ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το παλιό σπίτι της Γρανάδα

Νομίζαμε ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα. Όμως, ο διαχωρισμός Κράτους
και Εκκλησίας αποδεικνύεται δύσκολη υπόθεση και στην Ισπανία.

Ανώμαλη προσγείωση: μια πόλη καταστρέφεται απ’ αυτούς που ήθελαν να την υπερασπιστούν

Η είδηση μεταδόθηκε από ένα ραδιοφωνικό σταθμό της Γρανάδα: οι δημοτικές αρχές
αποφάσισαν να απονείμουν το χρυσό μετάλλιο της πόλης σε μια από τις
πολυάριθμες Παρθένους που λατρεύει η ισπανική Εκκλησία. Ο συγγραφέας Αντόνιο
Μουνιόθ Μολίνα δεν θυμάται αν πρόκειται για την Παναγία ντε λας Ανγκούστιας ή
για τη Σάντα Μαρία ντε λα Αλάμπρα. Και μόνο το γεγονός ότι θα τιμηθεί μια
Παναγία με το χρυσό μετάλλιο της πόλης, όμως, του προκαλεί ταυτόχρονα οργή και
θυμηδία. Πού έχει φτάσει, λοιπόν, αυτή η αξιοθρήνητη Δεξιά; Πώς είναι δυνατόν
­ διερωτάται στην «Ελ Παΐς» ­ οι πολιτικές αρχές να δείχνουν τέτοια
περιφρόνηση για τη συνταγματική αρχή που ορίζει τον κοσμικό χαρακτήρα του
κράτους;

Ο Μουνιόθ Μολίνα έχει καταληφθεί από ένα άσβεστο αντιδεξιό μένος. Και,
ξαφνικά, θυμάται μια λεπτομέρεια που του είχε διαφύγει: ο ευλογημένος δήμος
της Γρανάδα, που θα απονείμει μετάλλιο σε μια θρησκευτική εικόνα, δεν
διοικείται από το Λαϊκό Κόμμα, αλλά από μια αριστερή συμμαχία που περιλαμβάνει
σοσιαλιστές και κομμουνιστές συμβούλους, καθώς και μερικούς αμετανόητους
εθνικιστές. Κι έπειτα του έρχεται στο μυαλό ακόμη μία λεπτομέρεια. Αυτή η ίδια
δημοτική αρχή, που δεν χάνει ευκαιρία να φωτογραφηθεί σε εγκαίνια και κάθε
είδους πολιτιστικές δραστηριότητες, επέτρεψε την κατεδάφιση του τελευταίου
παλιού σπιτιού της Γρανάδα που έμενε ακόμη για να θυμίζει την πόλη που
κτίστηκε τη δεκαετία του ’30. Ο συγγραφέας την είχε προλάβει αυτή την πόλη, με
τα κάτασπρα ανθισμένα σπίτια: ήταν φοιτητής τότε, και πίστευε ότι η ανάληψη
της δημοτικής εξουσίας από την Αριστερά θα επέτρεπε να σωθούν όλα όσα
κατέστρεφαν με μανία οι τελευταίοι δήμαρχοι του Φράνκο.

Η Αριστερά κέρδισε τις πρώτες δημοτικές εκλογές μετά την πτώση της
δικτατορίας, αλλά η κατάρρευση της παλιάς Γρανάδα συνεχίστηκε. Αυτό το σπίτι
όμως έμενε όρθιο, με τα μεγάλα του παράθυρα που κάποτε έβλεπαν στον κάμπο και
τώρα τα έκλειναν από παντού οι πολυκατοικίες. Ο κήπος δεν έβλεπε πια καθόλου
το φως, οι τοίχοι είχαν μαυρίσει από το καυσαέριο, αλλά το σπίτι εξακολουθούσε
να ακτινοβολεί μια περήφανη και προκλητική ομορφιά, έσχατη μαρτυρία και
ανάμνηση μιας πόλης που καταστράφηκε απ’ αυτούς που ήθελαν να την
υπερασπιστούν.

Την ώρα που κατεδαφιζόταν αυτό το σπίτι, ο (αριστερός) δήμαρχος και οι
(αριστεροί) σύμβουλοί του ίσως να προβληματίζονταν ακόμη για τους λόγους που
στις 12 Μαρτίου ο κυρίαρχος λαός ψήφισε τη Δεξιά ή κάθησε στο σπίτι του,
αρνούμενος να υποστηρίξει μια Αριστερά που στα τέσσερα χρόνια μακριά από την
εξουσία δεν έμαθε τίποτα, δεν προβληματίστηκε για τίποτα, δεν κατάλαβε ότι οι
ηγέτες της είναι τελειωμένοι και οι ιδέες της δυσφημισμένες. Μια κυνική και
αναχρονιστική Αριστερά, που βραβεύει την Παναγία και υποστηρίζει τους κερδοσκόπους.