Ούτε μέρα λιγότερη στον πατέρα-κτήνος

Τα σημάδια που άφησε το πατρικό χέρι στο σώμα και την ψυχή του 7χρονου γιου
του δεν ήταν από αυτά που μπορούσαν να σβήσουν οι γιατροί.

Ο φόβος που ένιωθε το ανήλικο αγόρι το έκανε να μην αποκαλύπτει σε κανέναν το
μαρτύριο που ζούσε επί ένδεκα μήνες στα χέρια του πατέρα του, του 53χρονου
Μάθλουμ Καρίμ, ο οποίος είχε έρθει από το Ιράκ μαζί με την οικογένειά του ως
πολιτικός πρόσφυγας.

Ο πατέρας που ήταν κατηγορούμενος για βιασμό και ασέλγεια εις βάρος του ίδιου
του παιδιού του κάθησε και πάλι στο εδώλιο του Μεικτού Ορκωτού Εφετείου της
Αθήνας προσπαθώντας, όπως είχε συμβεί και στο πρωτόδικο δικαστήριο, να
αποτινάξει το στίγμα της ενοχής. Οι δικαστές όμως (πρόεδρος κ. Γ. Ναυπλιώτης,
δικαστές κ.κ. Κωνσταντίνα Γεωργίου και Γ. Εμμανουηλίδης) όχι μόνο δεν πίστεψαν
τους υπερασπιστικούς ισχυρισμούς του κατηγορούμενου πατέρα, αλλά τον κήρυξαν
ένοχο για τις αποτρόπαιες πράξεις με θύμα το παιδί του. Και χωρίς να μειώσουν
ούτε κατά μία ημέρα την πρωτόδικη ποινή του τον τιμώρησαν με κάθειρξη 15 ετών
και 6 μηνών, αν και ένας μόνο ένορκος είχε τη γνώμη ότι έπρεπε να κριθεί
αθώος.

Η πλειοψηφία, όμως, πίστεψε το ανήλικο αγόρι και τη μητέρα που έφτασε στο
σημείο να καταγγείλει τον σύζυγό της, να ζητήσει την άσκηση ποινικής δίωξης
εναντίον του και την παραδειγματική τιμωρία του για να προστατέψει το παιδί
της. Ήταν το λιγότερο που όφειλε να κάνει απέναντι σε ένα αθώο θύμα που
γνώρισε την κακοποίηση, σωματική και σεξουαλική, μέσα στο σπίτι του. Η μητέρα
μόλις αντιλήφθηκε τι συνέβαινε όταν εκείνη δούλευε για να συντηρήσει την
οικογένειά της, δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να αποσιωπήσει την αλήθεια, όσο
οδυνηρή κι αν ήταν, γιατί με τη στάση της αυτή θα γινόταν συνεργός στο
έγκλημα.

Σύμφωνα με όσα περιγράφονται στο παραπεμπτικό βούλευμα, ο Καρίμ κακοποιούσε
τον γιο του από τον Ιανουάριο έως τον Νοέμβριο του 1997. Για να καλύψει τα
ίχνη της πράξης του, δεν δίστασε κάποια στιγμή να ενοχοποιήσει τα παιδιά της
γειτονιάς και να τα καταγγείλει ως δράστες της κακοποίησης του παιδιού του…
Ήθελε με αυτό τον τρόπο να ρίξει στάχτη στα μάτια της συζύγου του, η οποία
έλειπε όλη μέρα και δεν μπορούσε να φανταστεί όσα γίνονταν τις ώρες που εκείνη
δούλευε. Μέχρι που στις 24 Νοεμβρίου 1997, την ώρα που καθάριζε το σπίτι της,
άκουσε τις φωνές του μικρού να την καλεί σε βοήθεια. Παρά τις αντιρρήσεις του
συζύγου της, μετέφερε αμέσως το παιδιί στο Νοσοκομείο Παίδων και εκεί πια οι
γιατροί διέγνωσαν τί είχε συμβεί. Τα σημάδια του πατέρα ήταν έντονα στο
παιδικό κορμάκι και κυρίως στην ψυχούλα του.

Οι κοινωνικοί λειτουργοί χαρακτηρίζουν το παιδί “έξυπνο, κοινωνικό, αγαπητό
στους γύρω”, το οποίο όμως “αισθανόταν ντροπιασμένο κοιτούσε χαμηλά και συχνά
ήταν δακρυσμένο”. Ο κατηγορούμενος πατέρας απολογούμενος αρνήθηκε ότι είχε
κακοποιήσει σεξουαλικά το παιδί του, το οποίο ομολόγησε ότι είχε μία φορά
κτυπήσει όταν δεν διάβαζε τα μαθήματα για το σχολείο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο
μικρός όταν τον μετέφεραν στο νοσοκομείο δεν θέλησε να επιστρέψει στο σπίτι
του. Προτιμούσε τη μοναξιά του. Τουλάχιστον εκεί ένιωθε ασφαλής.