ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Με ένα «ναι» Ακι ένα «όχι»

Θέλω να δω ειδήσεις στην τηλεόραση. Σοβαρά το λέω. Θέλω ν’ ακούσω ειδήσεις.
Κουράστηκα, μα την αλήθεια. Κουράστηκα από τα «παραθυρόφυλλα» που ανοίγουν και
κλείνουν, ακαταπαύστως. Και δεν μπορώ άλλο ν’ ακούω «ανακριτές» στο ρόλο
δημοσιογράφου να θέτουν ερωτήματα σκαιά, προσβλητικά για τους ερωτώμενους, αν
ζητούν αλλαγή της σημαίας, αν δέχονται ως υποχρεωτικό τον πολιτικό γάμο και
άλλα τέτοια, δίχως να περιμένουν απάντηση, αλλά απαιτώντας «ένα ναι ή ένα
όχι». Έχω ξεχάσει τη δημοσιογραφία ή κάπου αλλού οδεύει η τηλεοπτική
δημοσιογραφία; Βεβαίως η τηλεόραση δεν είναι εφημερίδα. Για τα μεγάλα θέματα,
όμως, υπάρχει η λύση των ειδικών εκπομπών. Με «ναι» και «όχι» ­ και «με το
πιστόλι στον κρόταφο» ­ μέσα στα δελτία ειδήσεων, τι διάλογος και τι ενημέρωση
να γίνει; Με πιάνει η ψυχή μου που βλέπω τους «ανακριτές» να κόβουν «στον
αέρα» τους δύστυχους καλεσμένους των «παραθύρων», ­ στα είκοσι δευτερόλεπτα,
άντε και στα τριάντα. Κι εγώ που περιμένω ν’ ακούσω έναν μικρό συλλογισμό, μια
ολοκληρωμένη άποψη ή σκέψη, βλέπω το «παράθυρο» να κλείνει για να ξανανοίξει
με άλλον, που πολύ τυχερός θα είναι αν δεν φάει «παραθυρόφυλλο» ενώ μιλάει.
Κάποιος θα πει, μα τότε γιατί δέχονται την «πρόσκληση στο παράθυρο»; Ίσως
γιατί πιστεύουν πως θα προλάβουν κάτι να πουν. Ξεχνούν, όμως, πως ο
«ανακριτής» είναι ο πρωταγωνιστής, αυτοί απλώς κάνουν αβάντα.