Οι φορολογικοί «παράδεισοι» και «κολάσεις»

Το φαινόμενο της φοροδιαφυγής, στην Ελλάδα και ανά τον κόσμο, απασχολεί τον
κ. Γιάννη Δημολιάτη, από την Πεδινή Ιωαννίνων:

Θάλασσα γαλανή και γαλήνια. Κολπίσκος πηγμένος στο πράσινο. Στο αριστερό
ακρωτήρι του κολπίσκου κόκκινα κεραμίδια υποδηλώνουν τυχερό, ίσως τυχεράκια,
ιδιοκτήτη παραδείσου. Στο κέντρο του κολπίσκου κότερο δίπατο, μόνο – του και
μοναχό. Ένας φοίνικας διατρέχει με τον κορμό-του όλη τη φωτογραφία,
αναρριπίζοντας το ριπίδιο των λίγων φύλλων-του πέρα ψηλά εκεί που η θάλασσα
ενώνεται με τον ουρανό. Λεζάντα: «Δεν χαρακτηρίζονται παράδεισοι μόνο για την
ομορφιά-τους, αλλά και για την ελάχιστη φορολογία που επιβάλλουν στα κεφάλαια
που φιλοξενούν ή “ξεπλένουν”». Τίτλος: «Αυτοί είναι οι 42 φορολογικοί
παράδεισοι στον κόσμο»· γράμματα μαύρα χοντρά, τίτλου. Στήλη «Οικονομία». Πηγή
«Le Monde» («ΤΑ ΝΕΑ» Σ-Κ 3-4/6/00:32). Δίδαγμα: «Φοροδιαφεύγετε!». Αυτό είναι
το μήνυμα που εκπέμπει ο τίτλος. Αυτό εισπράττει ο αναγνώστης. Ο βιαστικός
τουλάχιστον, δηλαδή οι 8 στους 10 αναγνώστες εφημερίδων. Αν είναι λιγότερο
βιαστικός και αγκυρώσει το μάτι-του και στη φωτογραφία, ε, τότε πια «εμπρός!
για τον παράδεισο» ­ ποιος δεν θα ήθελε να πάει;

Αν είστε όχι πολύ βιαστικός αναγνώστης και διαβάσετε και τις φράσεις-κλειδιά
που οι εφημερίδες βγάζουν μπροστά με μαύρα γράμματα, «Δύσκολα μπορεί να τα
εντοπίσει κάποιος στον χάρτη. Και όμως, σε αυτά τα 42 κρατίδια υπάρχουν
παράκτιες εταιρείες των οποίων το ενεργητικό ανέρχεται σε 5 τρισ. δολάρια,
δηλαδή στο 3% του παγκόσμιου πλούτου» η πρώτη, «Οι χρηματοπιστωτικοί
οργανισμοί, που ονομάζονται και offshore, έχουν σχεδόν μηδενική φορολογία και
το τραπεζικό-τους απόρρητο είναι απόλυτο» η δεύτερη, και «Η Γαλλία επιθυμεί να
κάνει τον αγώνα ενάντια στους φορολογικούς παραδείσους και στο ξέπλυμα
βρώμικου χρήματος προτεραιότητα της προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ξεκινά
την 1η Ιουλίου 2000» η τρίτη. Κάτι λάκκο έχει η φάβα, αρχίζετε να υποψιάζεστε.
Αν δεν είστε βιαστικός, αν δηλαδή είστε ο 1 στους 10, διαβάζετε και τα ψιλά
γράμματα και μαθαίνετε ότι οι παράδεισοι είναι «παράδεισοι», ήτοι παράδεισοι
για ελάχιστους και κόλαση για μας τους άλλους όλους.

Η αναντιστοιχία τίτλου και περιεχομένου κρίνεται θανάσιμο αμάρτημα των
συγγραφέων ενός επιστημονικού άρθρου και θανάσιμο αδίκημα εναντίον των
αναγνωστών ενός περιοδικού οι οποίοι παραπλανώνται από τον τίτλο. Όταν λέμε
παραδείσους αυτό που, για να φέρουμε τον τίτλο σε αντιστοιχία με το
περιεχόμενο, οφείλαμε να λέμε κολάσεις, τότε…

Είμαι περήφανος που πληρώνω τον φόρο-μου. Είναι τιμή-μου. Είναι αυτό που φέρω
στους συμπολίτες-μου για να χτίσουμε κοινωνία, που χωρίς εισ-φορά των
μελών-της δεν είναι δυνατό να σχηματιστεί καν. Και επειδή είμαι παιδί
επαναστάσεων που όλες-τους διακήρυξαν την ισότητα των μελών ­ αρχής γενομένης
από τη Χριστιανική: «Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, δούλος ή ελεύθερος, άρσεν
και θήλυ· πάντες γαρ υμείς εις εστέ» ­ σημαίνει πως έχω μάθει δύο πράγματα:
πρώτον να μην καταδέχομαι να απολαμβάνω κοινωνικά αγαθά χωρίς να έχω για την
παραγωγή-τους εισφέρει τον φόρο-μου, και δεύτερον να μην αποδέχομαι να
απολαμβάνει κοινωνικά αγαθά ο γείτονάς-μου όταν δεν έχει για την παραγωγή-τους
εισφέρει τον φόρο-του. Να μη δέχομαι δηλαδή ούτε να τον εκμεταλλεύομαι
(φοροδιαφυγή) ούτε να με εκμεταλλεύεται (φοροθύμα). Όταν εγώ είμαι μάγκας
φοροφυγάς, εσύ είσαι κορόιδο φοροθύμα. Είναι περίεργο που αυτή η λέξη δεν
υπάρχει καν στο λεξιλόγιό-μας. Ακόμα κι η γλώσσα μας είναι του εγώ, όχι του
εμείς! Λες και ο ένας πόλος μπορεί να υπάρξει χωρίς τη συν-ύπαρξη του άλλου. Ο
παράδεισος των (ολίγων ή ολίγιστων) μεν είναι ίσος και αντίθετος με την κόλαση
των (πολλών) δε…

Όταν λέμε παραδείσους αυτό που, για να φέρουμε τον τίτλο σε λογαριασμό με το
περιεχόμενο, οφείλουμε να λέμε κόλαση, τότε το ενδιαφέρον-μας εκτρέπεται από
το κυνήγι της ισότητας των εισφορών στο κυνήγι του παραδείσου της μη-εισφοράς.
Με ποιο δικαίωμα ορισμένοι ­ πόσοι; άγνωστο! ποιοι; απόρρητο… ­ πάνε στον
επί της γης παράδεισο;

Αν όλος ο κόσμος αποτελούνταν από μόνον ένα άτομο, τότε δεν θα υπήρχε καμιά
ανάγκη φορολογίας. Από δύο και πάνω, πρέπει να φέρει ο ένας, να φέρει κι ο
άλλος, να συνεισφέρουν κι οι δυο, αλλιώς δεν γίνεται χωριό, γίνεται σκορποχώρι
και ο θάνατός σου η ζωή μου. Ακόμα κι αν ο φόρος είναι 1 δεκάρα και το κόστος
είσπραξής του 1 δραχμή, 10πλάσιο, δεν πρέπει ποτέ να χαρίζεται, πρέπει πάντα
να εισπράττεται, γιατί αλλιώς ο που του «χαρίστηκε» (τι προσβολή!) δεν θεωρεί
τον εαυτό-του μέρος του όλου, δεν νιώθει μέλος του σώματος της κοινωνίας, άρα
νιώθει ελεύθερος να στραφεί εναντίον της. Και το κάνει.

Συμπέρασμα: Θέλω να υποστηρίξω τη γαλλική προεδρία με όλες μου τις δυνάμεις.
Και είναι αρκετές ώστε να φωνάξω δυνατά, κόντρα στον συρμό της μόδας, ότι το
πρώτο ­ και το μεγαλύτερο ­ που έχει να κάνει είναι να αρχίσει από τα ονόματα.
Μολονότι, όπως μας βεβαιώνουν οι γλωσσολόγοι (και ο τίτλος επιβεβαιώνει), δεν
μπορούμε να γνωρίσουμε τα πράγματα από το όνομά τους, αρχή παιδεύσεως ονομάτων
επίσκεψις ισχυρίζονταν οι αρχαίοι-μας σοφοί. Και πάντως σίγουρα ­ μπορούμε να
συμπληρώσουμε εμείς ­ αρχή βλακείας ονομάτων μη επίσκεψις!

Και έχω κάθε λόγο να υποψιάζομαι πως η Εκκλησία (η ορθόδοξη πριν από τις
άλλες) θα πρωτοστατήσει στον αγώνα για την κατάργηση των παραδείσων.