Αύριο είναι μια χτεσινή μέρα

Μη μου προκύψει τέτοια αναρώτηση τώρα. Μην μπω σ’ αυτή τη λογική. Μην το πάθω
κι αυτό το χουνέρι. Εδώ ο κόσμος χάνεται, το χαλί γλιστράει κάτω από τα πόδια
μου ­ μην το τραβήξω και το συγκεκριμένο κουπί, θα με υποχρεώσετε.

Ας ψάξει μόνη της η Νέα Δημοκρατία να βρει την ιδεολογική της ταυτότητα. Θα τη
βρει, πού θα της πάει. Καλή καρδιά να υπάρχει. Καλή καρδιά και σωστό
μαρκάρισμα. Λίγο κέντρο δεξιά, λίγο αριστερά, το γκολ, άμα είναι να μπει, θα
μπει. Η μπάλα είναι στρογγυλή. Η μπάλα είναι στρογγυλή και τα νεύρα μου
κρόσσια.

Εμείς πότε το πάθαμε αυτό; Εμείς πότε γίναμε «γυναίκες του μεσαίου χώρου»;
Εμάς ποιος μας έκανε, πώς μας έκανε ­ και δεν το πήραμε και είδηση;

Κανείς δεν μας ενημέρωσε. Δεν λάβαμε ένα χαρτί στο σπίτι, μια ειδοποίηση από
το ταχυδρομείο, κάτι ­ να πάρει η ευχή. Κάτι που να μας κοινοποιεί ότι:

«Α, δεν σας τα ‘παμε. Εσείς, προσωπικώς, και η γενιά σας γενικότερα, βρεθήκατε
αίφνης στο μεσαίο χώρο. Καταμεσής. Κέντρο Ελενίτσα. Επωμιστείτε τώρα όλους
τους ρόλους, άντε να σας δούμε. Δουλέψτε, μαγειρέψτε, σηκώστε χαλιά, μαζέψτε
μάλλινα, μεγαλώστε παιδί, μάθετε κομπιούτερ, βάψτε το νύχι, βάλτε ενυδατική,
βάλτε πλυντήριο, κόφτε το λαιμό σας, έλα μπράβο, καμάρι μου, να γελάσει κάθε
πικραμένος».

Οι γυναίκες του μεσαίου χώρου. Οι γυναίκες της μεσαίας γενιάς. Σκονισμένα
βιβλία της Ζερμαίν Γκριρ και γυναικεία περιοδικά. Φεμινισμός και ακαζού
ανταύγειες στα μαλλιά. Μια παλινδρόμηση, μια αντάρα, ζάλη, σκοτοδίνη ­ αυτό
δεν είναι ζωή. Αυτό είναι τα ρώσικα βουνά στο λούνα παρκ. Κι όλο με το
χαμόγελο. Πάντα. Ανέκαθεν. Με το χαμόγελο στα χείλη πάν’ οι φαντάροι μας
μπροστά. Το έπος του Σαράντα και οι σαραντάρες ­ είναι να σε πιάνει το νευρικό
δηλαδή.

«Είστε καλά;».

«Πολύ καλά», χαμογελάει η γυναίκα του μεσαίου χώρου. «Πάρα πολύ καλά, έξοχα,
ευχαριστώ, παρακαλώ, περάστε, καθήστε, βολευτείτε στο σπίτι μου και στη ζωή
μου. Όχι δεν ενοχλείτε, όχι δεν θέλω να σας σπάσω τα μούτρα που με πετύχατε με
ρόμπα και παντόφλα, καφέ θα πιείτε, θα πιείτε αλλά τον θέλετε και καπουτσίνο,
τι κόπος, αλίμονο, εγώ να σας φέρω την καφετιέρα καπέλο; Πείτε μου τα νέα σας
τα οποία, εντελώς παρεμπιπτόντως, με αφήνουν παγερά αδιάφορη, σοβαρά ο
Σπυράκος το πήρε το Lower, να ξέρατε τι βάρος έφυγε από πάνω μου, και που
σβήσατε το τσιγάρο κατά λάθος στο τραπέζι, ενώ το τασάκι ήταν μπρος στη μούρη
σας, και το είχα περάσει λάκα το ρημάδι πριν μια βδομάδα, ένα σκασμό λεφτά,
καθόλου μην σας απασχολεί, γούρι, γούρι, πολύ χάρηκα, με πετύχατε στην
καλύτερη στιγμή!».

Με πετύχατε στη χειρότερη στιγμή. Αδυνατώ, σε αυτή τη φάση, να μπω στο δίλημμα
ποιος είναι ο ορίτζιναλ δεξιός και ποιος η κόπια. Δεν έχω τον ψυχικό χώρο,
λυπάμαι. Από στιγμή σε στιγμή, θα έρθει ο ασφαλιστής, χτυπάει και το τηλέφωνο
ταυτοχρόνως, μην σας πικράνω, κύριε Ανδρεουλάκο μου, βγάλτε πέρα μόνος σας.

Άλλα με καίνε εμένα τώρα. Αλλού έχω κολλήσει ­ με την εμμονή του ηλιθίου.
Εμείς οι γυναίκες του μεσαίου χώρου, τι είμαστε; Σε ποια συνομοταξία ανήκουμε;
Στις εργαζόμενες; Στις παντρεμένες; Στις νοικοκυρές; Στις μητέρες; Στα
κολεόπτερα;

Είπε η Σκάρλετ, αύριο είναι μια καινούργια μέρα. Είπε η Σκάρλετ, αύριο είναι
μια καινούργια μέρα και ένα τσούρμο ηλίθιες, ήρθαμε και ταυτιστήκαμε. Και μας
πήγε καρότσι αυτό από την εφηβεία μας. Ότι και καλά αύριο που είναι η
καινούργια η μέρα, όλα θα φτιάξουν. Ένα σλόγκαν αμόλησε η Σκάρλετ στην κορφή
του ­ σαν λόφος ένα πράμα; ­ και δεν γύρισε μια να της πει: «Ε, και;».

Όχι. Δεν μας έκοψε. Σήκωσε αυτή την μπουνιά στον ουρανό, ήταν και κουκλάρα,
είχε και τον Ρετ Μπάτλερ καβάντζα ­ έτσι το ξέρω κι εγώ. Έτσι να σου πω κι εγώ
ό,τι μου κατέβει στην γκλάβα.

Για τις γυναίκες του μεσαίου χώρου, αύριο δεν είναι μια καινούργια μέρα. Αύριο
είναι η χτεσινή μέρα. Η εντελώς χτεσινή. Μαύρα μεσάνυχτα, τίποτα δεν λύνεται
αφ’ εαυτού του. Ξυπνάς και το καζανάκι ακόμα στάζει. Κι ο υδραυλικός ακόμα σε
φτύνει. Παίρνεις το κινητό του, η κλήση σου προωθείται. Η κρίση σου
προωθείται. Η νευρική. Κι όταν τον πετύχεις ­ αν τον πετύχεις ­ καταπίνεις την
ηδονή του εναλλακτικού σιχτιρίσματος, τους διαβόλους και τους τριβόλους στην
άκρη της γλώσσας και του κάνεις και χαριτωμενιές από πάνω, μην τον αγριέψεις:

­ Αχ, κύριε Θόδωρε, με ξεχάσατε, δεν είναι θέμα, εσείς πότε ευκολύνεστε; Τι
ώρα; Ακριβώς την ώρα που γυρίζω αλαλιασμένη από τη δουλειά, έρχεται το παιδί
από το σχολείο, ζεσταίνω το φαΐ, στρώνω τραπέζι, ειδοποιώ τον πελάτη για τα
συμβόλαια, διαβάζω το γιο μου και χορεύω κλακέτες ταυτοχρόνως; Βεβαίως, δεν
έχω καλύτερο, ελάτε σας περιμένω. Ελάτε εκείνη την ώρα ακριβώς.

Δεν μπορώ. Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Αυτό το τζακ ποτ, δέκα ρόλοι στη συσκευασία
του ενός, αδύνατον να το πετύχω. Δεν τα βγάζω πέρα. Δεν τα βγάζω, πώς το λένε;
Ούτε πέρα, ούτε μπρος, ούτε πίσω. Κόλλησα. Φρακάρισα. Αδυνατώ και εργαζόμενη,
και μητέρα, και ενημερωμένη πολίτις, και νόστιμη, και καυστηρατζής.

Τα ‘χω παίξει. Τα ‘χω μπλέξει. Μια ζωή ταμπλό βιβάν. Μια ζωή, η θολή φιγούρα
του μεσαίου χώρου. Συγγνώμη, άλλος χώρος στο νούμερό μου; Αριστερά, δεξιά,
πάνω, κάτω; Ένας μικρός χώρος, όχι σπουδαία πράγματα. Δεν έχω πολλές
απαιτήσεις. Μια γωνίτσα τόση δα.

Εμείς οι «μεσαίες» είμαστε προπονημένες. Εμείς οι «μεσαίες» βολευόμαστε
εύκολα.