Ναυαγοί με αρχές

­ Πατώσαμε, φίλε Έριχ.

­ Σε παρακαλώ, αδελφέ Κέβιν. Τι να πούμε τότε εμείς; Ακόμα κι εσείς μας
νικήσατε.

­ Α, ναι… και λυπάμαι που δεν μου δόθηκε μέχρι τώρα η ευκαιρία να σου ζητήσω
συγγνώμη. Αν όλα πήγαιναν κανονικά, θα ερχόμαστε ισοπαλία και θα προκρινόμαστε
και οι δύο. Οι δικές μας ομάδες ήταν εξαρχής οι μεγάλες τού ομίλου.

­ Κι εγώ δεν καταλαβαίνω τι πήγε στραβά, Κέβιν. Βέβαια, κάτι είχα ακούσει πίσω
στην πατρίδα για δήθεν αδυναμίες της ομάδας μας, αλλά, ξέρεις, τα ίδια ακούμε
κάθε φορά και κάθε φορά η Γερμανία φθάνει στον τελικό.

­ Εμείς, αντιθέτως, σπάνια φθάνουμε στον τελικό, αλλά αυτή τη φορά ήμουνα
σίγουρος ότι θα τα καταφέρναμε. Το δήλωσα μάλιστα κιόλας πριν ξεκινήσουμε για
τις Κάτω Χώρες. Μερικοί με κορόιδεψαν, αλλά θεώρησα πως ήταν από τη ζήλεια
τους. Εγώ είχα εμπιστοσύνη στην ομάδα μου.

­ Κι εγώ πίστευα στους δικούς μου παίκτες, γιατί τους ήξερα από παλιά. Έγινε,
για παράδειγμα, ολόκληρο θέμα με τον Ματέους. Ο παππούς, ο Αμερικάνος, ο
κολλητός μου και τα λοιπά. Σε ρωτάω Κέβιν: μπορούσα να τον αφήσω εκτός; Πώς θα
βελτίωνε τότε το παγκόσμιο ρεκόρ συμμετοχών; Και πώς θα διδασκόταν χωρίς αυτόν
στις ποδοσφαιρικές σχολές η νέα θέση τού τόσο λίμπερο που δεν χρειάζεται να
κουνηθεί; Άσε που θα μ’ έτρωγε ο γιατρός τής ομάδας για την κόρη του, που ο
Λόταρ τής υποσχέθηκε γάμο, αλλά αν τον στενοχωρούσα…

­ Τι λες τώρα, Έριχ. Σε καταλαβαίνω απολύτως. Τα ίδια τράβηξα με τον Σίρερ.
Αλλά σε ρωτώ με τη σειρά μου: γίνεται Εθνική Αγγλίας χωρίς τον Σίρερ της;
Χωρίς τον Άνταμς της; Κι όταν χτυπήσει, χωρίς τον Κίον της; Μπορούμε να
παίξουμε χωρίς τον Σίμαν; Χωρίς τον Ινς; Τι σημασία έχει η ηλικία τους ή αν
είναι σε φόρμα, όταν πρόκειται για τις μόνες υπαρκτές εικόνες του αγγλικού
ποδοσφαίρου; Μόνο για τους αδελφούς Νέβιλ δίστασα λίγο, αλλά, βλέπεις, με πήρε
τηλέφωνο η μαμά τους, που ξέρει μια θεία μου στο Ντέβονσάιρ και πίνανε μαζί
τσάι.

­ Εκτός αυτού βάλαμε κι ένα σωρό νέους παίκτες. Ποιος ήξερε τον Ντάισλερ και
τον Νοβότνι; Ποιος σκέφθηκε να βάλει αμυντικούς στο κέντρο και ούτε κεντρώους
ούτε αμυντικούς πίσω; Και το σύστημα «δεν ενοχλούμε αντίπαλο με μπάλα» ποιος
το δίδαξε άραγε; Μήπως η «Μπιλντ»;

­ Ό,τι και να πεις έχεις δίκιο, Έριχ. Η αχαριστία είναι μεγάλο ελάττωμα.
Αναρωτιέμαι μόνο πώς αποκλειστήκαμε. Με την Πορτογαλία ας πούμε ότι είμαστε
άτυχοι, αλλά με τη Ρουμανία, που παίξαμε τόσο καλά, τι να ‘φταιξε άραγε;
Μήπως, τελικά, μας ματιάξανε οι δικοί μας;

­ Κι εγώ το ίδιο πιστεύω. Ποιος ήξερε αυτόν τον Κονσεϊσάου που μας έβαλε τρία
γκολ; Ψιλοφταίει βέβαια ο Καν, αλλά τι να πεις σ’ ένα παλικάρι που ξέρει απ’
έξω τον γερμανικό εθνικό ύμνο και μας έχει σώσει τόσες φορές.

­ Η ζωή πάει μπροστά, φίλε μου. Η Αγγλία παραμένει περήφανη, η βασιλομήτωρ
έγινε εκατό χρόνων και εξάλλου θα τα ξαναπούμε στα προκριματικά του Παγκοσμίου
Κυπέλλου. Ευτυχώς, εκεί παίζουμε με μια χώρα που τη λένε Ελλάδα και δεν
πιστεύω να ενοχλήσει εμάς τα δύο θηρία.

­ Το μόνο πρόβλημα είναι πώς θα γυρίσουμε πίσω, Κέβιν. Τόσες μέρες και ούτε
ένα πλοίο δεν έχει περάσει. Κι αν έρθει, τι θα του πούμε;

­ Θα φωνάξουμε ότι είμαστε πρώην παγκόσμιοι πρωταθλητές στο ποδόσφαιρο.
Ευτυχώς, οι ναυτικοί είναι συνήθως γέροι.