[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Το ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα ουδόλως εμπόδισε τους φίλους του
Πρωθυπουργού να θέσουν εκ νέου, σαράντα σχεδόν χρόνια μετά, το κρίσιμο
ερώτημα: ποιος επιτέλους κυβερνά αυτόν τον τόπο; Αν ρωτούσαν έναν,
οποιονδήποτε, πολίτη θα έπαιρναν βεβαίως την απάντηση που αναζητούσαν.
Δυστυχώς, έθεσαν το ερώτημα στον εαυτό τους ­ κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο.
Όταν οι κυβερνώντες βλέπετε αρχίζουν να αμφιβάλλουν για το αν κυβερνούν,
αισθάνονται την ανάγκη να μας το αποδείξουν. Όπερ και εγένετο. Ο Πρωθυπουργός,
λένε οι συνεργάτες του, θύμωσε από τη στάση των ιεραρχών και δεν είναι
διατεθειμένος να κάνει τον παραμικρό συμβιβασμό. Κι όχι μόνο αυτό ­ λένε πάντα
οι συνεργάτες του ­ από τώρα και στο εξής θα κάνει αυτό που ο ίδιος θεωρεί
σωστό και θα αδιαφορεί για το πολιτικό κόστος. Μάλιστα. Ούτε τους περνά από το
μυαλό ότι συνήθως στην πολιτική το σωστό και το λάθος είναι σχετικές έννοιες
καθώς για κάθε πρόβλημα υπάρχουν περισσότερες από μία λύσεις. Ακόμα χειρότερα,
δεν τους περνά από το μυαλό πως ακόμα και τις σωστές λύσεις υπάρχουν πολλοί,
λάθος, τρόποι για να τις επιχειρήσεις ­ ο δρόμος για την κόλαση έλεγαν οι
παλιότεροι είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις. Αυτό δηλαδή που
κινδυνεύει να γίνει με την υπόθεση των ταυτοτήτων. Όχι, όχι κανείς δεν λέει
οτι η κυβέρνηση έπρεπε να διαπραγματευθεί με την Εκκλησία ­ πολύ περισσότερο
να συγκυβερνήσει. Κι ασφαλώς η απόφαση να καταργηθεί η αναγραφή του
θρησκεύματος ήταν επιβεβλημένη αν θέλουμε να είμαστε μια χώρα που σέβεται
στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Όσο για τον κ. Χριστόδουλο, ναι, δημαγωγεί
ασυστόλως. Από εκεί και πέρα όμως υπάρχει και η πολιτική. Όταν ο Μπίσμαρκ
προχωρούσε στην ενοποίηση της Γερμανίας δημοσίως κολάκευε τον γερμανικό
εθνικισμό. Στα παρασκήνια έδινε… συντάξεις στους πρίγκιπες των κρατιδίων που
αντιδρούσαν στην ενοποίηση ­ ένα όπλο που αποδείχθηκε εξαιρετικά
αποτελεσματικό! Ο κ. Σημίτης βέβαια δεν χρειαζόταν να δώσει συντάξεις.
Μπορούσε όμως με χίλιους δυο τρόπους να διευκολύνει την Ιεραρχία και τον
Αρχιεπίσκοπο. Θα είχε κάνει και πάλι το σωστό, θα είχε όμως ίσως καταφέρει να
μη βάλει απέναντί του χιλιάδες πολιτών που αύριο τη στήριξή τους πιθανότατα θα
χρειαστεί. Άλλωστε η ιστορία έχει δείξει ότι ένας πολιτικός πετυχαίνει στο
έργο του όταν καταφέρνει να κτίζει πλειοψηφικές συμμαχίες. Όχι όταν κάνει
αναίτια εχθρούς…