ΔΡΟΜΟΙ

Όταν ζει…

… κανείς χίλια μίλια μακριά από τη θάλασσα, είναι δυνατόν να φοβάται μήπως
τον φάνε οι καρχαρίες; Και όμως, αυτό ακριβώς φοβάται ο συγγραφέας Τζέιμς
Ντέλινγκπολ ­ το εξομολογείται στους «Σάντεϊ Τάιμς». Κάνει μια λίστα με τους
λόγους για τους οποίους πρέπει να αισθάνεται ευτυχισμένος από τη ζωή του:
νέος, επιτυχημένος, με καλή δουλειά, καλό εισόδημα, καλή οικογένεια, καλό
σπίτι. Μα εκεί που αρχίζουν να τον ζώνουν τα φίδια, είναι όταν κάνει μια άλλη
λίστα, με τους λόγους για τους οποίους πρέπει να αισθάνεται δυστυχισμένος:
νέος, ναι, ούτε καν σαράντα, αλλά πόσοι άλλοι είναι νεώτεροι από αυτόν, πόση
προσπάθεια και πόσο χρήμα ξοδεύεται άσκοπα στο καλό του σπίτι, που έτσι και
αλλιώς δεν είναι καλύτερο από άλλα, πόσο ζηλόφθονα τον κοιτούν οι φίλοι;

Βυθίζεται…

… λοιπόν σε μαύρες σκέψεις: πως όσο και αν είναι η ζωή του καλοπληρωμένη και
επιτυχημένη, ο ίδιος νιώθει γέρος και άσχημος και σίγουρος πως κάτι κακό θα
έρθει να ταράξει τον ωκεανό της ευτυχίας του, μια αρρώστια σαν το σύνδρομο
Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ ή ένα κομμάτι από κάποιο αεροπλάνο που θα τον πετύχει στο
κεφάλι ή ένας λευκός καρχαρίας που θα του ξεσκίσει τις σάρκες. Ζούμε σε μια
νευρωτική εποχή.

Μια ματιά…

… στην ιστορία, βέβαια, φτάνει για να διαπιστώσει κανείς πόσο ανόητοι είναι
αυτοί οι φόβοι. Στη Ρώμη του Νέρωνα, θα ζούσε διαρκώς με τον φόβο μήπως
κάποιος του πάρει το κεφάλι ή μήπως χορτάσει τους κροκόδειλους του Κολοσσαίου.
Αν ζούσε στην Αγγλία της Αντιβασιλείας, θα φορούσε προφυλακτικά από
γουρουνίσια κύστη, τόσο χοντρά που δεν θα αισθανόταν τίποτα ή αν δεν φορούσε,
στο τελικό της στάδιο, η σύφιλη θα του ροκάνιζε τη μύτη. Ζούμε σε μια άλλη
εποχή, όπου, όμως, η σχετική ειρήνη, η δημοκρατία, τα αντιβιοτικά, τα
αντισυλληπτικά, η πορνογραφία, τα φάρμακα, το Ίντερνετ και η Λάρα Κροφτ δεν
φαίνεται να κάνουν ευκολότερη την ευτυχία μας. Κάθε άλλο. Την κάνουν ακόμη
δυσκολότερη. Έχουμε φτάσει στο σημείο να πιστεύουμε πως η ευτυχία, η υγεία, ο
πλούτος και η επιτυχία μάς ανήκουν δικαιωματικά. Και πονάμε, όταν δεν
εκπληρώνονται ακόμη και οι πιο εξωφρενικές προσδοκίες μας.

Η κατάρα…

… να ζούμε στη σημερινή εποχή είναι αυτή: έχουμε πολύ περισσότερο χρόνο στη
διάθεσή μας για να «καλλιεργούμε» τις νευρώσεις μας, να φοβόμαστε μήπως
πεθάνουμε από λιστερίωση ή από τη νόσο του λεγεωνάριου, μήπως ξεφυτρώσει στο
σβέρκο μας άλλο ένα κεφάλι αν φάμε τρόφιμα μεταλλαγμένα ή μήπως πεθάνουμε από
κολοβακτηρίδιο αν φάμε οργανικά. Οι πρόγονοί μας σίγουρα θα έβαζαν τα γέλια.
Και με το δίκιο τους. Γιατί δεν σε «κόβουν» τα δικαιώματα των ζώων και οι
γλουταμινικές αλλεργίες, όταν οι δικοί σου πεθαίνουν της πείνας, δεν δίνεις
δεκάρα για τη λιστερίωση, όταν θερίζει η φυματίωση, ο τύφος και η βουβωνική
πανούκλα, δεν έχεις καμιά όρεξη να πας για «ράφτινγκ», όταν ξέρεις πως κάποιος
περιμένει για να σου τινάξει τα μυαλά στον αέρα στο Δυτικό Μέτωπο. Σωστά όλα
αυτά που λέει ο Ντέλινγκπολ, μα πίσω τους ξεχωρίζει κιόλας ένας «καρχαρίας»:
από όλες τις ιστορικές εποχές, για να πει κανείς πως η σημερινή εποχή είναι
καλύτερη, πόσο είναι άραγε αναπόφευκτο να τη συγκρίνει με τη Ρώμη του Νέρωνα
και τον Μεγάλο Πόλεμο;