ΔΡΟΜΟΙ

Ένα ταξίδι…

… στην άβυσσο του πρωκτού δεν είναι πάντα ευχάριστο, ιδιαίτερα αν αυτός ο
πρωκτός είναι ο δικός σου. Και τέλος πάντων δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για
να γιορτάσει κανείς τα γενέθλιά του ­ έτσι τα γιόρτασε ο δημοσιογράφος Χάουι
Γκόρντον. Να γίνεται κανείς πενήντα χρόνων είναι ένα σπουδαίο ορόσημο στην
πορεία του σε αυτή τη ζωή. Η περίσταση καλεί σε γιορτές, αλλά και σε μερικές
ιατρικές εξετάσεις ρουτίνας. Μια από αυτές είναι η εντεροσκόπηση: ο γιατρός
χώνει στον πρωκτό έναν πλαστικό σωλήνα, που έχει στην άκρη του μια τηλεοπτική
κάμερα και κάτι σαν τανάλιες που παίρνουν δείγμα από το εντερικό τοίχωμα. Οι
πενηντάρηδες σε αυτόν τον κόσμο είναι πολλοί, μα ποτέ δεν θα τους ακούσει
κανείς να μιλούν γι’ αυτή τη σκοτεινή διαδικασία. Για το κοινό συμφέρον, ο
Αμερικανός δημοσιογράφος αποφασίζει να σπάσει αυτή τη συνωμοσία σιωπής, μέσα
από τις σελίδες του περιοδικού «Σάλον».

Πρωί πρωί…

… ετοιμάστηκε σύμφωνα με τις οδηγίες με ένα διπλό κλύσμα. Ύστερα, με
λουλούδια στην αγκαλιά, παραδόθηκε στα χέρια του καλού γιατρού. Ο ασθενής
άρχισε να σιγοψιθυρίζει ένα τραγουδάκι, όσο ο σωλήνας βυθιζόταν στον προορισμό
του. Ώσπου να τελειώσει το τραγουδάκι, είχε κιόλας επιστρέψει στο σπίτι.
Αποτέλεσμα: δυο πολύποδες, πράγμα καθόλου ασυνήθιστο σε αυτή την ηλικία. Όμως,
το κακό ήταν πως χρειαζόταν άλλο ένα ταξίδι στην άβυσσο, αυτή τη φορά πιο
βαθιά, για περισσότερη σιγουριά. Η ιδέα ενός πιο μεγάλου σωλήνα, με πιο μεγάλη
κάμερα και πιο κοφτερές τανάλιες, δεν δημιουργούσε καθόλου εορταστικό κλίμα.

Η κόλαση…

… ήρθε όμως με τη μορφή του καθαρτικού, που ο δημοσιογράφος έπρεπε να πιει
την προηγούμενη μέρα. Θυμάται πως έμοιαζε με βαρύ ύδωρ, σαν και εκείνο που
έφτιαξαν την ατομική βόμβα ­ φρικτό, αποτρόπαιο, γλοιώδες. Τα παιδιά έτρεξαν
να κλειστούν στα δωμάτιά τους. Η σύζυγος σε επιφυλακή, με το τηλέφωνο στο
χέρι. Ύστερα από ένα ποτήρι με το διαβολικό υγρό, ένιωσε τα βογκητά του να
βγαίνουν από το στόμα του μαζί με την ψυχή του. Άκουγε τα παιδιά που γελούσαν
υστερικά πίσω από τις κλειστές πόρτες και προσπαθούσε να θυμηθεί πότε ήταν η
τελευταία φορά που είχαν τόσα κέφια. Όταν πια αποτέλειωσε το «φαρμάκι», οι
αέριες μάζες και οι χειμαρρώδεις εκροές είχαν αρχίσει να δοκιμάζουν για τα
καλά την αντοχή της πορσελάνινης λεκάνης. Ώσπου μεταγγίστηκε εκεί μέσα
ολόκληρος ο εντερικός ωκεανός, μαζί με το φαρμάκι.

Την άλλη μέρα…

… ύστερα από τόσο πόνο, το ραντεβού με τον γιατρό έμοιαζε με ραντεβού με τη
Μαντόνα. Σιγοτραγουδούσε μαζί με την Τζούντι Γκάρλαντ το τραγούδι που
ακουγόταν στο ραδιόφωνο, καθώς υποδεχόταν «εκεί» τον πλαστικό σωλήνα σε όλο
του το μάκρος. Έμοιαζε με αποστολή στον βυθό αυτό που έβλεπε μπροστά του στην
οθόνη. Ύστερα σήκωσε το παντελόνι του και επέστρεψε σπίτι. Σε δυο μέρες, ο
γιατρός τον ενημέρωσε πως όλα ήταν μια χαρά. «Θα το ξανακάνουμε σε ένα δυο
χρόνια». Ναι, αμέ! Να γερνάει κανείς με αξιοπρέπεια είναι μια δύσκολη
πρόκληση. (Αυτό είναι το απαύγασμα της σοφίας που αποκόμισε ο Αμερικανός
ασθενής). Και την κάνουν ακόμη δυσκολότερη οι «εντεροδύτες» του εικοστού
πρώτου αιώνα με τα σατανικά μηχανήματά τους. Ασφαλώς προσπαθούν να βοηθήσουν,
να κάνουν τον άνθρωπο να γιορτάσει πολλά ακόμη γενέθλια με τα αγαπημένα του
πρόσωπα ­ αλλά με τι κόστος!