Οι άσοι της γκρίνιας

* Ανάμεσα στις πολλές ιδιορρυθμίες ενός πρωταθλήματος με εθνικές ομάδες
είναι και ο συνδυασμός της απώλειας της δυνατότητας επιλογής (όλοι οι φίλαθλοι
μιας χώρας υποτίθεται ότι υποστηρίζουν την εθνική τους ομάδα) με την αύξηση
της αυστηρότητας στην κριτική (κάθε στραβοπάτημα της Εθνικής υποτίθεται ότι
βιώνεται ως εθνικός ξεπεσμός). Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον, οι από χαρακτήρα ή
κατ’ επάγγελμα θεράποντες της γκρίνιας βρίσκουν ευρύ πεδίο δράσης. Καμιά φορά
όμως, όπως συχνά συμβαίνει στο Ευρω-2000, η εξέλιξη των αγώνων τούς αφαιρεί
κάθε ίχνος αξιοπιστίας. Η γκρίνια τους εμφανίζεται περισσότερο ως προσωπικό
πρόβλημα που δεν αφορά όσα βλέπουν οι φίλαθλοι στο γήπεδο. Η πιο θλιβερή
κατηγορία όσων παρασύρονται σ’ αυτόν τον κατήφορο αποτελείται από πρώην
μεγάλους παίκτες που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι οι καιροί αλλάζουν.

* Ο πιο μεγάλος από τους πρώην μεγάλους που η γενιά μου έχει προλάβει
να δει αγωνιζόμενο είναι και ο πιο συστηματικά γκρινιάρης. Ο Γιόχαν Κρόιφ,
που, ως παίκτης, δεν χρειαζόταν να φωνάζει γιατί χόρευε και ως προπονητής
γιατί πάλι δούλευε μέσα στο γήπεδο, από τότε που έγινε ελεύθερος σκοπευτής –
σχολιαστής των μεγάλων αγώνων ανακάλυψε ότι τίποτα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν
τον ευχαριστεί. Σε αυτό το πρωτάθλημα βρήκε το γενικό επίπεδο χαμηλό, τις
ομάδες απρόσωπες και ειδικά την ομάδα της χώρας του μέτρια, χωρίς
προσωπικότητα, με παίκτες που μόνο να τρέχουν ξέρουν. Ο σεβασμός που του έχουν
ακόμα οι σημερινοί παίκτες της εθνικής Ολλανδίας φάνηκε στον προημιτελικό με
τη Γιουγκοσλαβία. Η ομάδα έπαιξε το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο που ο ιπτάμενος
Ολλανδός δεν μπορεί παρά να αγαπά (γιατί αυτός το δίδαξε στον κόσμο) και
ειδικά οι Μπέργκαμπ και Ντάβιντς από τους οποίους ο Κρόιφ είχε ζητήσει
«επιτέλους κάτι» έκαναν, έστω απέναντι σ’ έναν αντίπαλο που τα είχε χαμένα,
κάτι πραγματικά μεγάλο.

* Διαφορετικά ­ και λίγο πιο δικαιολογημένη ­ είναι η γκρίνια που
συνοδεύει κάθε εμφάνιση της εθνικής Ιταλίας. Ενώ τον Τύπο και τους
περισσότερους φιλάθλους ενδιαφέρουν μόνο οι νίκες, ο Αρίγκο Σάκι αναλύει με
μελανά χρώματα τον τρόπο που επιτυγχάνονται. Αυτά που δεν βλέπει, όμως, ο
λαλίστατος πρώην ομοσπονδιακός τεχνικός είναι το ψυχικό και αγωνιστικό δέσιμο
μιας ομάδας, που, από πολλές απόψεις (όχι όμως σε αξία), αρχίζει να θυμίζει
αυτή που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας. Εν όψει βέβαια του
μεγάλου ημιτελικού με την Ολλανδία τη θέση της γκρίνιας παίρνει η επίδειξη
υπερβολικού πατριωτισμού. Ενός πατριωτισμού που δεν έλειψε στιγμή από τους
μεγαλύτερους γκρινιάρηδες (και υπερόπτες) του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, τους
Γάλλους, καθώς δεν είχαν ως τώρα ευκαιρία να ρίξουν το δηλητήριό τους. Ο Ραούλ
τους παρασεβάστηκε. Θα τους αναγκάσει άραγε η παρέα του Φίγκο;