Ο άλλος αλχημιστής

*Ο Βραζιλιάνος συγγραφέας Πάολο Κοέλιο έγινε
διάσημος με τον «Αλχημιστή», ένα βιβλίο που μιλά για την αναζήτηση των
κρυμμένων δυνάμεων του ανθρώπου. Ο Πορτογάλος προπονητής Ουμπέρτο Κοέλιο
κατάφερε κάτι ίσως πιο δύσκολο: μετέτρεψε την αλχημεία σε χημεία και χάρισε
στους συμπατριώτες του και στους φιλάθλους όλης της Ευρώπης την πρώτη
πραγματικά ολοκληρωμένη ομάδα της διοργάνωσης σε μία από τις πιο απολαυστικές
εμφανίσεις των τελευταίων χρόνων. Γιατί η Πορτογαλία έπαιξε, στο νικηφόρο
παιχνίδι κατά της Αγγλίας, όπως μας αρέσει να παίζουν και να κερδίζουν οι
ομάδες που έχουν βρει την ισορροπία τους: με ψυχραιμία, συνεχή
δημιουργικότητα, επιθετικό πνεύμα και φαντασία. Ό,τι και να γίνει στη
συνέχεια, το μάθημα δόθηκε ότι το ταλέντο μπορεί, καλύτερα από την πειθαρχία,
να τραφεί με την ελευθερία.

*Ο Κοέλιο είχε βέβαια την «τύχη» να διαθέτει
μια εξαιρετική φουρνιά ποδοσφαιριστών, την καλύτερη που έβγαλε η χώρα του μετά
την παρέα του Εουσέμπιο του ’66 ­ και μάλιστα δουλεμένη στα καλύτερα
πρωταθλήματα της Ευρώπης. Φρόντισε όμως την τύχη του να μην την αντιμετωπίσει
μοιρολατρικά αλλά δημιουργικά. Με τους απίθανους Φίγκο και Ρουί Κόστα διέθετε
δύο από τους καλύτερους κεντρικούς παίκτες του κόσμου, αλλά και δύο δυνάμει
ανταγωνιστές, αφού στις ομάδες τους παίζουν σχεδόν στην ίδια θέση και πάντως
έχουν τον ίδιο καταλυτικό ρόλο. Ο προπονητής τους ελευθέρωσε και τους δύο
δίνοντας έναν πιο επιθετικό ρόλο στον αγέλαστο αρχηγό της Μπαρτσελόνα, τον πιο
φορμαρισμένο ίσως παίκτη του κόσμου αυτή την εποχή. Έδειξε εμπιστοσύνη στον
Ζοάο Πίντο, το άλλοτε τρομερό παιδί του πορτογαλικού ποδοσφαίρου, που φέτος η
ομάδα του, η Μπενφίκα, αποφάσισε να βγάλει στο σφυρί για να «εκσυγχρονισθεί» ­
κι αυτός του το ανταπέδωσε μ’ ένα ψαράκι ανθολογίας μπροστά στα μάτια του
θηριώδους και έκπληκτου Κάμπελ. Άφησε το Νάνο Γκόμεζ να πείσει τον κόσμο πως
εκτός από ομορφόπαιδο είναι κι εκτελεστής με την αυτοπεποίθηση ενός νεαρού
Βαζέχα. Επέτρεψε στον Αμπέλ Χαβιέρ να διεκδικεί μόνος του, χωρίς ωστόσο να
βλάπτει την ομάδα, τον τίτλο τού πιο καλτ ποδοσφαιριστή του Εύρω 2000, ένα
μείγμα Αυστραλιανού ιθαγενούς κι ήρωα του άλλου Κοέλιο.

*Η απόσταση που διήνυσε ο Πορτογάλος
προπονητής, όχι τόσο από τα χρόνια της αμυντικογενούς καριέρας του στους
Αετούς της Λισαβώνας αλλά από τα χρόνια της πρόωρης ποδοσφαιρικής σύνταξης που
τον είχαν μετατρέψει σε τηλεσχολιαστή, είναι πραγματικά μεγάλη. Δεν είναι ν’
απορεί κανείς που, μετά τη μεγάλη νίκη επί της καλύτερης (παρά τις γνωστές
αδυναμίες της) Αγγλίας των τελευταίων χρόνων, γέλασαν και τα μουστάκια του,
αυτά τα παχιά μουστάκια μιας άλλης εποχής του πορτογαλικού ποδοσφαίρου, τότε
που η δόξα ήταν πιο σπάνια αλλά η διάθεση για ομορφιά το ίδιο έντονη.