3η ΚΑΡΤΑ Έλλειψη παιδείας

Η συχνότητα καταστροφής των πλαστικών καθισμάτων στα ελληνικά γήπεδα
αποδεικνύει την έλλειψη παιδείας των νέων, που ισχυρίζονται ότι αγαπάνε την
ομάδα τους. Με τις ενέργειές τους όμως τη θέτουν υπό την απειλή τιμωρίας (να
αγωνιστεί κεκλεισμένων των θυρών ή να πάρει το δρόμο της εξορίας), αλλά και
την υποχρεώνουν να πληρώσει βαριά πρόστιμα ή να αποκαταστήσει τις ζημιές.
Ακόμα στέλνουν άσχημες εικόνες για τους ίδιους και την ομάδα τους στην
υπόλοιπη Ελλάδα και πολλές φορές το εξωτερικό.

Σε κάθε περίπτωση η στάση τους είναι κατακριτέα και αταίριαστη με τις αρχές
του αθλητισμού. Ποιος δίδαξε όμως τους νέους τα αθλητικά ιδεώδη; Ποιος τους
μίλησε για τον καλό και τίμιο αγώνα, την αξία της συμμετοχής στην αθλητική
προσπάθεια πέραν από τη διεκδίκηση της νίκης, τη συμπεριφορά που οφείλουν προς
τα στελέχη της άλλης ομάδας; Ποιος τους διευκρίνισε ότι ο αντίπαλος σε
αθλητική αναμέτρηση δεν είναι εχθρός; Ποιος τους ανέλυσε το ρόλο του
φιλάθλου-θεατή; Ποιος τους δίδαξε τους κανονισμούς αθλημάτων, ώστε να ξεφύγουν
από την αμάθεια ή την ακόμα πιο επικίνδυνη ημιμάθεια;

Ποιος προσπάθησε επίμονα και με σωστά προγράμματα να τους μυήσει στο ευ
αγωνίζεσθαι; Ποιος επιχείρησε να τους μάθει ότι τα γήπεδα δεν είναι πεδία
μάχης ή αρένες; Ποιος εισηγήθηκε δεκαετίες τώρα την εισαγωγή της Ολυμπιακής
παιδείας στα σχολεία;

Ποιος τόλμησε να πλήξει τις εφημερίδες με τους εμπρηστικούς τίτλους και να
τιμωρήσει εκείνους που με δηλώσεις πριν από αγώνα έβαλαν φωτιά; Ποιος επέτρεψε
να μεγαλώσουν, να βαθύνουν και να πολλαπλασιαστούν οι πληγές του αθλητισμού;
Ποιος πότισε το δέντρο-θεριό της αναξιοπιστίας; Ποιος υπαγόρευσε κατά καιρούς
στην αθλητική δικαιοσύνη αποφάσεις-τέρατα; Ποιος αιχμαλώτισε διαιτητοπατέρες
και διαιτητές στην υπηρεσία ειδικών συμφερόντων, κόντρα στην υγεία και την
πρόοδο των αθλημάτων;

Η καταστολή είναι το έσχατο μέσο και σε μερικές περιπτώσεις απαραίτητο. Η
πρόληψη όμως είναι η σωστή μέθοδος για την ανάπτυξη υγιούς αθλητισμού.