ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πλαστικοποιημένο συναίσθημα…

Πολύ με προβλημάτισε αυτή η ιστορία της αναγραφής ή μη του θρησκεύματος στην
ταυτότητα ­ πόσο μάλλον που έχασα προ ημερών την ταυτότητά μου και είμαι
υποψήφια για ένα «νέου τύπου» πιστοποιητικό της προσωπικότητάς μας.

Ναι, τα θρησκευτικά βιώματα είναι βαθιά ριζωμένα στην ψυχή μου. Και οφείλονται
περισσότερο σε μια μάνα που ήταν πραγματικά θρησκευόμενη, αλλά και ταυτόχρονα
προσωποποίηση και πρέσβειρα η ίδια της καλοσύνης του Χριστιανισμού, και
πολύ-πολύ λιγότερο στους «εν τη Γη εκπροσώπους» του.

Οι μυρωδιές του Επιταφίου, τα ξωκκλήσια στα νησιά, η γλυκιά μορφή της Παναγιάς
στις εικόνες, οι υπέροχοι στίχοι του Ακάθιστου Ύμνου… Αυτά ήταν πάντα για
μένα η Ορθοδοξία.

Από την άλλη, όμως, χάρηκα την εισαγωγή του πολιτικού γάμου στη ζωή μας ­ ως
δυνατότητα επιλογής και μόνον. Και τον τίμησα προσωπικώς ­ για να το μετανιώσω
βέβαια αργότερα και να κάνω στο βλαστάρι μου μια παραδοσιακή βάφτιση με τα όλα
της.

Η στεγνή φράση «χριστιανή ορθόδοξη», όμως, στην πλαστικοποιημένη ταυτότητα μου
έφερνε πάντα στο μυαλό κάτι από ατμόσφαιρα χουντικών ημερών, κάτι από τη
στείρα «αποστήθιση» του σχολείου της εποχής μας. Δεν παρέπεμπε σίγουρα με
τίποτα στο μυστήριο και στη μεγαλοσύνη της μαγευτικής αυτής θρησκείας (ή μήπως
της τα αφαιρούσε κιόλας εν μέρει;).

Αυτής της θρησκείας, που πιθανώς να αναζητήσει, να ερευνήσει και τελικώς να
γοητευθεί από αυτήν κάποιος (κυρίως νέος), που δεν την θεωρεί πια δεδομένο της
μικροαστικής ζωής του, όπως τη διεύθυνση του διαμερίσματός του ή το αστυνομικό
τμήμα της περιοχής του!