Μητέρες στους δρόμους

Μητέρες, διαδήλωση. Δεκάδες χιλιάδες μητέρες ζήτησαν στη Νέα Υόρκη την απαγόρευση των όπλων

Ο τρόπος με τον οποίο χαράκωναν ο θυμός, η διαμαρτυρία και η ισχύς τα συνήθως
«ζαχαρένια» πρόσωπα της μητρότητας πριν από μερικές μέρες ήταν
χαρακτηριστικός. Λίγο αργότερα, η Σέρι Μπουθ, σύζυγος του Βρετανού
πρωθυπουργού, εκπροσωπώντας τη Συνομοσπονδία των Εργατικών Ενώσεων,
χρησιμοποίησε τον νόμο για να κηρύξει παράνομες τις ενέργειες της κυβέρνησης
στο ζήτημα της γονικής άδειας. «Οι ενήλικοι που αποτυγχάνουν να μείνουν με τα
παιδιά τους χάνουν το δικαίωμά τους στην οικογενειακή ζωή», είπε. Ήταν μόλις
δύο 24ωρα νωρίτερα, κατά την Ημέρα της Μητέρας στην Ουάσιγκτον, που
εκατοντάδες χιλιάδες μητέρες διαδήλωσαν υπέρ της επιβολής αυστηρότερων ελέγχων
στην οπλοκατοχή. Παρούσες ήταν οι Κάρεν Τέρνερ, Άλισον Κροζιέρ και Κάρεν Σκοτ,
η κάθε μια από τις οποίες έχασαν και από μια 5χρονη κόρη όταν ο Τόμας Χάμιλτον
άνοιξε πυρ στο Ντανμπλέιν το 1996. Όλες τους κατέγραψαν επιτυχίες
διαδηλώνοντας για τον ίδιο σκοπό στη Βρετανία, αν και επικριτές της σχετικής
νομοθεσίας επιμένουν ότι το μαχαίρι δεν έφτασε στο κόκαλο.

Η Κάρεν Σκοτ, 37 ετών, που απευθύνθηκε στο πλήθος των διαδηλωτών εξήγησε:
«Αυτή η εκστρατεία αναφέρεται στη σιωπηρά πλειοψηφία των μητέρων που δεν
θέλουν τα παιδιά τους να πεθάνουν από καταιγισμό σφαιρών».

Η παράδοση που θέλει τις μητέρες να αναλαμβάνουν δράση ως παρθένες πολιτικά
υπερασπιζόμενες τους γιους και τις κόρες τους, για να καταλήξουν υπερβολικά
ριζοσπαστικές, είναι μακρά. Περιλαμβάνει τις μητέρες των εξαφανισμένων στη
Λατινική Αμερική, τις νοικοκυρές της Ρωσικής Επανάστασης που πήγαν στα
οδοφράγματα εξαιτίας της πείνας που υπέφεραν οι οικογένειές τους καθώς και τις
συζύγους των απεργών εργαζομένων στα ορυχεία της Βρετανίας κατά τη δεκαετία
του ’80. Σχεδόν πάντα τη συγκινητική, ορμητήρια πυγμή της μητριαρχίας την
υποτιμούσαν.

Η Σίλα Ρόουμποθαμ, φεμινίστρια ιστορικός και συγγραφέας του «Α Century of
Women» («Ένας αιώνας γυναικών») θυμάται ότι τον Μάιο του 1984, οι Οργανώσεις
για τη Δράση των Γυναικών κατέβηκαν σε διαδήλωση στο Μπάρνσλεϊ. Περίμεναν
μικρή συμμετοχή αλλά προσήλθαν 10.000 γυναίκες και λίγους μήνες αργότερα
50.000 γυναίκες διαδήλωναν στο Λονδίνο. Η Πολίν Ράντφορντ από το Μπλίντγουορθ,
κοντά στο Μάνσφιλντ, υποστήριξε: «Αν έκλειναν τα ανθρακωρυχεία, δεν θα ξέραμε
πώς να ζήσουμε. Κινδύνευε το μέλλον των παιδιών μας».

Το χρώμα δεν έχει σημασία για τη διαμαρτυρία. «Ψάχνουμε για λίγες καλές μητέρες»

Σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, η ισχύς αυτής της ανορθόδοξης θηλυκής
διαδήλωσης, το μυστήριο αυτού που την πυροδοτεί καθώς και αυτού που την
εξαπλώνει, μπορεί ακόμη να υπονομεύει την επικράτηση των ανδρών. «Οι μητέρες
συνεχίζουν να ασκούν μια περίεργη δύναμη στα πολιτικά πράγματα, το ίδιο
συντηρητικά όσο και ριζοσπαστικά», τονίζει η Ρόουμποθαμ. «Καταλαμβάνουν το
ηθικό μέρος και κυριαρχούν σε αυτό που συχνά συνιστά την κρίση ή την αλλαγή
στη διάθεση της κοινωνίας. Στη συνέχεια, και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα,
μπορούν να ασκήσουν ουσιαστική επιρροή». Προσθέτει: «Βρίσκομαι σε δύσκολη θέση
απέναντι στον ισχυρισμό ότι οι γυναίκες είναι αυτόματα ανώτερες ηθικά, όταν
συμπεριφέρονται με την ιδιότητα των μητέρων. Μερικές φορές η συμπεριφορά τους
μπορεί να είναι τελείως αδικαιολόγητη». Ο Αμερικανός ιστορικός Γκλεν Τζίνσον
συμφωνεί. Στο βιβλίο του «Women of the Far Right: The Mother’s Movement and
World War ΙΙ» («Γυναίκες της Άκρας Δεξιάς: Το Κίνημα των Μητέρων και ο Β’
Παγκόσμιος Πόλεμος») περιγράφει πώς πάνω από 10 εκατομμύρια μητέρες
καταλαμβάνουν ένα πολύ μεγάλο, απωθητικό, ηθικό τμήμα ως μέλη οργανώσεων όπως
«Εμείς, οι μητέρες κινητοποιούμαστε για την Αμερική». Εμφάνιζαν χαρακτηριστικά
απομονωτισμού, αντισημιτισμού και οπαδών του Χίτλερ, καθώς τον είχαν δει ως
φραγμό στον κομμουνισμό. Μια από τις ηγετικές φυσιογνωμίες αυτού του
κινήματος, η Άγκνες Γουότερς, πίστευε ότι ο Ρούζβελτ ήθελε να κυριαρχήσει στον
κόσμο ως κομμουνιστής δικτάτορας σε συνεργασία με τους Εβραίους. «Αφήστε τους
Εβραίους να έρθουν και οι πιστολέρο μαμάδες θα τους φροντίσουν…», έλεγε η
Γουότερς.

Έλλειψη λεπτότητας

Οι επικριτές αυτής της στάσης κάνουν λόγο επίσης για έλλειψη λεπτότητας και
αστήριχτες βάσεις. Η Μέρι Αν Στίβενσον, επικεφαλής οργάνωσης που μάχεται για
τα δικαιώματα των γυναικών, διαφωνεί. «Σκεφτείτε το ζήτημα του ελέγχου της
οπλοκατοχής, όπου συνυπάρχουν πολιτική και υπεκφυγές μεταξύ των διαφόρων
ομάδων πίεσης και της κυβέρνησης. Η πιο αφελής ερώτηση που συχνά αποκαλύπτει
την αλήθεια είναι η εξής: Το παιδί μου είναι νεκρό. Γιατί συνέβη αυτό; Οι
απαντήσεις συνιστούν πραγματικό καταλύτη που απαιτεί αλλαγές».

Κατά τη συγκέντρωση στην Ουάσιγκτον, μισό εκατομμύριο γυναίκες γνώριζαν επίσης
ότι διαδήλωναν για κάτι που ξέφευγε από τη σφαίρα του προσωπικού λαμβάνοντας
υπόψη τον καθημερινό απολογισμό των 12 νεκρών παιδιών από σφαίρες στην καρδιά
της πολιτικής: τη συγκεντρωτική τους δύναμη να εντάξουν ή να αποτάξουν κάποιον
από την προεδρία στις προσεχείς εκλογές του φθινοπώρου.

Πίσω στη Βρετανία, όταν η Σέρι Μπουθ στεκόταν στο δικαστήριο περιγράφοντας την
ανάγκη να υπάρξει ισορροπία μεταξύ εργασίας και γονικής ιδιότητας, δυστυχώς
δεν είχε καμία σιωπηρά πλειοψηφία μητέρων στους δρόμους να την υποστηρίξει,
απειλώντας με το δικαίωμα ψήφου. Ίσως στη Βρετανία αυτό να αποτελεί το είδος
της «ενήλικης πολιτικής» που δεν ήρθε ακόμη.