπόθεση για την έναρξη της
εκτελέσεως εναντίον του Γερμανικού Δημοσίου είναι εύλογος και ανάλογος
περιορισμός που δεν αναιρεί τον προστατευόμενο πυρήνα του δικαιώματος
δικαστικής προστασίας, αφού δεν συνεπάγεται αποστέρηση του δικαιώματος
εκτελέσεως στο μέτρο που υπάρχουν και εναλλακτικοί τρόποι ικανοποίησης του
δικαιώματος αυτού, όπως είναι για παράδειγμα η δυνατότητα προσφυγής κατά της
ενδεχόμενης αρνητικής απόφασης του υπουργού Δικαιοσύνης».

Από την αντίθετη πλευρά αναφέρεται στο σχετικό σημείωμα ότι: «Ζητούμε από το
υπόχρεο Γερμανικό Δημόσιο να μας καταβάλει το ποσό της επιδικασθείσης
δικαστικής δαπάνης μετά τόκων και εξόδων.

Επιπλέον, ο αντίδικος έχει την υποχρέωση να καταβάλει στον καθένα μας τη
δικαστικώς αναγνωρισθείσα απαίτησή μας για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής
οδύνης, περί της οποίας θα επακολουθήσει αναγγελία μας εφόσον προχωρήσει η
διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης και ορισθεί ο πλειστηριασμός».

Τέλος, όσον αφορά την αναγκαιότητα της υπογραφής του υπουργού Δικαιοσύνης
επαναλαμβάνεται η αρχική θέση ότι αυτή δεν είναι απαραίτητη, γιατί η
συγκεκριμένη διάταξη έχει παύσει πλέον να ισχύει, λόγω της αντιθέσεώς της προς
τις αυξημένης τυπικής ισχύος μεταγενέστερες διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης
των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.