Οι τουλίπες ανθίζουν στις γειτονιές

* ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ

ΣΤΟ Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Γαλλίας το 1998 ο Έντγκαρ Ντάβιντς πέτυχε το
δεύτερο και νικητήριο γκολ της Ολλανδίας εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, στα
προημιτελικά της διοργάνωσης, στέλνοντας στα σπίτια τους τους Βαλκάνιους.

Προχθές, στο Ρότερνταμ, ο Ντάβιντς έκανε τα πάντα. Ένα ιδανικό στήριγμα του
Μπέργκαμπ απέναντι και πάλι των Γιουγκοσλάβων, που κατά διαβολική σύμπτωση
όπως και το 1998 έτσι και τώρα αντιμετώπιζαν οι Ολλανδοί στα προημιτελικά μιας
μεγάλης διοργάνωσης, όπως το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.

Ο Έντγκαρντ Ντάβιντς, ένας παίκτης που «σπάει ταμεία» αυτή την εποχή, σε κάθε
εκδήλωση και σε όλα τα μέσα που προβάλλεται, ακούγεται και διαφημίζεται. Ένα
από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ποδοσφαίρου, αλλά και τα πιο παρεξηγημένα. Όσοι
μόνο δεν τον γνωρίζουν κρατούν κακία στον άσο της Γιουβέντους. Γιατί, όταν τον
πλησιάσεις και του μιλήσεις, τότε η καρδιά του ανοίγει διάπλατα, όπως οι
«πόρτες του Παραδείσου» για την οικογένεια Ντάβιντς, όπως λέει και ο ίδιος,
καθώς τον καλούν να μιλήσει για την καριέρα του και το παρελθόν του. «Είμαι
χαρούμενος που ο αγώνας έγινε Κυριακή», λέει ο Ντάβιντς με νόημα καθώς
κοιτάζει στις κενές κερκίδες του Ντε Κουίπ του Ρότερνταμ. «Γιατί έτσι ο
πατέρας μου είχε την τύχη κι εγώ μαζί να παρακολουθήσει την Εθνική μας σε ένα
από τα καλύτερα παιχνίδια των τελικών. Κι όταν στην εξέδρα υπάρχει ο πατέρας
μου και ο αδελφός μου, τότε όλα αλλάζουν για μένα. Ψυχολογικά και αγωνιστικά».

Η ιστορία γράφει. Τη θετική και την αρνητική της πλευρά. Ανάλογα με την πορεία
στη ζωή και με όσα κάνεις ή δημιουργείς. Για την οικογένεια Χάρολντ Ντάβιντς ­
αυτό είναι το όνομα του πατέρα του άσου των Οράνιε ­ η ζωή δεν χαμογέλασε
σχεδόν ποτέ. Εκτός από την ημέρα που ένα από τα παιδιά του, ο μικρότερος σε
ηλικία Έντγκαρντ, φόρεσε τη φανέλα του Άγιαξ και άλλαξαν όλα στη ζωή του.

Στην περιοχή του Oranjewers υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα επισκευής
πλοίων και ιστιοφόρων της Ολλανδίας. Οι εργάτες με οικογένεια, αφήνουν τα
παιδιά τους στις γύρω περιοχές από το στάδιο, για να παίζουν ποδόσφαιρο, μέχρι
να τελειώσει η δουλειά.

Για τον πατέρα Ντάβιντς, ο οποίος περνά οκτώ ώρες μέσα στις μηχανές, καμία
άδεια, καμία ειδική μεταχείριση: «Δεν το θέλει ο ίδιος», λέει ο Έντγκαρντ για
τον πατέρα του. «Ευτυχώς ο αγώνας με τη Γιουγκοσλαβία έγινε Κυριακή και
μπόρεσε να με δει να παίζω», συμπληρώνει κουνώντας το κεφάλι του.

«Το ίδιο και ο αδελφός μου Ρικάρντο. Προτιμά να πουλάει τις κουζίνες του στα
χωριά της Ολλανδίας, παρά ν’ αφήσει έστω και για μια ημέρα τα ταξίδια και την
πραμάτεια του για να δει τον αδελφό του να νικάει, να παλεύει και να χαίρεται
που τον χειροκροτούν οι φίλαθλοι στις κερκίδες», λέει ο μέσος της Ολλανδίας
και της Γιουβέντους.

ΣΤΟ ΠΑΡΑΜΑΡΙΜΠΟ

Η εικόνα του Έντγκαρ Ντάβιντς δεσπόζει σε ουρανοξύστη του Άμστερνταμ

Το 1968, ο Χάρολντ Ντάβιντς έφυγε από το Παραμαρίμπο, του Σουρινάμ, για την
Ολλανδία. Έπειτα από έξι χρόνια, γύρισε και πήρε μαζί του ολόκληρη τη φαμίλια.
Και φυσικά ο μικρός Έντγκαρντ ακολούθησε μαζί με τον αδελφό του Ρικάρντο και
τη μητέρα τους, που με πόνο άφηνε για «καλύτερη τύχη» ένα σπιτικό-παράγκα αλλά
και τους δικούς της. Ένα ταξίδι που δεν ήξερε αν έχει και πότε επιστροφή.

Στην άσφαλτο του Νάρντεμεερ, στο Άμστερνταμ, ο Έντγκαρντ κλωτσούσε μαζί με
άλλα παιδιά την μπάλα που ξέφευγε από το παλαιό γήπεδο του Άγιαξ στα σουτ των
άσων της εποχής. Γρήγορα πέρασε μέσα στο γήπεδο. Μάζευε τις μπάλες, που
έφευγαν από τον αγωνιστικό χώρο, για να τις δώσει στους παίκτες. Ένας
μπόλμποϊ, που φυσικά έμελλε λίγο αργότερα να περάσει στον αγωνιστικό χώρο και
να φορέσει τη φανέλα των παιδικών ομάδων του Άγιαξ.

Ο Έντγκαρντ Ντάβιντς δεν άργησε να καθιερωθεί στον Άγιαξ και την Εθνική.

Στο Εύρω 1996, στην Αγγλία, ο τότε τεχνικός των Ολλανδών Χίτινγκ τον απέκλεισε
από την Εθνική, όταν ο Ντάβιντς του είπε πως «χρησιμοποιεί τους μαύρους
παίκτες σαν χαρτί υγείας των λευκών…».

Μια προσβολή που είχε ως αποτέλεσμα ο παίκτης να φύγει και στο Καμπιονάτο με
τα χρώματα της Μίλαν να προσπαθήσει να κάνει καριέρα. «Δύσκολο περιβάλλον και
δύσκολο το πρωτάθλημα στην Ιταλία», λέει τώρα ο Ντάβιντς. «Επέμεινα να φύγω
και χαίρομαι που η επιλογή μου στη Γιουβέντους ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσα
να περιμένω. Παίκτες αξίας δίπλα μου, ένας σύλλογος μοντέλο και φυσικά ένα
πρωτάθλημα που όμοιό του δεν υπάρχει στην Ευρώπη».

Για τον Ντάβιντς, η διάκριση αν και «μέσος» ήλθε σε χρόνο ρεκόρ. Στην
Ολλανδία, σήμερα, το όνομά του βρίσκεται μπροστά από του Κρόιφ, του Γκούλιτ,
του Φαν Μπάστεν, του Κρολ, αλλά και του σημερινού τεχνικού του Φρανκ Ράικαρντ.

«Ένας παίκτης με χαρακτήρα. Έχει ψυχή και δίνει δύναμη και κουράγιο στους
συμπαίκτες του. Αγωνιστής, τρέχει, διορθώνει και παίζει για το σύνολο. Είναι ο
παίκτης που χρειάζεται η ομάδα μας για να περάσει στον τελικό κι ακόμα να
φθάσει πιο ψηλά και να πάει πιο μακριά. Μπορώ να του αναθέσω όποιο ρόλο
επιθυμώ. Αδιαμαρτύρητα θα τον δεχτεί και θα παίξει όπως εκείνος ξέρει».

Ο Φρανκ Ράικαρντ, τεχνικός της Ολλανδίας σήμερα, ξεκινά τη σύνθεση της ομάδας
του από τον Έντγκαρντ Ντάβιντς. Μια απάντηση όμως υπάρχει και για τους
σχολιασμούς του Γιόχαν Κρόιφ, πριν από τον αγώνα με τη Γιουγκοσλαβία. «Ο Κρόιφ
είναι ένας μύθος για το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Όμως, δεν γνωρίζει
τίποτα για την ομάδα μας. Κι αυτό δεν ήταν σωστό που έκανε, ενώ ακόμα διαρκεί
το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα», είπε ο Ντάβιντς.

«Τώρα, γράφω ένα βιβλίο με όλα τα απομνημονεύματά μου. Από την εποχή της
εξορίας μέχρι τα ποδοσφαιρικά μου χρόνια. Όταν το 1955 ένας παράγοντας του
Άγιαξ με ρώτησε τι σημειώνω στο μπλοκάκι μου, του απάντησα: σκέψεις για την
έννοια της ζωής. Του έδειξα τι ακριβώς έγραφα εκείνη τη στιγμή κι εκείνος
διάβασε φωναχτά: “Αν ήμουν ελεγκτής σε τρένα κι ανέβαινε κάποιος που δεν είχε
εισιτήριο, τι τάχα θα ‘κανα; Θα τον πετούσα έξω από το παράθυρο ή θα του
ζητούσα να πληρώσει εισιτήριο και θα τον επανέφερα έτσι στην τάξη; Εγώ
υποστηρίζω ότι, ένας ελεγκτής, πρέπει να μάθει να ελέγχει πρώτα τον εαυτό του
και μετά τους άλλους”».

Το σημειωματάριο του Ντάβιντς είναι πλούσιο σε ανάλογα περιστατικά. Θέλησε
κάποτε να αγοράσει σπίτι στον πατέρα του κι εκείνος απέρριψε την πρόταση του:
«Είμαστε καλά βολεμένοι εδώ στο σπιτάκι μας. Δεν χρειαζόμαστε βίλες…», του
απάντησε ο πατέρας Ντάβιντς.

«Είπα ν’ αγοράσω ένα καινούργιο αυτοκίνητο στον αδελφό μου Ρικάρντο, γιατί
κάποια στιγμή κινδύνευε να ξεμείνει τη νύχτα στην ερημιά. Αρνήθηκε μέχρι που
αναγκάστηκα να του πάρω ένα αυτοκινητάκι και να το αφήσω ένα πρωί έξω από την
πόρτα του… Αυτό δεν μπόρεσε να το πετάξει…», γελάει δυνατά ο Έντγκαρντ
Ντάβιντς.

ΓΙΓΑΝΤΟΑΦΙΣΕΣ

Όπου σηκώσεις κεφάλι αντικρύζεις παντού φωτογραφίες του Ντάβιντς. Ακόμα και τα
περίφημα γυαλιά του βρίσκονται σε πρώτο πλάνο στην τηλεόραση, τις
γιγαντοαφίσες και τα πανό στους δρόμους. Το λεύκωμα στο ένα του μάτι, τα
γυαλιά ειδικής παραγγελίας για τους αγώνες. Είναι κι αυτά στο παιχνίδι του
μάρκετινγκ. Όλα τα περιοδικά που κυκλοφόρησαν στην Ολλανδία, αλλά και σε άλλες
χώρες, του έχουν αφιερώσει την πρώτη σελίδα. Μια αναγνώριση που δεν άργησε να
έλθει γιατί «είχα υπομονή και δύναμη να κλείσω τ’ αυτιά, να δουλέψω πολύ και
ν’ αφήσω τον κόσμο να λέει. Μέχρι τη στιγμή που τώρα πια, αυτός που λέει την
τελευταία λέξη είμαι εγώ και κανένας άλλος», φωνάζει με πάθος ο Έντγκαρντ
Ντάβιντς. Όπως έκανε το 1995 όταν υψώνοντας το Κύπελλο Πρωταθλητριών φώναξε
«Τάκι – Τάκι». Μια φράση γνώριμη στο Παραμαρίμπο, στους κατοίκους του οποίου
αφιέρωνε το Κύπελλο εκείνο ο ευγνώμων για τον τόπο της καταγωγής του Έντγκαρντ
Ντάβιντς. «Μια νίκη αφιερωμένη στο Σουρινάμ», όπως ελπίζω να γίνει και στις 2
Ιουλίου, στο Ρότερνταμ, στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος.