Ο θάλασσας και ο βράχος

*Δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ανόμοιοι οι δύο άνθρωποι που οδήγησαν
τις ομάδες τους στον τελικό του Ευρω 2000. Ο προπονητής της Γαλλίας είναι
θαλασσινός μόνο κατ’ όνομα ­ κι ακόμα κι έτσι, με λάθος άρθρο. Η μορφή του
αναδίνει μια βουνίσια περισσότερο τραχύτητα, όχι της πάλης με τη φύση αλλά του
πείσματος για επικοινωνία με τα στοιχεία της. Άσημος ως παίκτης, θα έμενε ίσως
το ίδιο και ως προπονητής, αν δεν είχε την τύχη να είναι πιστός προσωπικός
φίλος του Εμέ Ζακέ κι αυτός να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο και να έχει την
πολυτέλεια να υποδείξει τον διάδοχό του. Ανήκει στο είδος των τεχνικών που δεν
διαμόρφωναν, ώς χθες, την προσωπικότητα μιας ομάδας, προσπαθούσαν μόνο,
σεβόμενοι τις ισορροπίες, να διαφυλάξουν μια ήδη διαμορφωμένη προσωπικότητα ­
και στον τομέα αυτό, η πολυφυλετική και πολυνίκης Εθνική Γαλλίας δεν είχε να
ζηλέψει τίποτα από κανέναν. Ο Ντίνο Τζοφ, αντίθετα, έχει αναμετρηθεί στη ζωή
του με όλα τα αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά πελάγη του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Μεγάλος τερματοφύλακας, αλλά με τη σιγουριά του βράχου και όχι με τη λάμψη του
αίλουρου, ήταν ως παίκτης, και παρέμεινε και ως προπονητής, σοβαρός μέχρι
παρεξηγήσεως και επίμονος μέχρις εξαντλήσεως. Η Ιταλία, που με τόση γκρίνια
έφυγε για τα βελγοολλανδικά γήπεδα και τελικά με τόση υπερηφάνεια, ειδικά μετά
την εμφάνισή της στον τελικό, γυρνάει πίσω, είναι μια ομάδα κατ’ εικόνα και
ομοίωσή του. Αγέλαστη αλλά και αλύγιστη. Κυνική ίσως αλλά γεμάτη αυταπάρνηση.

*Στον χθεσινό τελικό, που κυλούσε ώς το τέταρτο λεπτό των καθυστερήσεων
σαν καλογραμμένο ιταλικό σενάριο, ο Λεμέρ όχι μόνο δεν τα θαλάσσωσε αλλά πήρε,
με τη δύναμη της απελπισίας, πάνω του το παιχνίδι. Αν ο πολυδιαφημισμένος αλλά
και υπερτιμημένος Ντελ Πιέρο είναι ο μοιραίος παίκτης των ατζούρι, ο
παρακατιανός, ως χθες, προπονητής, περισσότερο και από τις δύο αλλαγές –
σκόρερ, είναι αυτός που έσωσε τους Γάλλους. Από κει και πέρα μίλησε η μοίρα
του ποδοσφαίρου, που ήθελε σε ένα ματς που χωρίς το φινάλε του δεν θα έμενε
στην ιστορία, να τα δώσει όλα στην όχι καλύτερη χθες Γαλλία.

*Έκλεισε έτσι μια διοργάνωση γεμάτη αντιθέσεις. Με μεγάλη οργανωτική
προχειρότητα αλλά πραγματικό αγωνιστικό και ανθρώπινο ενδιαφέρον. Με πολλές
εκπλήξεις (η συμμετοχή της Ιταλίας στον τελικό δεν ήταν η μικρότερη), πολλές
αδικίες (από την μετριότατη γενικά διαιτησία αλλά και από την τύχη, που
στέρησε, για παράδειγμα, από την Τσεχία την είσοδο τουλάχιστον στα
προημιτελικά), πολλές απογοητεύσεις από παίκτες και ομάδες, αλλά και πολλά
γκολ (όσο και αν άρχισαν να μειώνονται μόλις πλησίασε η ώρα της κρίσης), νίκη
του φίλαθλου πνεύματος (παρά τους χούλιγκαν της Σαρλερουά και την παραφορά των
Πορτογάλων στον ημιτελικό) και ανάδειξη ως κορυφαίου, ό,τι και να γινόταν στον
τελικό, του παίκτη που όλοι περίμεναν, του Ζιντάν. Και με μια ιδιότυπη
συμμετρία στην τελική έκβαση: στο πρωτάθλημα των δυνατών, η θάλασσα, όσο και
να προσπάθησε ο γέρος (Ντελ Βέκιο) υπερίσχυσε, χωρίς να κατανικήσει, του
βράχου. Με τους φιλάθλους που χόρτασαν, αλλά και όσους στενοχωρήθηκαν, δίνουμε
ραντεβού τον Σεπτέμβρη για την Ολυμπιάδα.