Το ηρωικό ποντίκι

Είναι, το είχαμε από καιρό υποπτευθεί, περίεργο παιχνίδι το ποδόσφαιρο.
Δύσκολα να πει κανείς τι είναι δίκαιο και τι άδικο. Στο χθεσινό δεύτερο
ημιτελικό του Εύρω-2000 αποδείχθηκε δύσκολο να ξεχωρίσει το καθαρά αθλητικό
μέρος (αν ξεχώριζε, τα πράγματα θα ήταν απλά: η γάτα έπαιζε με το ποντίκι) από
την ψυχολογία που καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα (και χάρη στην οποία φάνηκε,
από τα μέσα ήδη του δεύτερου ημιχρόνου, ότι το ποντίκι δεν ήταν δυνατόν να
αποκλειστεί από τον τελικό). Άθελά του, ο αξιοθρήνητος Γερμανός διαιτητής ­
όχι τόσο για τις αποφάσεις του όσο για τη γενικότερη νοοτροπία του απέναντι
στο άθλημα που υποτίθεται ότι υπηρετεί ­ έδωσε στην Ιταλία το μόνο όπλο με το
οποίο θα μπορούσε να υπερισχύσει: την αίσθηση, που τίποτε στο ίδιο το παιχνίδι
δεν δικαιολογούσε ότι είναι αλύγιστη.

Να, λοιπόν, μία και μοναδική φορά, που το πρόσωπο αυτής της αγωνιστικής δεν
ήταν ένας άνθρωπος, αλλά μια ολόκληρη ομάδα. Μια ομάδα, οφείλουμε να το πούμε,
όσο και αν ακόμη γελάνε τα ανύπαρκτα μουστάκια μας, που ποδοσφαιρικά δεν έχει
τίποτε το εξαιρετικό. Από την αρχή του τουρνουά κάνει τέλεια ένα μόνο πράγμα:
να παίρνει το αποτέλεσμα που θέλει. Το μόνο αποτέλεσμα που μπορούσε να θελήσει
χθες ήταν η λευκή ισοπαλία ­ και από τη στιγμή που χάθηκε το δεύτερο (εντός
αγώνος) ­ ολλανδικό πέναλτι ήταν σχεδόν το μόνο αποτέλεσμα που μπορούσε να
επιτρέψει η μοίρα.

Οι Ιταλοί πάλεψαν με φοβερό ηρωισμό, αλλά όχι με τα ποδοσφαιρικά εργαλεία
τους. Η πολυδιαφημισμένη άμυνά τους ήταν συχνά ασταθής, και αν ο Νέστα
δικαίωσε στο τέλος την κλάση του, ένας Ιουλιάνο δεν έχει θέση σε αυτή την
ομάδα. Ο ακόμη πιο εμπορικός Ντελ Πιέρο, στην πρώτη του «κανονική» εμφάνιση
φάνηκε λίγος ­ ο Τότι ήταν πολυ καλύτερος και στοιχηματίζω πως αυτός θα παίξει
στον τελικό. Τι έσωσε τότε τους Λατίνους φίλους μας, με τη μιάμιση ευκαιρία
στο παιχνίδι; Ένα μόνο πράγμα: η πίστη στο άστρο τους.

Πίστη που φώτισε πάνω απ’ όλους τον βασικότερο εξολοθρευτή της ολλανδικής
γάτας, τον τερματοφύλακα Φραντσέσκο Τόλντο. ‘Εξι πέναλτι εκτέλεσαν χθες οι
πορτοκαλί, ένα το έβαλαν (και δεν μετράει για την κατάταξη των σκόρερ, ω
τυχερέ ΟΠΑΠ!). Αν αυτό δεν είναι συνδυασμός άστρου και ικανότητας, τότε το
ποδόσφαιρο χάνει το ενδιαφέρον του. Ένα συγκλονιστικό παιχνίδι χωρίς γκολ, και
ένας συγκλονιστικός νικητής, που έμοιαζε νάνος μπροστά στον αντίπαλό του. Η
μεγαλύτερη γάτα της υπόθεσης αποδείχθηκε τελικά ο Ντίνο Τζοφ, που όχι μόνο
διεκδικεί τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο προπονητή, που να τον έχει κερδίσει και ως
παίκτης, αλλά το κάνει και χωρίς ακόμη να έχει σκάσει το παραμικρό χαμόγελο.