Η ώρα των θυμωμένων

* Ο Λουίς Φίγκο συνεχίζει να δικαιώνει, σε αυτό το ευρωπαϊκό
πρωτάθλημα, τόσο το όνομα όσο και το παρατσούκλι του. Ποδοσφαιρικά έχει
ωριμάσει τόσο που άρχισε να κινδυνεύει να πέσει από το δέντρο του (στα
πορτογαλικά το όνομά του σημαίνει σύκο, αλλά κανένας συμπατριώτης ή αντίπαλός
του δεν θα τολμούσε άλλου είδους συμβολισμό). Τα πόδια του είναι εξαιρετικά
γρήγορα, το κεφάλι του είναι πάντα ψηλά, η αίσθηση του γηπέδου και του γκολ
διαρκώς μέσα στο μυαλό του, οι κινήσεις του απρόβλεπτες αλλά και ­ ιδίως για
Πορτογάλο ποδοσφαιριστή ­ αποτελεσματικές. Η επιρροή στους συμπαίκτες του από
την παρουσία και την καθοδήγησή του είναι καταλυτική χωρίς να χρειάζεται καν
ν’ ανοίξει το στόμα του. Κάτι που δεν κάνει άλλωστε: μόνιμα κατσούφης, σαν
απογοητευμένος από τον εαυτό του και τις επιδόσεις του, αυτός που στη
Βαρκελώνη φωνάζουν (αν και είναι το μόνο αυθεντικό ίνδαλμά τους) «ο άνθρωπος
που δεν γέλασε ποτέ», απέδειξε και στον προημιτελικό με την Τουρκία πως είναι
τούτη τη στιγμή ο πιο φορμαρισμένος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής. Ο βωβός θυμός
του δεν μπορεί να είναι άλλο παρά κονταροχτύπημα, εξ ορισμού χαμένο, με την
τελειότητα.

* Ο θυμός του Τζίγκα Χάτζι απέναντι στην ίδια τη ζωή είναι ίσως το
προσωπικό χαρακτηριστικό που του στέρησε την πλήρη ποδοσφαιρική καταξίωση.
Είναι ένας αρχηγός σε μόνιμη εξέγερση. Φωνάζει ­ και τρομοκρατεί ­ τους
συμπαίκτες του, πολλοί από τους οποίους δεν θα τολμούσαν ακόμα να του μιλήσουν
παρά για να του ζητήσουν αυτόγραφο. Φωνάζει ­ και εκνευρίζει ­ τους διαιτητές,
ιδίως εκείνους που νιώθουν ότι μπορούν ν’ ασκήσουν την εξουσία τους
εκνευρίζοντας με τη σειρά τους κάποιες γερασμένες βεντέτες. Ανοίγει διάλογο ­
με διόλου επιστημονικό περιεχόμενο ­ με τους αντιπάλους, στους οποίους θυμίζει
ποιος είναι και ποιος κάνει κουμάντο στο γήπεδο. Βρίσκεται όμως και σε διαρκή
αντιδικία με τον εαυτό του: Ξέρει ότι το αριστερό του πόδι συνεχίζει να είναι
μαγικό, αλλά είναι πια λιγότερο γρήγορο, πιο κουρασμένο και γι’ αυτό, μόνο γι’
αυτό, στέλνει καμιά φορά την μπάλα στο δοκάρι (όπως με τους Ιταλούς) και όχι
στον μόνο πραγματικό προορισμό της. Θυμώνοντας ο Χάτζι τα βάζει με τη φύση,
που δεν θ’ αφήσει ποτέ τον Μαραντόνα των Καρπαθίων να γίνει πραγματικός
Μαραντόνα ­ έστω κι αν η δόξα εκείνου έγινε συνώνυμη του ξεπεσμού.

* Ο συγκρατημένος θυμός των δύο άσπονδων Ιταλών φίλων Ντελ Πιέρο και
Ινζάγκι μετατράπηκε από τον πονηρό Ντίνο Τζοφ σε ψυχολογικό εργαλείο. Στη
χώρα, όπου το μόνο που μετρά είναι η νίκη, ο Τύπος ασχολείται λιγότερο με τους
αγώνες καθαυτούς και περισσότερο με το σίριαλ του αποκλεισμού του Ντελ Πιέρο
από την ενδεκάδα. Ο συμπαίκτης του στη Γιουβέντους Ινζάγκι υποστηρίζει τον
Τότι και δέχεται με τη σειρά του κριτική για τις αδυναμίες του. Όμως, στον
προημιτελικό με τη Ρουμανία, έδωσε τη μόνη απάντηση που κλείνει τα στόματα:
σκόραρε. Αίφνης έγινε ο «σούπερ Πίπο», που μπορεί πια να εκδηλώσει τον θυμό
του για την αδικία που υπέστη, αλλά και να δώσει, αφ’ υψηλού, άφεση αμαρτιών.
Εν τω μεταξύ, ο Ντελ Πιέρο καταπίνει τη δική του πικρία περιμένοντας το
δεκάλεπτο που θα του επιτρέψει να την εξωτερικεύσει και να την εξευγενίσει.
Στην πινακοθήκη των αισθημάτων ο θυμός αποδεικνύεται το πιο δυνατό όπλο σ’ ένα
πρωτάθλημα που αρχίζει πια να κρίνει τους δυνατούς.