[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Ας κοιμηθεί ο νόμος…», είπε ο Μακαριώτατος. Αλλά ο «ύπνος» για τους νόμους
δεν είναι υπόθεση «ειρηνική και ανεπαίσχυντη». Αν οι νόμοι «κοιμηθούν», σειρά
παίρνει το Σύνταγμα, ο Καταστατικός Χάρτης της Πολιτείας, αυτός στον οποίο
στηρίζεται το δημοκρατικό πολίτευμα. Τόσο καθαρά είναι τα πράγματα. Και οι μεν
πιστοί των «λαοσυνάξεων» μπορεί να μην το γνωρίζουν ­ ούτε και να το
υποπτεύονται. Το γνωρίζουν, όμως, άριστα οι άγιοι πατέρες ­ και πάντως ο
Μακαριώτατος.

Σε αυτόν τον τόπο, ο «ύπνος των νόμων» δεν είναι άγνωστος. «Τυχαίνει»,
μάλιστα, να έχουν κοιμηθεί αρκετές φορές στο παρελθόν ­ με «αναισθητικό»
ανελευθερίας ­ ακριβώς εκείνοι οι νόμοι που προστατεύουν τα ατομικά δικαιώματα
και την προσωπικότητα των πολιτών. Κάθε φορά που ο τόπος έμπαινε στο «γύψο»
της δικτατορίας και κάθε φορά που έδινε δείγμα γραφής η αυθαίρετη άσκηση της
εξουσίας, ο «ύπνος» αυτός ήταν η φρικιαστική αναίρεση των αξιών του πολιτισμού
και του κράτους δικαίου. Και η ζοφερής μνήμης «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» στον
«ύπνο» των νόμων και του Συντάγματος στηρίχθηκε ­ μαζί με τα τανκς. Και αν
σήμερα μπορεί και ο Μακαριώτατος και ο καθένας να οργανώνει συλλαλητήρια,
είναι γιατί οι νόμοι αγρυπνούν. Και αν συλλέγονται υπογραφές, που ασφαλώς ­
και ευτυχώς ­ δεν μπορούν ν’ ανατρέψουν τη συνταγματική ομαλότητα, δεν
περιττεύει να υπομνησθεί ότι εκείνοι που έδωσαν την εντολή της συλλογής τους
δεν είχαν αποτολμήσει όχι υπογραφή, αλλ’ ούτε ένα ψέλλισμα διαμαρτυρίας για
τις φυλακίσεις, τις εξορίες, τους βασανισμούς χιλιάδων πολιτών από το
τελευταίο δικτατορικό καθεστώς, που το έζησαν ­ κάποιοι και εκ του σύνεγγυς.
Πώς τολμούν να μιλούν ­ μειλίχια, τάχα ­ για «ύπνο» των νόμων. Δεν είναι
ανώδυνα πράγματα αυτά και το ξέρουν.