Ο ακατονόμαστος συνεχίζει

*Σε κάθε μεγάλη αθλητική οργάνωση,
χρειάζονται τα μεγάλα ονόματα, αλλά συχνά τα μικρότερα είναι αυτά που παίζουν
τα πιο διασκεδαστικά παιχνίδια. Η μεταφορά στην ξένη γλώσσα κρύβει τις
εκπλήξεις, αλλά και τις παγίδες της. Αίφνης, ο φυσιολογικότατος Μήνου
μετατρέπεται στα γαλλικά σε άκακο, αλλά και πονηρό συμβολικό γατάκι. Ο πρώην
γκολτζής της Ρόμα, ο Προύτσο, παραπέμπει περισσότερο, στα ελληνικά, στο γνωστό
ανέκδοτο και στα υπονοούμενά του, παρά σε αθλητικές επιδόσεις. Στο Εύρω 2000,
ο επιθετικός της Εθνικής Ισπανίας Πέδρο Μουνίτις αποτελεί, για ευνόητους
λόγους, τον εφιάλτη κάθε ραδιοσχολιαστή και τηλεπαρουσιαστή (να επιχειρήσει
κάποιο αστείο; να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει;) και τι χαρά για κάθε
σχολιαρόπαιδο. Στους πρώτους αγώνες, καθόταν ήσυχα στον πάγκο του και τα
προβλήματα λύνονταν διά της σιωπής. Ο Καμάτσο αποφάσισε να τον χρησιμοποιήσει
στο δεύτερο ημίχρονο με τη Γιουγκοσλαβία ­ και έγινε χαμός.

*Στην πρώτη ­ και σχεδόν μόνη ­ επαφή του με
την μπάλα, ο κοντόσωμος φορ της Σαταντέρ πέτυχε ένα από τα ωραιότερα και πιο
κρίσιμα γκολ ενός παιχνιδιού που είναι δύσκολο να βρεις όμοιό του, όχι μόνο σε
αυτή τη διοργάνωση, αλλά και σε όσες ακολουθήσουν. Ισοφαρίζοντας 2-2 τους
Γιουγκοσλάβους, μισό μόλις λεπτό μετά το δεύτερο δικό τους γκολ και με έναν
τρόπο που τον μιμούνταν δημιουργικά (φαλτσαριστό ψηλοκρεμαστό στο κέντρο
εσείς, φαλτσαριστό ψηλοκρεμαστό στη γωνία εμείς), έβαζε τις βάσεις για μισή
ώρα έντασης, ανατροπών και τρελών συγκινήσεων. Έπειτα από αυτό, πώς να
αγνοηθεί ο σκόρερ; Και πώς να αποφευχθεί η υπόνοια ότι ένα τέτοιο όνομα δεν
μπορεί να ήταν άσχετο με μια τόσο δραματική, αλλά τελικά και ζωογόνο, εξέλιξη;
Αν ο Αλφόνσο ήταν αυτός που, αρκετά αργότερα, έσωσε την Ισπανία, τους Έλληνες
σχολιαστές έσωσε από τον ακατονόμαστο συμπαίκτη του η ομορφιά του
ποδοσφαιρικού θεάματος.

*Το παιχνίδι αυτό στην Μπριζ (άλλη πόλη, που
στα ελληνικά κάνει τζιζ) μπορεί άνετα στο εξής να αποτελέσει επιχείρημα έναντι
όσων ισχυρίζονται πως δεν καταλαβαίνουν γιατί αρέσει το ποδόσφαιρο. Οι
Γιουγκοσλάβοι έπαιζαν από θέσιν ισχύος ­ και πριν, και στη μεγαλύτερη διάρκεια
του αγώνα ­, αλλά οι Ισπανοί ήταν αυτοί που διέθεταν τη δύναμη της ανάγκης. Η
ισοπαλία έκαιγε τους Ισπανούς, αλλά η ήττα τους φάνταζε έως το τέλος ως
πιθανότερο αποτέλεσμα, καθώς πλήρωναν την ατσάλινη τέχνη των αντιπάλων τους
και τις ατυχείς (ξανά) εμπνεύσεις του δικού τους προπονητή. Τελικά, νίκησαν με
δύο γκολ στις καθυστερήσεις, με ένα πέναλτι της φαντασίας (για το οποίο όμως
κανείς δεν είχε το κουράγιο να διαμαρτυρηθεί) και ένα γυριστό της απελπισίας,
στο οποίο κανείς δεν είχε τη φαντασία να πιστέψει. Κορωνίδα ενός παιχνιδιού,
στο οποίο η αδρεναλίνη δεν έπεσε ποτέ, ήταν ότι προκρίθηκαν και οι δύο ομάδες
στα προημιτελικά, αφήνοντας έξω αυτούς που δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να
κάνουν παιχνίδι. Ο φίλος Πέδρο θα έχει άλλη μια ευκαιρία ­ αν και είναι
αμφίβολο αν θα ξαναχρησιμοποιηθεί ­, εμάς πάντως θα μας βρει και πάλι
έτοιμους.