[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όταν εκφράζει κανείς την ανησυχία του για τα εθνικά θέματα, κυρίως για το
Κυπριακό, η απάντηση του υπουργείου Εξωτερικών είναι δεδομένη: «Υπάρχει
εναλλακτική λύση;».

Θα μπορούσε κανείς να απαντήσει σ’ ένα τέτοιο ερώτημα χρησιμοποιώντας τους
ίδιους τόνους… Αλλά δεν μπορεί να γίνει συζήτηση σ ένα τέτοιο επίπεδο, πολύ
περισσότερο δεν λύνεται μ’ αυτό τον τρόπο ένα μεγάλο εθνικό ζήτημα.

Το πρόβλημα είναι περισσότερο πολύπλοκο απ’ ό,τι φαίνεται και η απάντηση στο
ερώτημα του υπουργείου Εξωτερικών πιο σύνθετη.

Κατ’ αρχήν, θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί: Πρώτον, γιατί να υπάρχει τόση
μοιρολατρία ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από να αποδεχθεί η Ελλάδα, ουσιαστικά
αδιαμαρτύρητα, τη νέα «μίνι εισβολή» με την προώθηση τουρκικών στρατευμάτων
στα Στροβίλια της Κύπρου… Δεύτερον, γιατί να πρέπει η ελληνοκυπριακή πλευρά
να παραμείνει στη Γενεύη, όταν οι Τουρκοκύπριοι αποσύρθηκαν για να γιορτάσουν
την ανακήρυξη του ψευδοκράτους του Ντενκτάς και μάλιστα με τις ευλογίες του…
ΟΗΕ!

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο… Εδώ που έφτασαν τα πράγματα, με τον Ελληνισμό
εφησυχασμένο όσο ποτέ άλλοτε ­ μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ­ όλοι
περιμένουν το χειρότερο με λίγη ακόμα γαρνιτούρα ελληνοτουρκικής φιλίας.

Κανείς, σχεδόν, δεν δείχνει να νοιάζεται για την Κύπρο. Τα φληναφήματα περί
κατάργησης της τουρκικής στρατιάς του Αιγαίου ακούγονται εύηχα, την ίδια ώρα
που ο αποβατικός στόλος των Τούρκων αυξάνεται και πληθύνεται…

Και κανείς, σχεδόν, δεν δείχνει να ανησυχεί για τις προσπάθειες του «φίλου»
υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας να εμφανίσει ότι στη Θράκη και στην Κύπρο
συντελούνται δήθεν εθνοκαθάρσεις…

Φαίνεται ότι ορισμένοι ξέχασαν πως στα Βαλκάνια δεν τέλειωσε η επαναχάραξη των
συνόρων. Και, δυστυχώς, εναποθέτουν τις ελπίδες τους στους θύτες αυτής της
νέας πραγματικότητας για την περιοχή.

Ξέχασαν πως μέσα στα δέκα τελευταία χρόνια ιδρύθηκαν ή διαλύθηκαν τόσα πολλά
κράτη στην Ευρώπη (ακόμα και στη Δυτική Ευρώπη με τη Γερμανία) και έγιναν
τόσοι πόλεμοι, καθαιρέσεις και εκτελέσεις ηγετών…

Τι κρίμα που είναι να ‘χει άλλη μία φορά δίκιο ο ποιητής… Αν ζούσε θα
ξανάγραφε: Άβουλοι αντάμα και μοιραίοι…