Έκρηξη στα συμβόλαια των Ελλήνων

Ο Νίκος Λυμπερόπουλος απλώς πήρε τα χρήματα που θα μπορούσαν να… ανταγωνιστούν μία πρόταση από μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα

Πάολο Σόουζα, Ζε Ελίας, Γκόραν Βλάοβιτς, Παρ Ζέτερμπεργκ, Γκάμπριελ Άλβες. Ο
κατάλογος των σπουδαίων ξένων ποδοσφαιριστών που έρχονται να παίξουν στο
ελληνικό πρωτάθλημα μεγαλώνει και μαζί του, όπως είναι φυσικό, οι μεταγραφικές
δαπάνες των πιο εύπορων ΠΑΕ του ποδοσφαίρου μας. Και επειδή, όπως λέει ο λαός,
«μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα», τρέχουν προς τα πάνω και οι
ετήσιες αμοιβές κορυφαίων Ελλήνων παικτών, οι οποίοι, βέβαια, δεν είναι
καθόλου… γλάστρες. Αντίθετα, μάλιστα, ένας ακόμη λόγος που ανεβάζει στα ύψη
το κασέ τους είναι το έντονο ενδιαφέρον σημαντικών ομάδων του εξωτερικού να
τους αποκτήσουν. Είναι προφανές ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο κάνει, τα δύο
τελευταία χρόνια, τα πρώτα αλλά τολμηρά βήματα, ώστε να πάψει να είναι ο
«φτωχός συγγενής» της ποδοσφαιρικής Ευρώπης.

Ο Ολυμπιακός τόλμησε πρώτος την υπέρβαση στις μεταγραφικές δαπάνες, για την
απόκτηση ­ πέρυσι ­ των Τζιοβάνι και Ζάχοβιτς. Φέτος, χωρίς ακόμη να έχει
πωληθεί ο Σλοβένος, πρόσθεσε στο ρόστερ του τον διάσημο Ζε Ελίας, τον Παρ
Ζέτερμπεργκ και τον Γκάμπριελ Άλβες. Είναι φανερό ότι ο Παναθηναϊκός αποφάσισε
να τον ακολουθήσει, καθώς το συνολικό ποσό που θα δαπανήσει για να φορέσει τη
φανέλα του ο Πορτογάλος Πάολο Σόουζα, δις πρωταθλητής Ευρώπης, είναι ρεκόρ
στην ιστορία του. Το πιο ευχάριστο, όμως, για το ελληνικό ποδόσφαιρο συνολικά
είναι ότι και μικρότερες ΠΑΕ αντιλαμβάνονται πως η αύξηση των δαπανών τους για
την απόκτηση νέων παικτών ή για να κρατήσουν κοντά τους τα μεγάλα «αστέρια»
τους είναι μονόδρομος, αν θέλουν να πρωταγωνιστήσουν.

Ο ερχομός μερικών σπουδαίωv ξένων ποδοσφαιριστών στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν
χαροποίησε μόνο τους φίλους της ομάδας που τους απέκτησαν και τους λάτρες του
καλού ποδοσφαίρου αλλά και τους… επαγγελματίες ποδοσφαιριστές όλης της
χώρας.

Ο λόγος είναι απλός, αλλά πολύ σημαντικός. Τα κασέ των αμοιβών στο ελληνικό
ποδόσφαιρο ανεβαίνουν, ξεπερνώντας ακόμη και εκείνα του μπάσκετ, που πριν από
μερικά χρόνια ήταν πολύ μεγάλα και οι επαγγελματίες της μπάλας έχουν πια,
εκτός από το ταλέντο τους, σημεία αναφοράς για να εκτοξεύσουν στα ύψη τις
αποδοχές τους.

Ο Ντέμης

Ο άνθρωπος που άνοιξε τον δρόμο για τα μεγάλα συμβόλαια δεν ήταν όμως ξένος. Ο
Ντέμης Νικολαΐδης, πριν από δύο χρόνια, πέτυχε συμβόλαιο ρεκόρ για το ελληνικό
ποδόσφαιρο, με ετήσιες απολαβές που ξεπερνούν τα 350 εκατομμύρια δραχμές. Ο
Ντέμης Νικολαΐδης εξαργύρωσε με αυτό τον τρόπο την επιθυμία της ΑΕΚ να τον
κρατήσει στην ομάδα και να του κλείσει τον δρόμο για κάποια ομάδα του
εξωτερικού, για την οποία ένα τέτοιο ποσό δεν προκαλεί καμία ιδιαίτερη
εντύπωση. To ίδιο ακριβώς συνέβη πρόσφατα με τον Νίκο Λυμπερόπουλο, ο οποίος
πέτυχε νέο ρεκόρ, αφού το νέο, τριετούς διάρκειας, συμβόλαιο που υπέγραψε με
τον Παναθηναϊκό, του προσφέρει ως αποζημίωση 450 εκατ. δρχ. ετησίως.

Η δυνατότητα που έχουν οι μεγάλες ομάδες της Ευρώπης να εξασφαλίσουν
πλουσιοπάροχα συμβόλαια στους ποδοσφαιριστές που επιθυμούν να αποκτήσουν,
είναι ο σημαντικότερος λόγος της αλματώδους αύξησης των αμοιβών των Ελλήνων
ποδοσφαιριστών τα τελευταία χρόνια. Μέσα σε μερικούς μήνες, εκμεταλλευόμενοι
την εφαρμογή της απόφασης Μπόσμαν, σχεδόν δύο δεκάδες Έλληνες παίκτες
ξενιτεύτηκαν για να συνεχίσουν την καριέρα τους σε προηγμένα ευρωπαϊκά
πρωταθλήματα με αποδοχές που έκαναν πάταγο στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι από
αυτούς άξιζαν λιγότερο από κάποιους που έμειναν πίσω, αλλά έπαιρναν χρήματα
που οι ντόπιοι παίκτες ούτε μπορούσαν να ονειρευτούν.

Ο Γιάννης Αναστασίου είναι από τους παίκτες που αποφάσισαν να «ξενιτευτούν» για να υπογράψουν ένα καλό συμβόλαιο

Και δεν είναι μόνο αυτό. Οι περισσότεροι από τους ξενιτεμένους πήγαν πολύ καλά
στις νέες τους ομάδες και γέμισαν τα ελληνικά γήπεδα με κατασκόπους και
κυνηγούς ταλέντων που θεωρούν ότι βρήκαν μια καλή και φθηνή ακόμα ποδοσφαιρική
αγορά.

Στο ποδόσφαιρο και στον αθλητισμό γενικά δύσκολα μπορεί να βρει κανείς
πειστικά σημεία αναφοράς για να πει ότι «τάδε» παίκτης εισπράττει περισσότερα
ή λιγότερα από όσα πραγματικά αξίζει. Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στην αγορά
εργασίας, η αμοιβή ενός αθλητή καθορίζεται από αστάθμητους παράγοντες ή από
συγκυρίες. Και ίσως ο σημαντικότερος αστάθμητος παράγων να είναι τα ποσά που
παίρνουν άλλοι παίκτες είτε της ίδιας ομάδας είτε άλλης ομάδας της ίδιας
χώρας.

Ο Κωνσταντίνου

Τελευταίο παράδειγμα η παρουσία του Κύπριου φορ του Ηρακλή Μιχάλη
Κωνσταντίνου, του μεταγραφικού μήλου της έριδος των τελευταίων μηνών, ο οποίος
θεωρεί δίκαιη αμοιβή για το ταλέντο του το ποσό που εισπράττει ο Ντέμης
Νικολαΐδης από την ΠΑΕ ΑΕΚ. Και πέτυχε αντίστοιχες ετήσιες αποδοχές με
εκείνες. Για την ανανέωση του συμβολαίου του ζήτησε αντίστοιχες ετήσιες
αποδοχές με εκείνες του Ντέμη Νικολαΐδη, δηλαδή αμοιβές που αγγίζουν τα 360
εκατ. δραχμές τον χρόνο. Συγκεκριμένα, ο Κωνσταντίνου θα πάρει στα επόμενα
τρία χρόνια καθαρές αποδοχές το ποσό των 800 εκατ. δραχμών.

Πριν από λίγο καιρό, όταν είχε ανοίξει για πρώτη φορά η κουβέντα για την
ανανέωση του συμβολαίου του Νίκου Λυμπερόπουλου στον Παναθηναϊκό, κύκλοι του
παίκτη έλεγαν ότι δεν μπορεί άλλος παίκτης της ομάδας να παίρνει περισσότερα
χρήματα από τον ταλαντούχο Έλληνα μεσοεπιθετικό. Και εννοούσαν προφανώς ότι τα
210 εκατ. δραχμές, που είχε ως ετήσιες αποδοχές μέχρι πριν από μερικές ημέρες
ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης της ομάδας Καρλ Χάιντς Φλίπσεν. Και στην πορεία
προέκυψε και ο Πάουλο Σόουζα, που άλλαξε τα μέτρα σύγκρισης στην πράσινη ΠΑΕ,
με τα 400 εκατ. δραχμές που θα εισπράξει ετησίως.

Σύμμαχοι στην προσπάθεια των Ελλήνων παικτών για αύξηση των αποδοχών τους δεν
είναι μόνο οι προπονητές, αλλά ακόμη και οι ιδιοκτήτες των ομάδων που
πρόκειται να δώσουν αυτά τα χρήματα.

Ο λόγος είναι ότι σε ένα ομαδικό άθλημα όπως είναι το ποδόσφαιρο οι
οικονομικοί ανταγωνισμοί μεταξύ συμπαικτών κάνουν κακό στην ομάδα και
δημιουργούν αντικίνητρα στους αστέρες που είναι αδικημένοι σε αποδοχές. Έτσι
από τη μια πλευρά χρειάζονται μεγάλοι ξένοι σταρ στην ομάδα, που δεν έρχονται
χωρίς παχυλά συμβόλαια, και από την άλλη είναι ανάγκη να εξομοιωθούν οι
αμοιβές των Ελλήνων παικτών ίσως μικρότερης αξίας και να κλείσει η ψαλίδα των
αποδοχών που χωρίζει σήμερα τις δύο κατηγορίες παικτών.