Μόνον ο Φρόυντ

*Ποιος φίλαθλος συνεχίζει ακόμη, μετά τα τελευταία παιχνίδια της πρώτης
αγωνιστικής του Εύρω 2000, να πιστεύει πως το ποδόσφαιρο παίζεται με τα πόδια;
Αποδείχθηκε πως η απόδοση και τα αποτελέσματα στον βασιλιά των αθλημάτων
εξαρτώνται περισσότερο από την ψυχική διάθεση παρά από τα καθαρά αθλητικά
προσόντα. Αυτή δε η διάθεση διαμορφώνεται στην κόψη του ξυραφιού, όπως δείχνει
το παράδειγμα του παίκτη Μιλόσεβιτς που είναι άγνωστο αν αντλεί θάρρος ή οργή
από τη συνωνυμία του με τον δικτάτορα (τη Σλοβενία πάντως την κατέστρεψε).

*Μόνον ο δόκτωρ Φρόυντ θα μπορούσε ­ και πάλι, όπως κι εμείς, εκ των
υστέρων ­ να μη θεωρήσει έκπληξη την εναρκτήρια ήττα της Εθνικής Ισπανίας. Η
θεωρία της φόρτισης (όσο περισσότερο αποδίδεις σε κάποιον δυνατότητες που δεν
έχει, τόσο μειώνει τις πραγματικές του δυνατότητες) συνδυάστηκε εδώ με μία
κλασική επίδειξη ύβρεως (όσο εντονότερα πιστεύεις πως πετυχαίνοντας έναν
ενδιάμεσο στόχο είσαι άτρωτος, τόσο ευκολότερα εκτίθεσαι στο λάθος που θα σε
κάνει ακόμα πιο τρωτό). Με ποδοσφαιρικότερους όρους αυτά σημαίνουν, πρώτον,
ότι ήταν εξαιρετικά παρακινδυνευμένο να παρομοιάζεται η Εθνική Ισπανίας της
ανάπτυξης τύπου «ο Γκουαρντιόλα δίπλα του στον Φραν και αυτός πιο πίσω του
στον Γκουαρντιόλα» με τη Ρεάλ των Ρεδόνδο, Ρομπέρτο Κάρλος και Ανελκά και,
δεύτερον, ότι ο προπονητής της ομάδας κατέστρεψε τελειωτικά το όποιο κλίμα
νίκης με τη σύνθεση που επέλεξε. Ποια ψυχολογική λογική επέβαλε άραγε στον
Καμάτσο να στείλει διακοπές τον Μοριέντες, τον άνθρωπο που δίνει χώρο και
στήριξη στον Ραούλ, ή να χρησιμοποιήσει ως τερματοφύλακα τον κλονισμένο από
τον ιστορικό υποβιβασμό της ομάδας του Μολίνα και όχι τον αναβαπτισμένο από
τον εξίσου ιστορικό τελικό της δικής του Κανιθάρες; Αγνόησε ο αψυχολόγητος
τεχνικός ότι η χημεία των προσώπων προσδιορίζει την κοινή μοίρα περισσότερο
από τα ίδια τα πρόσωπα ­ και το πλήρωσε.

*Η χημεία του συνόλου, από την άλλη, είναι η μόνη ικανή να δώσει σε
ορισμένους παίκτες το προσωπικό τους οξυγόνο. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί ο
απόλυτος δυϊσμός του Ζάχοβιτς της Εθνικής Σλοβενίας, όπου αποτελεί λαϊκό ήρωα
και γι’ αυτό ματώνει τη φανέλα του, και του Ζάχοβιτς του Ολυμπιακού, όπου τον
υποδέχθηκαν σα λαϊκό ήρωα κι αυτός τους αντάμειψε με την περιφρόνησή του; Αν
δεχθούμε ότι το ταλέντο μένει ίδιο, τότε αναδεικνύεται η σημασία του ψυχικού
κλίματος, που, ενώ έμοιαζε να δίνει τα ίδια περιθώρια έκφρασης, στη μια
περίπτωση ελευθερώνει και στην άλλη καταπίεζε. Εμείς πάντως αυτόν τον
προικισμένο ποδοσφαιριστή δεν θα τον συμπαθήσουμε ποτέ ­ προς μεγάλη τέρψη του
δόκτορα Ζίγκμουντ, που βλέπει ότι αυτό το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα δεν θα τον
αφήσει στιγμή να βαρεθεί.