ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Νέα… τραγωδία

Ήταν μια βραδιά που τα είχε όλα: σασπένς, ρομαντική ατμόσφαιρα, φεγγάρι να
κρέμεται στον ουρανό, αρκετούς τροχονόμους να ρυθμίζουν την κίνηση, τη Ρένη
Πιττακή σωστή βασίλισσα στις καρδιές μας, πούλμαν της Εργατικής Εστίας με
δικαιούχους και τα εισιτήρια σε φωτοτυπίες στο χέρι, τους ιδιωτικούς
σεκιούριτι να μην τους αφήνουν να περάσουν παρ’ ότι νόμιμοι, τους ίδιους
σεκιούριτι να τα κάνουν μπάχαλο αφήνοντας να περάσουν εκατοντάδες άλλοι… Ενώ
είχε αρχίσει η παράσταση και τον Αλέξη Κωστάλα με τη βελούδινη φωνή να κάνει
χαρακίρι κρυφά στα παρασκήνια διαπιστώνοντας πόσο σεβασμό έδειξε το κοινό στις
οδηγίες που τόσο ευγενικά διατύπωσε!

«Τώρα σκάστε. Θα δούμε θέατρο» ανέκραξε ο πρώτος που δεν άντεξε και η φωνή του
έσκισε όλα τα τεστ ακουστικής στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου την περασμένη
Κυριακή. Μόλις είχε μπει επιβλητικά ο Χορός των Γερόντων στο έργο «Πέρσες» του
Αισχύλου. Σε λίγο 10.000 θεατές άκουγαν ταυτόχρονα με τον οδυρμό του
Αγγελιαφόρου τα μπινελίκια καλλίφωνων θεατών σε άπταιστα νεοελληνικά: «Αλήτες!
Πού είναι η Αστυνομία! Πού πας κυρά μου στις 10 η ώρα να δεις θέατρο;».

Το «Σκάστε επιτέλους» συναγωνίστηκε το «Ώρα κακιά» του Χορού, καθώς τα τραγικά
μαντάτα για την ήττα του Ξέρξη στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας συνδυάστηκαν με τη
συνεχιζόμενη και καθόλου διακριτική είσοδο των καθυστερημένων… μία ώρα μετά
την έναρξη.

Τι είπε ο Κωστάλας: Όχι φλας, όχι κινητά, όχι τσιγάρο, όχι κίνηση την ώρα της
παράστασης. Όλα έγιναν όπως τα είπε χωρίς το «όχι». Α! και κάτι που δεν
πρόβλεψε! Να μην κινούνται Ι.Χ. πίσω από τη σκηνή, γιατί η προσοχή αποσπάται.
Πού να το φανταστούν όμως αυτοί οι ανόητοι αρχαίοι που έχτιζαν αμφιθεατρικά
στο βουνό το υπέροχο θέατρο ότι θα έρθει μια μέρα που θα γίνει και αυτό;

Ευτυχώς ύστερα από… μία ώρα όλα ησύχασαν και ο Δαρείος βγήκε από τον τάφο
του αγέρωχος και ο Ξέρξης επιπόλαιος και αλαζών εξήγησε την ήττα και ο Χορός
εγκατέλειψε αφήνοντας πίσω του «καμένη γη». Μόνο που δεν ήταν των Περσών, αλλά
του πολιτισμού ο δείκτης που έπεσε κάτω και από αυτόν της Σοφοκλέους αυτήν την
Κυριακή στην Επίδαυρο σημαδεύοντας τόσο μελανά την αναβίωση της ιστορικής
παράστασης των μαθητών του Κουν.