Την Ιστορία τη γράφει ο λαός

Αριστερά δεν είναι μόνον το ΚΚΕ. Κομμουνιστής ­ με την ευρεία έννοια του
όρου «αριστερός» ο οποίος παλεύει κατά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο
­ δεν σημαίνει ότι πρέπει κατ’ ανάγκην να είσαι μέλος του Κομμουνιστικού
Κόμματος.

Το εξώφυλλο του βιβλίου, όπου αντάρτες του ΔΣΕ εξηγούν με τον τηλεβόα στους απέναντι στρατιώτες τον αγώνα τους

Ο Χαρίλαος Φλωράκης δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην άποψη αυτή, προχωρώντας ένα
βήμα παραπέρα. «Ελευθερία στην υπέρτατη διάστασή της δεν σημαίνει τίποτα
περισσότερο από τη συνειδητοποίηση της ανάγκης να αγωνίζεται κανείς για την
κοινωνική πρόοδο, για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο», τονίζει.

Ο βετεράνος ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος παίρνει για αφορμή, στην
ανατολή του 21ου αιώνα, το καινούργιο βιβλίο ενός από τους κορυφαίους
επιστημονικούς συμβούλους της Βουλής, του διδάκτορα του Δικαίου Τριαντάφυλλου
Γεροζήση, το οποίο κυκλοφορεί από αύριο.

Στο πολυσέλιδο αυτό έργο του ο κ. Γεροζήσης, ο οποίος έχει επιμεληθεί πολλές
και ογκώδεις εργασίες της Βουλής, π.χ. για την Κύπρο και τα Δωδεκάνησα,
καταγράφει τις εμπειρίες του ως «ανταρτόπουλο στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας
(ΔΣΕ)», με βάση ό,τι θυμάται από το «χαμένο ημερολόγιο» που κράταγε στα 15 του
χρόνια.

Ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΚΕ, ο οποίος και προλογίζει το βιβλίο που θα
κυκλοφορήσει από τη «Σύγχρονη Εποχή», δίνει ένα πολυποίκιλο και προς πολλές
πλευρές μήνυμα.

«Ο Γεροζήσης», γράφει, «δεν υπήρξε ποτέ ούτε στα χρόνια του εμφύλιου ούτε πριν
αλλά ούτε και μετά μέλος του ΚΚΕ και φυσικά δεν είδε και δεν βλέπει τον
Δημοκρατικό Στρατό με τα μάτια του κόμματος…”.».

Και με κεντρικό του ήρωα το ανταρτόπουλο ο 85χρονος κομμουνιστής ηγέτης δίνει
και μία άλλη «ευρύτερη» διάσταση στην ανάλυση που κάνει για το «κοινωνικό
γίγνεσθαι»: «Οι πραγματικοί δημιουργοί της Ιστορίας είναι οι άνθρωποι»,
σημειώνει. «Οι χιλιάδες και τα εκατομμύρια δηλαδή των εργαζόμενων μαζών».

Ο Χαρίλος Φλωράκης μιλάει ­ όχι τυχαία ­ συνεχώς για τον Γεροζήση. Επιλέγει
έναν αγωνιστή του εμφύλιου που δεν ήταν ποτέ κομμουνιστής, έναν επιστήμονα που
έζησε και σπούδασε, ορισμένα χρόνια της ζωής του, στη Γαλλία και στις ΗΠΑ και
τον καθιστά κεντρικό ήρωα μιας πέτρινης εποχής.

«ΤΑ ΝΕΑ» προδημοσιεύουν σήμερα ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το
βιβλίο «Ανταρτόπουλο στο ΔΣΕ. Το χαμένο ημερολόγιο».

«Ελευθερία σημαίνει να αγωνίζεται κανείς για κοινωνική πρόοδο»

Χαρίλαος Φλωράκης: Καμία ηγεσία, όσο φωτισμένη κι αν ήταν δεν θα μπορούσε να επιδείξει τις ξεχωριστές της ικανότητες, αν δεν υπήρχε η αγόγγιστη δράση των μαζών

Ο Χαρίλαος Φλωράκης στον πρόλογο του βιβλίου αναφέρεται στους νέους ανθρώπους
και δίνει για παράδειγμα προς μίμηση τον Τριαντάφυλλο Γεροζήση, επιστημονικό
συνεργάτη ­ σήμερα ­ της Βουλής.

«Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε ιστορία μόνο τα μεγάλα γεγονότα, μόνο τη ζωή και
τη δράση κορυφαίων ιστορικών προσώπων. Μας αρέσει, ίσως, να αναζητούμε
πληροφορίες για τις σημαντικές στιγμές που σφράγισαν την πορεία των χωρών, των
θεσμών, των κομμάτων και των κινημάτων και συχνά παραβλέπουμε την καθημερινή
ζωή των απλών ανθρώπων. Έτσι δεν αντιλαμβανόμαστε το κύριο στο ιστορικό
γίγνεσθαι που είναι η ζωή και η δράση των χιλιάδων και εκατομμυρίων ανωνύμων,
όλων εκείνων των αγνώστων που δεν θα τους γράψει, καθέναν ξεχωριστά με το
όνομά του, ο ιστορικός.

Χωρίς αυτούς, όμως, ιστορία δε γίνεται. Κανένα μεγάλο γεγονός δε θα μπορούσε
να συμβεί, καμία ηγεσία, όσο φωτισμένη κι αν ήταν, δε θα μπορούσε να επιδείξει
τις ξεχωριστές ικανότητές της, αν πίσω από αυτό που συνήθως βλέπουμε ως
ιστορία δεν υπήρχε αυτό που συνήθως παραβλέπουμε, η αγόγγυστη και πολυποίκιλη
δράση των μαζών.

Οι πραγματικοί δημιουργοί της ιστορίας είναι οι άνθρωποι. Οι χιλιάδες και τα
εκατομμύρια δηλαδή των εργαζόμενων μαζών. Μόνον που όλοι αυτοί δε δημιουργούν
την ιστορία αυθαίρετα αλλά με τα εργαλεία και τις δυνατότητες που τους παρέχει
η εποχή τους και οι κοινωνικές συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν.

Τα λέω αυτά όχι από κάποια διάθεση να αναλύσω θέματα που αφορούν τη φιλοσοφία
της ιστορίας. Άλλωστε δεν είμαι και ειδικός γι’ αυτό ­ αλλά για να υπογραμμίσω
την αξία του βιβλίου που κρατάει στα χέρια του ο αναγνώστης. Ο Τριαντάφυλλος
Γεροζήσης, ένας νέος άνθρωπος την εποχή του εμφυλίου πολέμου, παιδί στην
πραγματικότητα, αποφασίζει να πάρει το βουνό εμπνευσμένος από τα ιδανικά του
ΕΑΜικού κινήματος, από τους αγώνες του στην ΕΠΟΝ και συνεπαρμένος από τη
διαπίστωση, αλλά και από μια εξαίρετη αίσθηση του καθήκοντος, ότι συνεχιστής
αυτών των ιδανικών είναι ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ). Το παράδειγμά
του λαμπρό για τις νεότερες γενιές, όπως και τόσο άλλων νεολαίων που
αγωνίστηκαν από τις τάξεις του ΔΣΕ έχοντας πλήρη επίγνωση ότι μπορεί να έχαναν
την ίδια τους τη ζωή. Στο Δημοκρατικό Στρατό ο Τρ. Γεροζήσης έζησε ως απλός
μαχητής… Ο Τρ. Γεροζήσης δεν είδε ποτέ το ΔΣΕ στις μεγάλες στιγμές ­ καλές ή
κακές δεν έχει σημασία ­ μιας μεγάλης μάχης που πιθανόν να είχε σκεπάσει στη
μνήμη του γεγονότα μικρότερης σημασίας, αλλά πολύ σπουδαία για να κατανοήσουμε
πώς έγινε δυνατό εκείνη η γενιά αγωνιστών να είναι οπλισμένη με τέτοια ηθική
δύναμη, αλλά και τόσο ισχυρή πίστη στο ιδανικό μιας καλύτερης και δικαιότερης
κοινωνίας. Ακόμη αξίζει να σημειωθεί ότι ο Γεροζήσης δεν υπήρξε ποτέ, ούτε στα
χρόνια του εμφυλίου ούτε πριν αλλά ούτε και μετά, μέλος του ΚΚΕ και φυσικά δεν
είδε ­ ούτε βλέπει ­ το Δημοκρατικό Στρατό με τα μάτια του μέλους του Κόμματος
που υπήρξε ο δημιουργός, ο νους και η καθοδηγητική δύναμη αυτού του στρατού.

Έτσι η μαρτυρία του αποκτάει μια ξεχωριστή σημασία και προκαλεί ιδιαίτερο
ενδιαφέρον…

Ο Τρ. Γεροζήσης δεν αναφέρεται στα κορυφαία γεγονότα που σφράγισαν τον
εμφύλιο.

Δεν αναφέρεται σε μεγάλες μάχες, σε κορυφαίες συνεδριάσεις ή σε σημαντικές
πολιτικοστρατιωτικές αποφάσεις. Δε χρησιμοποιεί αρχεία και κάθε είδους
ιστορικές πηγές παρά μόνο τη μνήμη του και τη μνήμη ορισμένων συναγωνιστών του
στους οποίους καταφεύγει κάποιες φορές για να διευκρινίσει κάτι που ο ίδιος δε
θυμάται καλά ή που το έχει ξεπεράσει εντελώς.

Περιγράφει, όμως, με σπουδαία αφηγηματική γλώσσα, την καθημερινή ζωή των
μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού στα τμήματα που υπηρέτησε και καταφέρνει να
μας δώσει μοναδικές πληροφορίες για το πώς βίωναν τον εμφύλιο γενικά και τον
αγώνα του ΔΣΕ ειδικότερα αυτοί οι απλοί ανώνυμοι άνθρωποι στις πλάτες των
οποίων στηρίχτηκε μια από τις μεγαλύτερες εποποιίες της σύγχρονης ιστορίας του
λαϊκού επαναστατικού μας κινήματος. Από τις σελίδες του βιβλίου του Τρ.
Γεροζήση ξεπηδάει μια δρακογενιά που όσοι δεν την έζησαν έχουν μια μοναδική
ευκαιρία να τη γνωρίσουν και να διδαχτούν από την ηθική, σωματική και
πνευματική της δύναμη, από το ανυπέρβλητο κουράγιο της, από την ανεξάντλητη
πίστη της στα ιδανικά του σοσιαλισμού και της προόδου για μια Ελλάδα καλύτερη,
λεύτερη, ανεξάρτητη, με πραγματική ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη στις
ανθρώπινες σχέσεις.

Η νεολαία που ασφαλώς αναζητάει το δρόμο της έχει, επίσης, πολλά να διδαχτεί
μέσα απ’ αυτές τις σελίδες και από το προσωπικό παράδειγμα του συγγραφέα.

Το βιβλίο είναι σημαντικό, κατά τη γνώμη μου, και για τους ιστορικούς
επιστήμονες οι οποίοι θα έχουν την ευκαιρία να αντλήσουν σημαντικές
πληροφορίες στην προσπάθειά τους να ανασυνθέσουν την εποχή του εμφυλίου
πολέμου.

Ο συγγραφέας, στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου του, λέει πως η πιο ελεύθερη
περίοδος της ζωής του ήταν αυτή που πέρασε πολεμώντας από τις τάξεις του
Δημοκρατικού Στρατού. Κι έχει δίκιο, αφού η ελευθερία στην υπέρτατη διάστασή
της δε σημαίνει τίποτε περισσότερο από τη συνειδητοποίηση της ανάγκης να
αγωνίζεται κανείς για την κοινωνική πρόοδο, για έναν καλύτερο και δικαιότερο
κόσμο. Όποιος διαβάσει αυτό το βιβλίο θα έχει την ευκαιρία να το καταλάβει.

Περισσότερο απ’ όλους, όμως, έχουν ανάγκη να το καταλάβουν οι νέοι άνθρωποι
γιατί κατανοώντας την έννοια της ελευθερίας όχι μόνο χειραφετούνται οι ίδιοι,
αλλά συμβάλλουν αποφασιστικά στη χειραφέτηση όλου του εργαζόμενου λαού και σ’
ένα καλύτερο μέλλον για τον τόπο μας».