[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Εξορκισμοί» και «αναθεματισμοί», μετά τις «λαοσυνάξεις», από τη μία πλευρά,
καπηλεία των ιστορικών συμβόλων του Έθνους από την άλλη. Το odium theologium
της πλειοψηφίας της Ιεραρχίας ωθεί την ελλαδική Εκκλησία να διεκδικεί
πολιτικο-κοινωνικό ρόλο. Ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος απεκδύεται το
«Ειρήνη υμίν» και προμαχεί, «λόγω, έργω και διανοία», στον διχασμό του
ελληνικού Έθνους. Ο εκλεκτός του τηλεοπτικού φακού ιερωμένος συνέλαβε τη
δυσαρμονία λαού και πολιτικού συστήματος και «προσφέρεται» να καλύψει το κενό,
τη στιγμή που κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκονται σε αδυναμία να
επιδείξουν συνέπεια στον θεσμικό τους ρόλο.

Το δικομματικό σύστημα φρόντισε από νωρίς να καταστρέψει τις «βαλβίδες
ασφαλείας». Την πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης, με τον διαμελισμό του
κεντρώου χώρου και κατά τη μεταψυχροπολεμική εποχή με την ολομέτωπη επίθεση
εκμαυλισμού της, κομμουνιστικής και μη, Αριστεράς, με πρόσχημα την ενίσχυση
του «μετώπου του εκσυγχρονισμού». Οι δύο αυτοί πολιτικοί χώροι, Κέντρο και
Αριστερά, επί εβδομήντα και πλέον χρόνια πρόσφεραν το ΟΡΑΜΑ. Το Κέντρο την
πολιτική δημοκρατία και η Αριστερά την κοινωνική εμβάθυνση. Και, το κυριότερο,
επέδειξαν μία ικανότητα να δίδουν τη συνέχεια, με τη σύζευξη παράδοσης και
νεωτερικών στοιχείων. Αντ’ αυτών, τι σήμερα; «Μέθη εξουσίας» στον κυβερνητικό
χώρο και μεγάλο αντιπολιτευτικό κενό στη Νέα Δημοκρατία. Η «μεθυσμένη
εξουσία», χωρίς μελέτη, τακτική και πρόγραμμα, επέλεξε λάθος πεδίο
αντιπαράθεσης ­ την επουσιώδη παράμετρο της απάλειψης του θρησκεύματος από τις
ταυτότητες ­ με την Εκκλησία και έδωσε στην τελευταία τη δυνατότητα να
ιδεολογικοποιήσει τη σύγκρουση. Αντιθέτως, αποφεύγει επιμελώς την αντιπαράθεση
στα ουσιώδη σημεία των σχέσεων Κράτους – Εκκλησίας, όπως εκείνο της
φορολογικής εναρμόνισης, της εκκλησιαστικής περιουσίας και, γιατί όχι, του
χωρισμού Κράτους – Εκκλησίας.

Η αξιωματική αντιπολίτευση, κενή αντιπολιτευτικού λόγου, έχει εμπλακεί στο
έρεβος μιας εσωστρέφειας και αδυνατεί να επιτελέσει τον ρόλο ελέγχου των
κυβερνητικών πεπραγμένων. Η παρουσία της έχει χαθεί κάπου στο… κυνήγι του
«μεσαίου χώρου»!

Οι εκατοντάδες χιλιάδες του λαού, κάτω από την εξέδρα του Χριστόδουλου, δεν
συνωθούνται λόγω της τηλεοπτικής γοητείας που ασκεί ο Αρχιεπίσκοπος, αλλά λόγω
της συνειδητής ή ασυνείδητης αντίθεσής τους στον τρόπο λειτουργίας του
πολιτικού μας συστήματος και της αδυναμίας του να είναι αξιόπιστο. Το
επικίνδυνο για τη Δημοκρατία και την εξέλιξη του τόπου είναι να εξορκίζεις
αυτές τις λαοσυνάξεις και άκριτα και εγκληματικά να τις «χαρίζεις» στην
Ακροδεξιά. Το «φαινόμενο Χριστόδουλος» δεν είναι αυτοφυές, αλλά αποτέλεσμα
«τεχνητής γονιμοποίησης».