Αγαπημένη παρέα

* ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

«Μια μεγάλη ομάδα; Λάθος. Είμαστε μια μεγάλη παρέα αγαπημένων φίλων».

Ο Πίπο Ιντζάγκι, έτρεξε, πάλεψε, δεν πέτυχε γκολ. Όμως, για τον άσο της
Γιουβέντους, η νίκη έχει σημασία κι αυτή μετράει.

«Δεν έχει καμιά σημασία ποιος βάζει το γκολ. Αξία έχει να νικάμε και μαζί
ύστερα να πηγαίνουμε στο μπαρ για μια μπίρα, ή ένα τσιντσάνο κι έναν καφέ
εσπρέσο…».

­ Ο αγώνας της Ιταλίας με το Βέλγιο είχε τελειώσει πριν από ένα λεπτό και όταν
ο Ισπανός διαιτητής Γκαρθία Αράντα δεχόταν τα συγχαρητήρια των Βέλγων, αλλά
και των Ιταλών, άκουσε για το πέναλτι που δεν «είδε», αρκέστηκε σ’ ένα πλατύ
χαμόγελο στον Ντελ Πιέρο που ήταν κοντά του, για να του απαντήσει πως «θα δει
τη φάση στην τηλεόραση και στον επόμενο αγώνα της Ιταλίας που θα διευθύνει,
ασφαλώς θα του ζητήσει συγνώμη αν έχει δίκιο».

­ Ήταν η δεύτερη κατά σειρά νίκη της «σκουάντρα ατζούρα» στο Ευρωπαϊκό
Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου. Συμβαίνει για πρώτη φορά σε μια μεγάλη διοργάνωση όπως
το Παγκόσμιο Κύπελλο ή αυτό το ευρωπαϊκό.

«Δεν έχει τελειώσει ακόμα τίποτα και δεν δέχομαι καμιά εκτίμηση ότι πήραμε ήδη
το εισιτήριο για την προημιτελική φάση. Πρέπει να πατάμε γερά στη γη και να
υπολογίζουμε όλους τους αντιπάλους μας με την ίδια λογική. Πως δεν έχει
δηλαδή, λήξει η πρώτη φάση και πως δεν έχουμε ακόμα εξασφαλίσει την πρόκριση».
Ο Ντίνο Τζοφ, μεγάλος πρωταγωνιστής στο Μουντιάλ της Ισπανίας το 1982, όταν η
Ιταλία κατέκτησε τον τίτλο, δεν θέλει ν’ ακούσει για εφησυχασμούς και
αισιοδοξίες πέραν του δέοντος.

Οι Ιταλοί πανηγυρίζουν. Το μυστικό τους είναι το δέσιμο μέσα στην ομάδα

Χθες βράδυ, όλοι μαζί πήγαν στην «Κάζα Ντ’ Ιτάλια» για φαγητό και ποτό. Μια
ημέρα ελεύθερη που κανείς δεν δέχθηκε να περάσει μόνος και όπου ήθελε. Θέλησαν
να πάνε συντροφιά όπως οι καλοί φίλοι που τα μοιράζονται όλα και σε
οποιαδήποτε στιγμή. Το κέφι ήταν έντονο και διάχυτο σ’ όλους. Η δεύτερη στη
σειρά νίκη απομάκρυνε αρκετά το φάντασμα των περασμένων διοργανώσεων, όπου
ξεκινώντας με ελπίδες και τραγούδια, τελείωναν όλοι στην επιστροφή με
μοιρολόγια της Σικελίας ή της Κάτω Ιταλίας, που μοιάζει περισσότερο με
μανιάτικο μοιρολόι και κρατά ημέρες.

­ Όταν η Ιταλία έφυγε από το Κοβερτσιάνο για να έλθει στο Βέλγιο, κανείς από
τους φιλάθλους, αλλά και τους δημοσιογράφους, δεν πίστευε πως το Ευρωπαϊκό
Πρωτάθλημα θα εξελισσόταν όπως τώρα. Δεν πίστευε σχεδόν κανείς ότι η
«σκουάντρα» έχει ακόμα μια θέση στην πυραμίδα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
«Σεμνά και με εργατικότητα φθάσαμε έως εδώ, χωρίς να μπούμε στο μάτι κανενός.
Είμαστε μια οικογένεια που γρήγορα μπήκαμε στο πνεύμα του Τζοφ. Λίγα λόγια,
πολλή αγάπη και απόδοση. Δύναμη, πάθος, πειθαρχία στον αγωνιστικό χώρο και όχι
γκρίνιες». Ο Ντίνο Τζοφ, δεν σκέπτεται κανέναν και δεν θέλει ν’ ακούσει για
τις επιλογές του.

«Όλοι έχουν μια θέση στον αγώνα. Ανάλογα με τον αντίπαλο και την εξέλιξή του:
«Ομάδα δε που κερδίζει, δεν αλλάζει». Καμιά αλλαγή και μόνο στη διάρκεια του
αγώνα. Έγινε με τον Τότι και τον Ντελ Πιέρο, το ίδιο μπορεί να συμβεί και με
όλους τους άλλους. Αρκεί να είναι ετοιμοπόλεμοι σε κάθε λεπτό».

ΕΞΟΧΟ ΓΚΟΛ

Το έξοχο γκολ του Στέφανο Φιόρε, παίκτη της Ουντινέζε, κοντά στα μέρη που
γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Ντίνο Τζοφ, αλλά και η Έντσο Μπέαρτζοτ, στο ασίστ του
Ιντζάγκι, ανέδειξε ένα μεγάλο ταλέντο αλλά κι έναν σεμνό ποδοσφαιριστή. «Το
γκολ ανήκει σ’ όλους τους φιλάθλους που παρακολούθησαν τον αγώνα από την
τηλεόραση και το στάδιο. Τους γονείς μου που ήλθαν μέχρι εδώ για να
πανηγυρίσουν έναν θρίαμβο της Εθνικής μας. Οι σκηνές που είδατε δεν είναι μόνο
της στιγμής, αλλά ενός γκρουπ παικτών που αγαπάμε τη φανέλα, την εθνική μας
και δεν πρέπει να απογοητεύσουμε τον κόσμο μας. Γιατί έχει ανάγκη διακρίσεων
και πρέπει ν’ αποδείξουμε ότι δίκαια μάς συγκαταλέγουν στις καλύτερες ομάδες
του κόσμου».

­ Ο Στέφανο Φιόρε πέτυχε το πρώτο του γκολ με τα χρώματα της Ιταλίας. «Νιώθω
υπερήφανος. Ήταν μια προσπάθεια ομαδική και το γκολ ήταν της παρέας. Ένα
όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Πριν από λίγο καιρό δεν πίστευα πως θα
ερχόμουν καν στο ευρωπαϊκό. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα βρισκόμουν ανάμεσα σε
τόσους μεγάλους μαέστρους της μπάλας».

­ Διαβάζοντας τις περιγραφές και τα σχόλια των ευρωπαϊκών εφημερίδων,
παρακολουθώντας από την τηλεόραση τα στιγμιότυπα και τα σχόλια άσων του
ποδοσφαίρου που έχουν έλθει στο Βέλγιο και την Ολλανδία για να παρακολουθήσουν
τους αγώνες, γίνεται ήδη αντιληπτό ότι οι Ιταλοί φιγουράρουν πλέον μεταξύ των
φαβορί για μια θέση στον τελικό. Όταν το λένε στον προπονητή της «σκουάντρα»,
Τζοφ, εκείνος κουνάει το κεφάλι και κρίνει: «Προς Θεού. Δεν θέλω ν’ ακούω
τέτοια πράγματα. Μη μου θυμίζετε τι έγινε στην Αργεντινή το 1978. Όταν όλοι
μάς θεωρούσαν φαβορί κι εμένα τον καλύτερο τερματοφύλακα, έγινε τελείως το
αντίθετο, με όλες τις συνέπειες. Μάλιστα, σάς υπενθυμίζω ότι, τότε, με είχαν
ξεγραμμένο. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στην Ισπανία, είχα την τύχη ως αρχηγός να
σηκώσω το κύπελλο ψηλά στον ουρανό. Το ποδόσφαιρο, έχει Θεό. Είναι η μαγική
θεά. Η μπάλα»…

­ Ο Γιόχαν Κρόιφ, όμως, που σχολίασε τον αγώνα για την ολλανδική τηλεόραση,
ήταν κατηγορηματικός στο τέλος του παιχνιδιού: «Η Ιταλία είναι η καλύτερη και
σοβαρότερη ομάδα απ’ όσες έχω παρακολουθήσει μέχρι τώρα. Είναι, πιστεύω, η
ομάδα που πληροί τους κανόνες μιας μεγάλης διοργάνωσης όπως αυτή. Υπάρχει
σοβαρότητα και κυρίως πάθος μιας ομοιογένειας σπάνιας στο είδος. Δεν είναι
δηλαδή μόνο στον αγωνιστικό τομέα, αλλά και στις σχέσεις μεταξύ τους. Κάτι που
λείπει από τις άλλες ομάδες. Να γιατί πιστεύω ότι θα είναι μια από τις
φιναλίστ του Εύρω 2000».

­ Παρών στον αγώνα και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ρομάνο Πρόντι: «Μια
ωραία Ιταλία. Κρίμα που η δουλειά μου δεν θα μου επιτρέψει να παρακολουθήσω
άλλους αγώνες. Ίσως, στον τελικό, που εύχομαι να φθάσουμε».