3η ΚΑΡΤΑ Η μοίρα των προπονητών

Σκληρή η μοίρα των προπονητών ποδοσφαίρου. Δεν είναι μόνο η τεράστια ευθύνη
που έχουν και το στρες που τους τυραννάει στον πάγκο. Είναι ακόμα οι
αντιδράσεις του κοινού της ομάδας τους, που τους χρεώνει με ευκολία λάθη στη
συγκρότηση της ενδεκάδας και τις αλλαγές. Είναι, επίσης, οι ύβρεις των οπαδών
της αντίπαλης ομάδας και τα φαλτσοσφυρίγματα διαιτητών. Είναι οι όχι καλές
σχέσεις τους μερικές φορές με τους δημοσιογράφους.

Ωστόσο, ιδιαίτερη σημασία έχει το επίπεδο συνεργασίας με τους προέδρους των
ΠΑΕ ή των σωματείων. Συνήθως ο πρόεδρος θέλει να φέρει στην ομάδα προπονητή με
περγαμηνές, προκειμένου να ικανοποιήσει τις επιθυμίες των οπαδών της. Στόχος
του βέβαια είναι να αναγνωριστεί η προσφορά του και να κατατεθούν στο δικό του
βιβλιάριο οι επιτυχίες.

Τα πράγματα στραβώνουν αν η προσωπικότητα του προπονητή είναι ισχυρή και οι
ικανότητές του στις δημόσιες σχέσεις σημαντικές. Αν τα ΜΜΕ καθημερινά ρίχνουν
τους προβολείς στο έργο του προπονητή, ο πρόεδρος αρχίζει να δυσανασχετεί.
Αυτός πληρώνει και θέλει να μονοπωλεί την προβολή. Σε πρώτη φάση στέλνει
μήνυμα στον προπονητή να περιορίσει τις δηλώσεις και αργότερα του απαγορεύει
να μιλάει περισσότερο από μία φορά την εβδομάδα. Αν κρίνει ότι τα πράγματα
έχουν φθάσει στο απροχώρητο και όλοι ασχολούνται με τον προπονητή και όχι με
τον ίδιο, τότε αναζητεί ευκαιρία για να τον απολύσει. Ακόμα και αν η ομάδα
βρίσκεται στην πρώτη θέση.

Το τραγικότερο είναι η μη ανανέωση της συνεργασίας με τον προπονητή, που
οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του τίτλου ή ακόμα και του νταμπλ. Αρνείται
να του δώσει αύξηση και τον κατακεραυνώνει λέγοντάς του ότι η επιτυχία δεν
οφείλεται στις δικές του ικανότητες, αλλά στις προεδρικές διασυνδέσεις, που
εξασφάλισαν πολύτιμους βαθμούς και έκαναν τη διαφορά.

Ίσως αυτά να φαίνονται υπερβολικά. Ωστόσο, είναι αληθινά. Δυστυχώς, οι
περισσότεροι πρόεδροι θέλουν να είναι οι πρωταγωνιστές, να έχουν την
αποκλειστικότητα στα χειροκροτήματα.