ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Επεράσαμε όμορφα … στο Χίθροου!

Περάσαμε ωραία το Σάββατο. Το πρωί σηκωθήκαμε, πλυθήκαμε, ντυθήκαμε αλλά δεν
προλάβαμε να πιούμε το γάλα μας γιατί έπρεπε να είμαστε νωρίς στο Χίθροου ώστε
να προλάβουμε το αεροπλάνο για την Αθήνα. Δώσαμε βαλίτσες, κάναμε τσεκ-ιν και
μπήκαμε στη μεγάλη αίθουσα αναμονής όπου οι πίνακες ανακοινώσεων έγραφαν
«Παρακαλώ περιμένετε» δίπλα από όλες τις πτήσεις. Οι καρέκλες γέμιζαν ταχύτατα
και όποιος προλάβαινε πήγαινε κι έπιανε μία. Μέσα σε 2-3 ώρες στο αεροδρόμιο
δεν υπήρχε ούτε χώρος για ορθίους, ενώ τα μεγάφωνα ανακοίνωναν ότι λόγω
προβλημάτων στα κομπιούτερ κανείς δεν πάει πουθενά. Πόσα ρολόγια να δοκιμάσεις
και πόσα παπούτσια να χαζέψεις, σύντομα το μόνο που μπορούσαμε να δούμε ήταν
αγανακτισμένα πρόσωπα και μωρά που έκλαιγαν.

Περάσαμε ωραία το Σάββατο και μάθαμε και ξένες γλώσσες. Τα μεγάφωνα ζήτησαν
από τους επιβάτες 3 πτήσεων να πάνε σε ένα σημείο κι έτσι περίπου 800 άτομα
βρεθήκαμε να περιμένουμε σε μια τεράστια ουρά χωρίς να ξέρουμε τον λόγο. Όταν
αποδείχθηκε ότι η αναμονή αφορούσε ένα κουπόνι αναψυκτικού, η αντίδραση ήταν
παλλαϊκή. Μπινελίκια σε δεκάδες γλώσσες εκτοξεύθηκαν ταυτόχρονα από όλες τις
κατευθύνσεις.

Κάποια στιγμή μας κάλεσαν επιτέλους στη Θύρα 5. Χαρά μεγάλη, σέρναμε σακ
βουαγιάζ και σακούλες πάνω από περίλυπους τουρίστες που μας έβλεπαν με ζήλεια
να απομακρυνόμαστε ­ κι εμείς πάλι τους κοιτούσαμε θριαμβευτικά. Μπήκαμε στο
αεροπλάνο, προσδεθήκαμε όλο χαρά και μείναμε μ’ αυτήν. Το σχέδιο ήταν απλώς να
απομακρυνθούμε ώστε να αδειάσει χώρος στο αεροδρόμιο για τους επόμενους που
έρχονταν. Περάσαμε έτσι κι άλλες ωραίες ώρες μέσα στο αεροπλάνο. Όσοι δεν
άντεχαν έκαναν βόλτες προς και από τους χώρους αναμονής ανεμπόδιστοι, μια και
οι έλεγχοι ασφαλείας ήταν σχεδόν ανύπαρκτοι.

Περάσαμε ωραία το Σάββατο, κάναμε νέους φίλους και αναρωτιόμασταν όλοι μαζί τι
θα έγραφαν οι βρετανικές εφημερίδες αν κάτι αντίστοιχο συνέβαινε σε ελληνικό
αεροδρόμιο…