Ζωή χωρίς… ταυτότητες

Όταν περιέγραψα στον βαπτιστή γείτονά μου, τον Νικ, τα όσα γίνονται στην
Ελλάδα για το θέμα των ταυτοτήτων, έπεσε από τα σύννεφα.

«Η σχέση του πιστού με τον Θεό είναι καθαρά προσωπική και δεν περνάει μέσα
από οποιοδήποτε έγγραφο» μου απάντησε με ιδιαίτερη σοβαρότητα με την ιδιότητα
του χριστιανού που μετέχει κάθε Κυριακή ­ όπως και εκατομμύρια Αμερικανοί ­
στη λειτουργία της τοπικής εκκλησίας. Για να προσθέσει με την ιδιότητα του
Αμερικανού πολίτη αυτή τη φορά: «Στην Αμερική οποιαδήποτε τέτοια προσπάθεια
αναγραφής του θρησκεύματος στα δημόσια έγγραφα θα έβγαζε τον κόσμο στους
δρόμους, άσε που θα κρινόταν αμέσως αντισυνταγματική»!

Βλέπετε στις ΗΠΑ ­ αντίθετα απ’ ό,τι στην Ελλάδα ­ οποιαδήποτε προσπάθεια
του κράτους να συγκεντρώσει περισσότερα στοιχεία για τον πολίτη θεωρείται
παραβίαση των ατομικών του ελευθεριών. Γι’ αυτό και στην Αμερική δεν υπάρχει
καν δελτίο ταυτότητας. Για τους περισσότερους πολίτες χρέη ταυτότητας έχει το
δίπλωμα οδήγησης και για όσους δεν οδηγούν το δελτίο κοινωνικής ασφάλισης.

Το αμερικανικό δίπλωμα οδήγησης ­ πλαστικό και στο μέγεθος μιας πιστωτικής
κάρτας ­ γράφει, εκτός από την ημερομηνία έκδοσης και λήξης και το είδος του
τροχοφόρου για το οποίο ισχύει, το όνομα και το επώνυμο του κατόχου του, την
ημερομηνία γέννησής του, το φύλο του, το ύψος του και το βάρος του, ενώ έχει
και έναν αριθμό αναγνώρισης. Στην αριστερή πάνω γωνία του διπλώματος υπάρχει
μια έγχρωμη φωτογραφία του οδηγού και κάτω δεξιά η υπογραφή του.

Δηλαδή δεν αναγράφει ούτε θρήσκευμα ούτε όνομα πατρός ή μητρός ούτε
επάγγελμα ούτε όνομα συζύγου ούτε γένος και, φυσικά, δεν φέρει επ’ ουδενί λόγο
δακτυλικό αποτύπωμα.

Επιπλέον, το δελτίο κοινωνικής ασφάλισης δεν είναι παρά ένας αριθμός, που
για να τον αποκτήσει ο πολίτης δίνει ακόμη λιγότερες πληροφορίες απ’ ό,τι
υπάρχουν στο δίπλωμα οδήγησης!

Τέτοια είναι η καχυποψία των Αμερικανών προς το κράτος ώστε ακόμη και
λογικά μέτρα που προτείνονται από τις κυβερνήσεις ­ όπως η δημιουργία αρχείου
όπου να καταχωρίζονται το όνομα κατόχου και ο αριθμός κατασκευής κάθε
καινούργιου όπλου που πωλείται στις ΗΠΑ ­ δεν μπορούν να «περάσουν» από το
Κογκρέσο.

Στις ΗΠΑ πιστεύουν ότι αν ανοίξεις έστω και μία χαραμάδα στο κράτος για να
φακελώνει μέρος της προσωπικής ζωής του πολίτη, σύντομα δεν θα μπορείς να
κρατήσεις τίποτα κρυφό. Άδικο έχουν;