ΠΡΟΣΩΠΑ «Ο Μικ Τζάγκερ της λογοτεχνίας»

Μάρτιν Έημις: Ήξερα ότι θα έπρεπε κάποτε να γράψω για τον πατέρα μου…

Την περασμένη εβδομάδα στα ράφια των βρετανικών βιβλιοπωλείων μπήκαν δίπλα
δίπλα δύο βιβλία: μια ανθολογία της αλληλογραφίας του μακαρίτη σερ Κίνγκσλεϋ
Έημις και η αυτοβιογραφία του γιου του, του Μάρτιν Έημις, με τίτλο “Εμπειρία:
Μια Βιογραφία” (“Experience, Α Memoir”, εκδ. Cape). “Ήξερα ότι θα έπρεπε
κάποτε να γράψω για τον πατέρα μου, μόνο και μόνο γιατί πρόκειται για μια
περίεργη σχέση”, δήλωσε ο Μάρτιν. “Δεν υπάρχει άλλο παράδειγμα δύο συγχρόνων
συγγραφέων που να είναι όπως εμείς. Έχει κανείς καθήκον να περιγράψει αυτή τη
σχέση”.

Οι πάντες περίμεναν ότι ο γιος θα επωφελείτο από την ευκαιρία για να
ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς με ένα πατέρα, ο οποίος τον αποκαλεί στις
επιστολές του “little shit” (μικρό σκατό), “little sod” (κακόμοιρο μαλάκα) και
“fucking fool” (κρετίνο) και πιστεύει πως γράφει σαν γουρούνι. Οργισμένος νέος
της δεκαετίας του ’50, ο Κίνγκσλεϋ Έημις γνώρισε μεγάλη συγγραφική επιτυχία,
και ο γιος του ακολούθησε το παράδειγμά του αρχίζοντας το 1989 με το “London
Fields”. Το 1995 προκάλεσε αναταραχή στον κόσμο των βρετανικών γραμμάτων
κάνοντας θέμα του βιβλίου του “Η πληροφορία” ακριβώς αυτή την αντιπαλότητα
μεταξύ των δύο συγγραφέων που συνέβαινε να είναι πατέρας και γιος. Ωστόσο μ’
εκείνο που ασχολήθηκε περισσότερο ο βρετανικός Τύπος ήταν… τα δόντια του
Μάρτιν, και συγκεκριμένα ότι τα άλλαξε όλα ή σχεδόν όλα, αλλά σε κάθε
περίπτωση ο λογαριασμός του οδοντογιατρού έφτασε τα 11 εκατομμύρια δραχμές! Η
ιστορία των δοντιών καταλαμβάνει το ένα τέταρτο των σελίδων της “Εμπειρίας”.

Αλλά δεν ήταν μόνο τα δόντια που ενθουσίασαν τα ταμπλόιντ. Οι σκανδαλοθηρικές
εφημερίδες απήλαυσαν επίσης τις περιγραφές του συγγραφέα που αφορούν το
διαζύγιό του, την εξώγαμη κόρη του, την οποία ανακάλυψε όταν εκείνη ήταν 19
χρόνων, την εξαδέλφη του, την εξαδέλφη του την Λούσυ, την οποία έσφαξαν και
τεμάχισαν κατά συρροή δολοφόνοι, τα 144 προφυλακτικά που αγόρασε ο Κίνγκσλεϋ
στον 15χρονο Μάρτιν για τις πρώτες ερωτικές εμπειρίες του, “αλλά και για να
εξοικονομήσει 14 στερλίνες”. Η λογοτεχνική αξία όλων αυτών; “Τρεις φορές όσο
διάβαζα το βιβλίο, το κουράγιο, η συμπάθεια και η απλότητα της γραφής του
Έημις μού έφεραν δάκρυα στα μάτια”, γράφει η κριτικός των “Τάιμς”. Οι
περισσότεροι ωστόσο επιμένουν στα δόντια ­ άλλωστε αυτή η διάσταση του βιβλίου
είναι που πουλάει περισσότερο. Όπως γράφει και ο ίδιος ο Μάρτιν Έημις, “οι
μεγάλοι μεταμοντέρνοι σταρ είναι απλώς τμήματα του διαφημιστικού μηχανισμού
τους”. Δεν είναι βλέπετε διόλου τυχαίο που τον αποκαλούν “Μικ Τζάγκερ της
λογοτεχνίας”.