ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι δήθεν

«Στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, οι άνθρωποι διαρκώς απομονώνονται
και οι καρδιές τους απομακρύνονται». Είναι μια φράση που οι καθηγητές μάς
μάθαιναν για χρήση στο μάθημα της Έκθεσης στις Πανελλήνιες.

«Έχει φύγει πλέον αμετάκλητα η εποχή που υπήρχαν οράματα και μεγάλα ιδεώδη»,
ήταν φράση-κλειδί που κυκλοφορούσε σε έντυπα πάσης φύσεως, μετά την κυκλοφορία
του «Τέλους της Ιστορίας» του Φράνσις Φουκουγιάμα.

Αυτούς που εκτοξεύουν αυτήν την μπουρδολογία, ένας φίλος μου τους ονομάζει
«φλούφληδες». Εγώ τους αποκαλώ «επικίνδυνους». Όχι μόνον επειδή έχουν τη
δύναμη και την πονηριά να αποχαυνώσουν πολύ κόσμο, αλλά κυρίως επειδή όσο
κάνουν πλύση εγεφάλου στους υπολοίπους, οι ίδιοι ξέρουν άριστα τι κάνουν: πάνε
να «πιάσουν την καλή» ­ με κάθε τρόπο.

Πάρτε παράδειγμα τις πικραμένες καρδιές και τις ερμητικά κλειστές ψυχές των
ανθρώπων ­ στη νέου τύπου μπουρδολογία αυτή, αυτά τα δύο πάνε πακέτο, μαζί με
το τέλος των οραμάτων και τον κακό πλην αναγκαίο καπιταλισμό: αυτοί που τα
λένε αυτά, ποιον ακριβώς νομίζουν ότι δουλεύουν; Είναι οι ίδιοι τύποι που,
μόλις ακούσουν τις λέξεις «ευθύνη», «στήριξη», «εμπιστοσύνη», ειπωμένες στο
πλαίσιο συναδελφικής, φιλικής, ερωτικής σχέσης, κουνάνε βαθυστόχαστα το κεφάλι
τους, ενώ ταυτόχρονα μαγειρεύουν το επόμενο… λάθος σας.

Μπράβο! Καταλάβατε ποιους λέω: εκείνους τους «προβληματισμένους», τους δήθεν
ασυμβίβαστους, που βρίζουν ανώδυνα την εξουσία, ώστε να μη φαίνεται έντονα το
γλύψιμο που της κάνουν… Εκείνους που όλο κοντεύουν να απολυθούν, ή να έρθουν
σε σύγκρουση με τους κραταιούς ή το περιβόητο «σύστημα» και αντ’ αυτού,
καταλαμβάνουν ολοένα και υψηλότερες και ισχυρότερες διοικητικές ή κυβερνητικές
θέσεις. Εκείνους τους τόσο ευαίσθητους και ξεχωριστούς ανθρώπους, που σας
κάνουν θύματά τους καθημερινά: σκεφθείτε το, πού βρίσκονται αυτοί τώρα, και
πού εσείς;

Τέρμα πια στον φαύλο κύκλο! Αγαπητοί γλοιώδεις, χάσατε: δεν ήρθε το τέλος της
ιστορίας. Μονάχα της κοροϊδίας…