ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Όχι, δεν μετανιώνω!»

Η προσπάθεια του δημοσιογράφου είναι εμφανής: να πείσει τον συνομιλητή του
να ζητήσει δημοσίως συγγνώμη, να μετανιώσει, να σκύψει ντροπιασμένος το
κεφάλι. Ε, ο Μάρτιν ΜακΓκίνες δεν θα του κάνει τη χάρη.

Μάρτιν Μακ Γκίνες: «Όλοι είμαστε υπεύθυνοι για τους θανάτους ανθρώπων»

Ορισμένοι θεωρούν τον ΜακΓκίνες έναν αγγελικό παππού με βαθιές θρησκευτικές
πεποιθήσεις, που έφτασε στην ηγεσία του IRA και του Σιν Φέιν χάρις στην
ακεραιότητα του χαρακτήρα του και κατάφερε να πείσει τους συντρόφους του να
καταθέσουν τα όπλα. Άλλοι, πάλι, τον χαρακτηρίζουν «νονό των νονών», έναν
ψυχρό δολοφόνο, τη μεγαλύτερη απειλή για το βρετανικό κράτος, όπως λέει ο
ιστορικός Κέβιν Τούλις.

Ο δημοσιογράφος Μπόρις Τζόνσον, από το γνωστό για το αιρετικό του πνεύμα
περιοδικό «Σπεκτέιτορ», θέλει απλώς να του αποσπάσει δήλωση μετανοίας. Τον
επισκέπτεται, λοιπόν, στο Κάστρο του Στόρμοντ, όπου εδρεύει η Εθνοσυνέλευση
της Βόρειας Ιρλανδίας, και τον ρωτά πώς αισθάνεται ως μέλος της βρετανικής
κυβέρνησης.

«Ο μόνος όρκος που έχω δώσει είναι απέναντι στους ανθρώπους που με εξέλεξαν»,
απαντά ο άνθρωπος, που το 1971 διοικούσε την ταξιαρχία του IRA στο Ντέρυ και
τριάντα χρόνια αργότερα είναι υπουργός Παιδείας στην τοπική κυβέρνηση. Κι
αυτοί δεν είναι υπήκοοι του Ηνωμένου Βασιλείου; «Έτσι μας λένε οι Βρετανοί,
αλλά εμείς θα το αλλάξουμε». Ποιος σας πληρώνει, το Λονδίνο ή το Δουβλίνο; «Οι
μισθοί καλύπτονται από τη γενναία επιχορήγηση που στέλνει η βρετανική
κυβέρνηση». Το αυτοκίνητό σας, ο σωφέρ σας; «Δεν δέχθηκα να πάρω Μερσεντές
ούτε BMW, αλλά θα έχω ασφαλώς ένα αυτοκίνητο για να κυκλοφορώ». Ποια ήταν η
καλύτερή σας στιγμή στις οκτώ εβδομάδες που διήρκεσε η κυβέρνηση, πριν
ανασταλεί η λειτουργία της; «Όταν ανήγγειλα το μεγαλύτερο πρόγραμμα κατασκευής
σχολείων στη Βόρεια Ιρλανδία, ύψους 72 εκατομμυρίων λιρών». Είναι ωραία να
ξοδεύετε τα χρήματα των Βρετανών φορολογουμένων; «Φυσικά». Αισθάνεστε λοιπόν
θριαμβευτής; «Δεν έχετε καταλάβει κάτι ουσιώδες. Είμαστε Ιρλανδοί
Ρεπουμπλικανοί. Ο στόχος μας είναι ο τερματισμός της βρετανικής κυριαρχίας
στον Βορρά και η συγκρότηση μιας δημοκρατίας 32 κομητειών».

Η επίθεση γίνεται σκληρότερη. Εσείς πυροβολήσατε πρώτος τη Ματωμένη Κυριακή;
«Αυτά είναι αστειότητες». Ήσασταν εκεί, όμως; «Και βέβαια». Χρησιμοποιήσατε
ποτέ βία; «Όλοι χρησιμοποιούν βία. Οι Βρετανοί στρατιώτες χρησιμοποιούν βία».
Είστε υπεύθυνος για τον θάνατο κάποιου ανθρώπου; «Νομίζω πως όλοι είμαστε».
Έχετε αίμα στα χέρια σας, κύριε; «Με ρωτάτε αν κατά την αντίσταση στην
πολιορκία του Ντέρυ από τον βρετανικό στρατό εκτόξευσα μια πέτρα ή μια βόμβα
μολότωφ εναντίον ενός αστυνομικού ή ενός στρατιώτη. Η απάντησή μου δεν έχει
καμιά, μα καμιά σημασία». Ο πόλεμος τελείωσε; «Αυτό εξαρτάται από τους
φανατικούς Ενωτικούς».

Όταν τελειώνει η συνέντευξη, ο δημοσιογράφος τρέφει την ίδια αντιπάθεια αλλά
πολύ μεγαλύτερο σεβασμό για τον συνομιλητή του. Το περιοδικό του, αντίθετα,
συνοδεύει το κείμενο με ένα σκίτσο όπου ο συνεντευξιαζόμενος λέει: «Φυσικά και
δεν είμαι ναζί. Είμαι νεοναζί…». Πολύ αιρετικό χιούμορ, στ’ αλήθεια.