Φανέλες αδειανές…

* ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ

Τέλος δύο μύθων. Με άλλα λόγια, το τέλος μιας εποχής του γερμανικού και
αγγλικού ποδοσφαίρου.

Δύο από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις του κόσμου γύρισαν σπίτια τους.
Το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα έχασε τις ομάδες που για πολλούς ήταν μεταξύ των
φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Αποκλείστηκαν από τη δεύτερη φάση χωρίς
καν να πείσουν ότι άξιζαν για μια συνέχεια καλύτερη απ’ ό,τι οι αντίπαλοί
τους. Πρώτα η Πορτογαλία και ασφαλώς η Ρουμανία.

Για τους Άγγλους, υπήρχαν ελπίδες, καθώς η νίκη επί της Γερμανίας άφησε
περιθώρια στον Κέβιν Κίγκαν και τους παίκτες του για μια βελτίωση στους αγώνες
που θ’ ακολουθούσαν. Δεν ήταν όμως έτσι και σίγουρα τα επεισόδια στο
Σαρλερουά, αποδυνάμωσαν ηθικά και την ομάδα, αφού όλοι είχαν στρέψει την
προσοχή τους εκεί και όχι στην ψυχολογική προετοιμασία, όπως άλλωστε ήταν
απαραίτητο.

Για τους Γερμανούς, ποτέ δεν υπήρξαν αμφιβολίες. Ήταν μια «αναγγελία θανάτου»
και η σύντομη επιστροφή απλώς είχε προγραμματιστεί για τη δεύτερη φάση. Κι αν
το 1996 στην Αγγλία όλα ήλθαν ομαλά και με αρκετή τύχη, δεν συνέβη το ίδιο
στην Ολλανδία, όπου ο Έρικ Ρίμπεκ έπαιξε κι έχασε. Δεν υπήρχαν διέξοδοι και
καμία απολύτως τύχη, αφού οι αντίπαλοι των Γερμανών ήταν πιο προετοιμασμένοι
και καλύτερα οργανωμένοι στον φυσικό τομέα. Το μεγάλο όριο ηλικίας των παικτών
τής κατόχου του τίτλου Γερμανίας δεν άφηνε ελπίδες για ανάκαμψη και καλύτερη
συνέχεια.

Παιχνίδι χωρίς φαντασία, τεχνική και αλλαγή στη διάρκεια του αγώνα. Έλειψε
όμως και η δύναμη, το πάθος και όλα εκείνα τα στοιχεία που έκαναν στο παρελθόν
τους Γερμανούς να είναι το φόβητρο των ομάδων.

Έρικ Ρίμπεκ – Κέβιν Κίγκαν. Πήραν τα ρίσκα τους, δεν δικαιώθηκαν, έχασαν..

Η Γερμανία, με 183 βαθμούς στο ενεργητικό της, στις διεθνείς διοργανώσεις όπου
πήρε μέρος, δεν είχε ανταγωνιστές. Πίστεψε ότι δεν θα ‘χε και ικανούς
αντιπάλους. Λάθος εκτίμηση. Γιατί όλοι είχαν έλθει με ίσους όρους και ίδιες
ελπίδες διάκρισης. Αυτοί είχαν την πίστη και την αυτοπεποίθηση. Γερμανοί και
Άγγλοι, μόνο τ’ όνομα.

Οι Άγγλοι, αφοσιωμένοι στο πρωτάθλημά τους, με ονόματα απ’ όλο τον κόσμο στις
τάξεις των ομάδων τους και όχι μόνο Βρετανών, μπορούν να υπερηφανεύονται ακόμα
πως κρατάνε σε υψηλό βαθμό το ενδιαφέρον του κοινού και τα κανάλια προσφέρουν,
επίσης, τεράστια ποσά για τ’ αποκλειστικά δικαιώματα του πρωταθλήματος και του
Κυπέλλου Αγγλίας. Πέρα όμως απ’ αυτό, η εθνική ομάδα είναι εκείνη που τους
κάνει πιο υπερήφανους και γι’ αυτήν ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να
την ενισχύσουν, να τραγουδήσουν τον εθνικό τους ύμνο και για να κυνηγηθούν
χούλιγκαν που κάνουν να ντρέπεται μια ολόκληρη κοινωνία, στην πατρίδα τους.

ΧΩΡΙΣ ΑΣΤΡΟ

Στον αγωνιστικό τομέα, είδαμε τους Άγγλους να κρατάνε σταθερά τις αρχές τους:
σέντρες, κεφαλιές, ψηλό παιχνίδι και σουτ. Συνδυασμοί με μέτρο, ατομικές
ενέργειες χωρίς αποτελεσματικότητα. Το αστέρι που θα φωτίσει τον ουρανό της
Αγγλίας δεν υπάρχει. Ή τουλάχιστον υπάρχει (Μπέκαμ) αλλά δεν λάμπει όπως άλλες
εποχές σε ανάλογες περιπτώσεις, ώστε να φωτίσει ολόκληρη την ομάδα.

Στο γερμανικό στρατόπεδο, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Μια ομάδα που
έρχεται στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, των διψασμένων για διάκριση και επιτυχία
νέων ταλέντων, ανακαλύπτοντας τον Λόταρ Ματέους στα 39 του χρόνια και τον
Τόμας Χέσλερ στα 35 του για να στηρίξουν το οικοδόμημα «Γερμανία» είναι
τουλάχιστον ουτοπία και μια αυτοκαταστροφή, για να μην πούμε, καλύτερα,
αυτοκτονία.

Στο πρωτάθλημα αυτό, δεν είδαμε ούτε τη γνώριμη δύναμη και το πείσμα των
Γερμανών. Δεν είδαμε και δεν διαπιστώσαμε την ομοιογένεια και το πρεσάρισμα σε
όλο το γήπεδο. Ομάδα κουρασμένη, γερασμένη, χωρίς αναλαμπές και χωρίς καμία
αλλαγή στο παιχνίδι της. Έλλειψη φαντασίας, τεχνικής και ατομικής προσπάθειας.
Στατικότητα κι εγκατάλειψη πριν από το τελικό «κτύπημα του γκονγκ». Τότε
δηλαδή που θα ‘πρεπε οι Γερμανοί ν’ αναλογιστούν το μέλλον με τον αποκλεισμό
τους. Γιατί όσο κι αν ψάξουμε, ταλέντα δεν έμειναν πίσω στη Γερμανία. Και τα
ταλέντα δεν έρχονται από τη μια ημέρα στην άλλη. Ο Μπίρχοφ, τραυματίας, με
εκλάμψεις στο παιχνίδι του. Ο Μπόντε και ο Ντάισλερ, μόνοι και απομονωμένοι.
Χωρίς στηρίγματα και χωρίς ελπίδα για καλύτερη πορεία στο μέλλον.

Τώρα, οι Γερμανοί βρίσκονται στην αναζήτηση νέου τεχνικού. Δεν είναι εύκολο,
έστω κι αν σε ολόκληρη τη Γερμανία υπάρχουν άνθρωποι που θα μπορούσαν να
βοηθήσουν. Δύσκολα δέχονται. Οι ευθύνες είναι μεγάλες.

Το «Βατερλώ» που είχαν προαναγγείλει οι Γερμανοί ήλθε και μάλιστα με τρόπο
σκληρό και σε βαθμό «εξόντωσης». Οι Πορτογάλοι ήταν αμείλικτοι.

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΒΗΜΑΤΑ

Ντίτμαρ Χάμαν – Σολ Κάμπελ. Θα κάνουν χρόνια να ξεχάσουν την οδυνηρή εμπειρία του Εύρω 2000

Γερμανία και Αγγλία ανήκουν στον όμιλο της Ελλάδας, στα προκριματικά του
Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ήδη το θέμα άρχισε ν’ απασχολεί και τους δύο.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο Κίγκαν θα συνεχίσει να βρίσκεται στον πάγκο των
Άγγλων. Για τη Γερμανία, ήδη τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Ο Ντάουμ της
Λεβερκούζεν ή ο Τραπατόνι είναι οι επικρατέστεροι.

Γεγονός είναι ­ κι αυτό αποτελεί προσωπική μας εκτίμηση ­ ότι οι αντίπαλοί μας
στα προκριματικά του Μουντιάλ δεν είναι ακατάβλητοι. Δεν είναι οι άλλοτε
παντοδύναμες εθνικές ομάδες που προκαλούσαν δέος προτού καν μπουν στον
αγωνιστικό χώρο.

Η ανανέωση και για τους δύο θα είναι με βήματα αργά, αλλά πάντα σημαδεμένα από
την αβεβαιότητα, όσον αφορά την αποτελεσματικότητα και το καλύτερο μέλλον.

Για την εθνική μας ομάδα, είναι μια σημαντική ευκαιρία και μοναδική θα λέγαμε
στιγμή ν’ αποβάλουμε τον μανδύα του «μικρού» και να κοιτάξουμε στα μάτια τούς
αντιπάλους μας, χωρίς φόβο παρά μόνο με γνώμονα το «έντεκα αυτοί, έντεκα κι
εμείς». Μια προσφιλής στον Φέρεντς Πούσκας φράση και απόλυτα δικαιολογημένη,
στο γήπεδο, με τους αντιπάλους να διεκδικούν τη νίκη με ίσους όρους.

Για τη Γερμανία και την Αγγλία, υπάρχει όμως και μια επιπλέον αναμέτρηση. Στη
Ζυρίχη, στις 6 Ιουλίου, η ΦΙΦΑ θ’ αποφασίσει για τη διοργανώτρια χώρα του
Μουντιάλ 2006. Οι χούλιγκαν έκοψαν βαθμούς κι ελπίδες από την Αγγλία. Οι
Γερμανοί κράτησαν αποστάσεις και μαζί την ψυχραιμία τους. Καλοί υπολογιστές
και με το βλέμμα πάντα στραμμένο στο μέλλον.

Η συνέχεια του Εύρω 2000 συναρπαστική και, τώρα πια, ανοικτή για όλους.