ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Οι άνθρωποι με τα μαύρα

Μας πιέζουν να πάρουμε θέση υπέρ του ενός ή του άλλου. Να επιλέξουμε την
εξουσία που θα μας καταπιέζει. Δεν τους πολυενδιαφέρει η «ταυτότητα» ή
«ετερότητά» μας ως προς τις πολιτισμικές, κοινωνικές, υπαρξιακές τους
διαστάσεις.

Το τι δεν πρόδωσες εσύ, να μου πεις.

Εσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια.

……………………………………………………………

Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά /παζάρια.

Για ποια ανθρώπινα ιερά μας εγκαλείτε;

Μανόλη Αναγνωστάκη, Ποιητική

Αυτό που τους καίει, είναι να ενταχθούμε επίσημα και δημόσια στη δικιά τους
κοσμοθεωρία, να το δηλώσουμε πανηγυρικά και να μας καταγράψουν στα κιτάπια
τους (δίνοντάς μας και σχετικό αριθμό μητρώου ή συμβολικό σηματάκι).

Οι μεν μας τάζουν μετα-θανάτια ειρήνη, οι δε μετα-ΟΝΕ ευτυχία. Οι μεν
κραδαίνουν τα ιερά κείμενα, οι δε τη Συνθήκη του Άμστερνταμ. Οι μεν
πολιτεύονται, οι δε έχουν, χρόνια τώρα, αποκτήσει Ιερατείο και φύλακες πίστης.

Διαλέξτε και πάρτε. Όλα επιτρέπονται, πλην της νηφαλιότητας και των αθώων
ερωτήσεων. Η Raison d’ Etat, όμως, προέχει.

* Όλοι οι ιερωμένοι είναι αντιδραστικοί και «δεξιοί», ενώ ακόμα και οι πρώην
χουντικοί επενδυτές χαρακτηρίζονται ως (μετανοήσαντες;) κεντροαριστεροί.

* Όλοι οι αποκλεισμένοι φέρουν ευθύνη για την κατάστασή τους, ενώ οι
αποκλειστές επιδιώκουν το καλό του λαού.

* Ολόκληρη η κυβέρνηση και οι συμπολιτευόμενοι εκφράζουν τη σύγχρονη άποψη,
ενώ κάθε αντιπολιτευόμενος ανήκει αυτοδικαίως στους αναχρονιστές.

* Όλοι οι πανεπιστημιακοί, που υπογράφουν υποστηρικτικά για τη Νέα Τάξη
κείμενα, μπορούν να κατέχουν διάφορες (παράνομες) θέσεις, ενώ οι
αντι-φρονούντες ελέγχονται σε κάθε τους ενέργεια.

Οι άνθρωποι με τα μαύρα ρούχα ή ράσα, με τα μαύρα γυαλιά και με τα μαύρα
χρήματα χρησιμοποιούν συνήθως τα ίδια επιχειρήματα και διέπονται από την ίδια
λογική. Οι «άλλοι» είναι οι κακοί. Οι κακοί φταίνε για όλα. Εμείς είμαστε οι
καλοί. Ακόμα και κακό να κάνουμε, αφού είμαστε οι καλοί, το κακό δικαιώνεται,
εξαγνίζεται και συγχωρείται.

Στημένα παιχνίδια, σε στημένο γήπεδο, με στημένο διαιτητή.

Κι όμως επικρατεί άκρα (της Δημοκρατίας;) σιγή. Πανεθνικό σιωπητήριο. Εκτός
από τους κατά περίσταση και κατά συμφέρον φανατικούς, οι οποίοι απλώς
ουρλιάζουν είτε για να καλύψουν ένοχες σιωπές του παρελθόντος είτε για να τους
προσέξει η εξουσία, ουδείς άλλος «ακούγεται». Δεν είναι ότι φοβούνται το
Αυλο-δικείο ή τους Media-δήμιους. Απλώς κουράστηκαν ή κρίνουν ότι δεν έχει
πλέον αξία να μιλάς σε ώτα μη ακουόντων. Ίσως είναι αναγκαίο να περάσει και η
ελληνική κοινωνία αυτή τη φάση τής υπόκωφης σιωπής. Μια σιωπή που δεν σημαίνει
συναίνεση, αποδοχή ή προσχώρηση. Μια σιωπή που μας δίνει χρόνο να σκεφτούμε,
να πάρουμε απόσταση από τις σειρήνες, να συμ-μαζευτούμε, να διορθώσουμε τις
αρχές και τις διαδικασίες μας. Τους βλέπουμε όμως ακριβώς όπως αυτοί μας
βλέπουν. Τους γνωρίζουμε όπως αυτοί μας γνωρίζουν. Αν και έχουν διαγράψει από
την ταυτότητά τους τους διάφορους ελιγμούς ή τις προδοσίες τού χτες, τα ίχνη
τους δεν σβήνονται τόσο εύκολα όσο νομίζουν. Όσα πρόσωπα και προσωπεία κι αν
άλλαξαν, δεν ξεχνιούνται.

Το ίδιο ισχύει για τους επιχορηγούμενους, με το κομμάτι, αριστερούς
κονδυλοφόρους που στηρίζονται από Λέσχες ή Φίλους των Πλανητεμπόρων. Το
Πανοπτικόν έχει δύο κάτοπτρα. Ο Μεγάλος Αδελφός έχει δίδυμο αδελφάκι. Νομίζουν
ότι μπορούν να μας ελέγχουν, να μας κατευθύνουν, να μας παγιδεύουν, να μας
κοροϊδεύουν χωρίς κόστος και, κυρίως, χωρίς να μπορούμε κι εμείς ­ ως ανώνυμο
­ και δίχως ταυτότητες ­ πλήθος, να πράξουμε το ίδιο. Πλανώνται. Μπορεί τώρα
να σπρωχνόμαστε για να χωρέσουμε στη Νέα Εποχή, ν’ αποφεύγουμε να μαθαίνουμε
ποια είναι η αλήθεια, για να μη μας πιάσουν οι τύψεις, να κάνουμε ότι τους
πιστεύουμε, για να μη μας βάλουν στο στόχαστρο οι μηχανισμοί τους, αλλά δεν
χάνουμε ούτε μνήμη ούτε κρίση ούτε διάθεση ανατροπής. Δεν εκδικούμεθα. Αυτό το
έργο το έχει αναλάβει η Ιστορία. Όμως ­ με τον δικό μας τρόπο ­ δείχνουμε
στους πολίτες του μέλλοντος «ποιους ανθρώπους με τα μαύρα» να μην
εμπιστεύονται ποτέ.

ΥΓ: Τι θα γίνει με τους αυλοκόλακες διανοούμενους; Είναι δυνατόν να
κριτικάρουν συνέχεια τους χαμένους και τον λαό και να δοξάζουν την Εξουσία
διατηρώντας ταυτόχρονα και τον τίτλο του «αριστερού»;

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.