ΝΑΝΤΟ ΤΖΕΝΤΙΛΕ Δεν είναι πια… τόσο τρελός ο Ιταλός

Στη δική του περίπτωση το σύνθημα «είναι τρελός, είναι τρελός», πέραν τού ότι
κάνει ομοιοκαταληξία με το «Ιταλός», την εθνικότητά του δηλαδή, ταιριάζει
περισσότερο από κάθε άλλο. Παίκτης απρόβλεπτος στο γήπεδο, «πειραχτήρι»
απίστευτο στα αποδυτήρια, μόνιμα διαμαρτυρόμενος στο παρκέ ο Νάντο Τζεντίλε,
δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι έχει αρκετή δόση τρέλας.

«Ναι, είναι τρελός ο Ιταλός… είναι τρελός, είναι τρελός ο Ιταλός για το
Κύπελλο», γελάει με την απόλαυση να ζωγραφίζεται στο πρόσωπό του την ώρα που
τραγουδάει στον ρυθμό και σε άπταιστα ελληνικά το σύνθημα των οπαδών του
Παναθηναϊκού, που ακούγεται όποτε ο 34χρονος πλέι μέικερ στέλνει την μπάλα στο
διχτάκι από τα 6μ25 ή το αριστερό του χέρι προσφέρει ασίστ σε συμπαίκτη του.

«Και τώρα πια δεν έχετε δει τίποτα. Τώρα πια μεγάλωσα και θεωρώ ότι είμαι πιο
ώριμος και ψύχραιμος. Δεν είμαι τόσο τρελός όσο ήμουν στην Καζέρτα ή αργότερα
στο Τριέστε και το Μιλάνο», υποστηρίζει ο Τζεντίλε αναφερόμενος στον
χαρακτηρισμό, που τον κουβαλά από την Ιταλία.

Κρίσιμα σουτ

Μοναδική στιγμή. Γλυκός ύπνος αγκαλιά με το Κύπελλο Πρωταθλητριών

«Δεν φοβάμαι να αναλάβω την ευθύνη. Το έχω μέσα μου. Είναι υποσυνείδητο. Στην
Καζέρτα ήμουν ο ηγέτης της ομάδας και αυτό καλλιεργήθηκε περισσότερο. Όταν
κρατάω την μπάλα, αυτό που έχω πάντα στο μυαλό μου είναι να κάνω το καλύτερο
για την ομάδα. Αν αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να σκοράρω, θα το κάνω ακόμη κι
αν ο χρόνος που απομένει μπορεί να επιτάσσει να κρατήσουμε για περισσότερα
δευτερόλεπτα την μπάλα. Ξέρεις πόσα σουτ έχω κάνει και έχει νικήσει η ομάδα
μου; Πολλά. Όπως πολλά είναι εκείνα που έχασα. Γνωρίζω ότι ήταν λάθος το
τρίποντο που επιχείρησα, για να απαντήσω πέρυσι στο τρίποντο του Γκολντγουάιρ,
αλλά πίστευα ότι θα το βάλω. Όμως, μήπως δεν θα ήταν λάθος η προσπάθεια που
έκανα στον 5ο τελικό κόντρα στον Ολυμπιακό, αν αστοχούσα;» απορεί με νόημα,
όπως το ίδιο συναίσθημα ένιωθε και εξακολουθεί να νιώθει όταν προσπαθεί να
εξηγήσει γιατί διαμαρτύρεται σε κάθε σφύριγμα των διαιτητών. Ακόμη και όταν
αφορούν συμπαίκτες του.

«Α, αυτό είναι χαρακτηριστικό μου. Και ξέρεις ποιο είναι το τρελό; Όταν
παρακολουθώ έναν αγώνα, είτε μπάσκετ είτε ποδοσφαίρου, και κάποιος παίκτης
διαμαρτύρεται, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να τον χαρακτηρίζει αρνητικά. Μα και
εγώ τα ίδια κάνω, σκέφτομαι και αλλάζω γνώμη. Είναι και αυτό έμφυτο. Τι άλλο
να πω; Ακόμη και στα σέρβικα έχω αντιμιλήσει σε διαιτητή σε αγώνα στη
Βαρκελώνη», προσπαθεί να εξηγήσει. Μάταια όμως και φυσικά το γνωρίζει καλύτερα
από τον καθένα ο ίδιος.

Κάποια θύμηση τού προκαλεί γέλια. Βέβαια τότε που την είχε βιώσει, μόνο
κλάματα θα μπορούσε να του φέρει στα μάτια. «Στην Ιταλία, το 1991 όταν ήμουν
στην Καζέρτα, μας έβαζαν πρόστιμο έπειτα από κάθε τεχνική ποινή. Είχα μαζέψει
τόσες που κινδύνευσα να χάσω ολόκληρο το συμβόλαιό μου… Ευτυχώς όμως
κατακτήσαμε το Πρωτάθλημα και μου τα χάρισαν, διαφορετικά θα έπαιζα τζάμπα για
μια ολόκληρη χρονιά. Γι’ αυτό λέω ότι τώρα δεν έχω την τρέλα που είχα
κάποτε…».

«Μοιάζουμε»

Μετά δύο χρόνια στην Ελλάδα θεωρεί ότι έχει πλέον προσαρμοστεί στις
διαφορετικές συνθήκες ζωής. Άλλωστε συμφωνεί με το ρητό «ούνα φάτσα, ούνα
ράτσα», με την υποσημείωση όμως ότι μόνο όταν γίνεται λόγος για τη Νότια
Ιταλία. «Εκεί από όπου κατάγομαι. Στη Βόρεια Ιταλία οι άνθρωποι, οι πόλεις, ο
τρόπος ζωής είναι διαφορετικά. Στην Κάτω Ιταλία οι άνθρωποι, οι σχέσεις είναι
πιο ζεστές. Μοιάζουμε πολλοί οι δύο λαοί» πιστεύει ο Φερντινάντο ­ όπως είναι
το πλήρες όνομά του ­ Τζεντίλε, που τα πρώτα του χρήματα τα εισέπραξε
δουλεύοντας στο κατάστημα του πατέρα του.

«Είχε μαγαζί με ηλεκτρικά είδη. Δούλευα εκεί, τα καλοκαίρια κυρίως, για το
χαρτζιλίκι μου. Δεν είχαμε οικονομικό πρόβλημα. Δεν μας έλειπε τίποτα. Όμως
προτιμούσα, για να είμαι πιο άνετος οικονομικά, αλλά και για να περνάω την ώρα
μου, να δουλεύω στον πατέρα μου. Πολλές ώρες βέβαια τις έτρωγα στον δρόμο.
Έπαιζα με τα άλλα παιδιά ποδόσφαιρο και λίγο μπάσκετ. Ο αδελφός μου, ο Guido
που είναι δύο χρόνια μεγαλύτερός μου, έπαιζε μπάσκετ τότε και με έπεισε να πάω
μαζί του στην ομάδα».

Το μπάσκετ τον κέρδισε γρήγορα. Με προπονητή τότε τον νυν προπονητή τής Παφ
Μπολόνια Φράνκο Μαρτσελέτι έκανε τα πρώτα του βήματα. «Ξεκίνησα στην Καζέρτα
σε ηλικία 13 χρόνων και στα 16 μου έπαιξα στην πρώτη ομάδα με προπονητή τον
Μπόγκνταν Τάνιεβιτς.

Μεγάλος προπονητής. Τότε έκανα έξι ώρες σερί προπόνηση. Με το παιδικό τμήμα,
μετά με το εφηβικό και τέλος με την ανδρική ομάδα. Με μισθό μόλις 100 δολάρια,
που τα έδινα στην οικογένεια, μέχρι τα 18 μου χρόνια όταν πήρα τα πρώτα μου
καλά λεφτά. Τα έκανα αμέσως αυτοκίνητο. Αγόρασα ένα VW Golf».

Οι μεγάλες στιγμές

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Και ο γεννημένος την Πρωτοχρονιά του
1967 Νάντο Τζεντίλε κατέκτησε δύο Πρωταθλήματα και ισάριθμα Κύπελλα Ιταλίας
και ένα αργυρό μετάλλιο με την Εθνική ομάδα της Ιταλίας στο Ευρωμπάσκετ του
1991. Μέχρι να έρθει το καλοκαίρι του 1998 στην Ελλάδα για τον Παναθηναϊκό και
να κατακτήσει με την πράσινη φανέλα δύο ακόμη τρόπαια (Πρωτάθλημα Ελλάδας ’99
και Ευρωλίγκα), ενώ απόψε ετοιμάζεται να υψώσει το τρίτο.

«Εκτός από το Πρωτάθλημα του 1991 με την Καζέρτα, τα άλλα πέντε τα κατέκτησα
μαζί με τον Μποντίρογκα. Αυτό του έλεγα περίπου 20 δευτερόλεπτα πριν από το
τέλος του αγώνα προχθές στη Θεσσαλονίκη». Το ματς όμως που έχει μείνει βαθιά
χαραγμένο στη μνήμη του, έχει να κάνει πάλι με την Ελλάδα. Το 1989 στο Ειρήνης
και Φιλίας, όταν με την Καζέρτα διεκδίκησε το Κύπελλο Κυπελλούχων από τη Ρεάλ
Μαδρίτης του Ντράζεν Πέτροβιτς και του νυν συμπαίκτη του Τζόνι Ρότζερς.

«Απίστευτο παιχνίδι. Άλλο μπάσκετ, όμως, τότε. Έπαιζες μόνο με το ταλέντο σου
και το πάθος σου στην άμυνα. Πιο ωραία ήταν τότε», αναπολεί και αποδεικνύει
πως δεν έχει ξεχάσει τίποτα από το παιχνίδι, αρχίζοντας να λέει τους πόντους
που σημείωσε ο κάθε παίκτης: «Μάμα μία… Ο Πέτροβις είχε βάλει 62 πόντους. Ο
Οσκάρ Σμιθ 44. Εγώ 34, ο Μπιριούκοφ 20, ο Ρότζερς 14, ο Γκλούτσκοφ 13…».

ΓΙΑ ΚΟΛΝΤΕΜΠΕΛΑ

Κανείς δεν τον συμπαθεί

Έτος 1996. Η… ορχήστρα της Στεφανέλ σε στιγμές έμπνευσης! Από το ιταλικό περιοδικό Giganti Del Basket. Ο Τζεντίλε (δεύτερος από αριστερά) διακρίνεται με τους Πορταλούπι, Κιντ, Φούτσκα, Ντε Πολ, Μπούι (νυν παίκτης της ΑΕΚ) και τον προπονητή Φράνκο Μαρτσελέτι

«Η ιστορία με τον Κολντεμπέλα είναι παλιά. Πολύ παλιά». Η κόντρα τού
Μποντίρογκα με τον Ιταλό πλέι μέικερ του ΠΑΟΚ έφερε στο προσκήνιο μια σχέση
οργής, που έχει καλλιεργηθεί από την προηγούμενη δεκαετία. Με τον Νάντο
Τζεντίλε ίσως και δύο. «Με τον Κλαούντιο παλιά ήμασταν φίλοι. Είχαμε πολύ
καλές σχέσεις, γιατί παίζαμε μαζί στην Εθνική Ενόπλων. Τότε έπαιζε σε μια
μικρή ομάδα έξω από το Τρεβίζο. Από την εποχή όμως που πήρε μεταγραφή στην
Μπολόνια, λες και άλλαξε ξαφνικά ό,τι υπήρχε μέσα στο κεφάλι του. Έγινε άλλος
άνθρωπος… Μάλλον επηρεάστηκε από την αλλαγή, νόμιζε ότι έγινε κάποιος και
άλλαξε συμπεριφορά. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι ακόμα
και στην Ιταλία, σε όλα τα γήπεδα όπου πήγαινε, τον έβριζαν. Κανείς δεν τον
συμπαθεί. Αλλά δεν νομίζω ότι αξίζει να μιλάμε γι’ αυτόν. Αρκετά», λέει ο
Νάντο Τζεντίλε, που θα περιμένει μέχρι το τέλος του μήνα τον Παναθηναϊκό για
να συζητήσει με τον Παύλο Γιαννακόπουλο το ενδεχόμενο παραμονής του στην
ομάδα. «Στην οικογένειά μου αρέσει εδώ στην Αθήνα. Τους πρώτους μήνες πέρυσι
δεν είχαμε συνηθίσει, όμως τώρα αισθανόμαστε άνετα. Θα μιλήσω με τον
Παναθηναϊκό και μετά θα δω τι θα κάνω. Αν μείνω, θα παίξω για έναν ακόμη χρόνο
και μετά θα εγκαταλείψω. Διαφορετικά, θα κάνω διετές συμβόλαιο με μια
μικρομεσαία ομάδα στην Ιταλία. Και μετά θα ακολουθήσω μάλλον την προπονητική».

Το ελληνικό μπάσκετ

Κρύβοντας λοιπόν έναν προπονητή μέσα του και κουβαλώντας εμπειρία ετών, ο
Τζεντίλε έχει άποψη για το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ και την καταθέτει, αν
και η κουβέντα περιστρεφόταν στην Εθνική Ιταλίας: «Μετά τον τραυματισμό μου,
πριν από το Ευρωμπάσκετ στη Βαρκελώνη, δεν αγωνίστηκα ξανά. Όμως δεν μπορούσα
να προσφέρω. Μίλησα με τον Τάνιεβιτς πρόσφατα και μου είπε ότι ήθελε να
φτιάξει από την αρχή μια νεανική ομάδα με στόχο το Σίδνεϊ. Δεν είχε στόχο το
Ευρωμπάσκετ της Γαλλίας και όμως το κατέκτησε. Έχει δημιουργήσει σπουδαία
ομάδα, αλλά πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει μέλλον. Παίκτες σαν τον Τσακαλίδη δεν
βρίσκεις εύκολα στην Ευρώπη. Το ταλέντο τού Φώτση και του Ντικούδη είναι
εκπληκτικό. Σε 2-3 χρόνια η Ελλάδα θα πρωταγωνιστεί και πάλι».

ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Επειγόντως… πίτσα

Υπέροχες διακοπές στη Μύκονο

Μετά την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, ο Τζεντίλε θα περιμένει να τελειώσουν
τα παιδιά του τις σχολικές τους υποχρεώσεις και μετά αμέσως πίσω στην Ιταλία.
«Το πρώτο πράγμα που θα κάνω, είναι να φάω, φίλε, πίτσα. Πίτσα ναπολιτάνα.
Μπορεί να έχει καλό φαγητό εδώ στην Αθήνα, πολλά καλά ιταλικά ρεστοράν, αλλά
τέτοια πίτσα δεν έχω βρει», εξηγεί ο Ιταλός, που θα μείνει για δύο εβδομάδες
στο ετήσιο καμπ που διατηρεί ο ίδιος στη Σαρδηνία.

«Μαζεύονται περίπου 100-150 παιδιά κάθε χρόνο. Το δημιούργησα πριν από έξι
χρόνια και κάθε χρόνο για δύο εβδομάδες διδάσκουμε μπάσκετ. Προσπαθούμε να
φέρουμε τα νέα παιδιά κοντά στο άθλημα, αλλά και να τους προσφέρουμε μερικές
ημέρες διακοπών γιατί το μέρος είναι πολύ ωραίο», εξηγεί ο «επιχειρηματίας»
Τζεντίλε, ο οποίος μετά όμως θα γίνει… τουρίστας.

Με σημαία… ΠΑΟ

«Πέρυσι πέρασα τις καλύτερες διακοπές της ζωής μου. Νοικιάσαμε μαζί με τον
Ντέγιαν ένα κότερο και κάναμε κρουαζιέρα στα νησιά του Αιγαίου. Πήγαμε στην
Πάρο, τη Μύκονο, τη Σαντορίνη, τη Μήλο και σε άλλα νησιά. Ήταν υπέροχα. Ειδικά
η Μήλος και η Μύκονος έχουν μια απίστευτη ομορφιά. Όμως το διασκεδάσαμε πολύ.
Στο σκάφος ο σκίπερ (οδηγός) είχε υψώσει τη σημαία του Ολυμπιακού, αλλά δεν
ήταν δυνατόν εμείς πρωταθλητές μέσα στον Πειραιά να ταξιδεύσουμε έτσι. Την
κατεβάσαμε, λοιπόν, και υψώσαμε τη σημαία του Παναθηναϊκού. Όσοι ήξεραν τον
σκίπερ και γνώριζαν το σκάφος, του τηλεφωνούσαν στο κινητό να ρωτήσουν τι είχε
συμβεί και εκείνος τους εξηγούσε ποιοι είχαν νοικιάσει το κότερο…».

Απόψε…

Υπέροχες αναμνήσεις ξενοιασιάς. Όπως υπέροχες είναι οι επαγγελματικές του
αναμνήσεις: «Ειλικρινά είναι δύο από τα καλύτερα χρόνια στην καριέρα μου.
Παρότι είναι δύσκολο να φτιάξεις μια τόσο καλή ομάδα, με τόσους πολλούς
διαφορετικούς παίκτες καταφέραμε να δημιουργήσαμε μια ωραία οικογένεια. Ο
απολογισμός των τριών τίτλων, γιατί πιστεύω ότι θα κατακτήσουμε απόψε και το
πρωτάθλημα, είναι πολύ καλός. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον. Σίγουρα ο πρώτος,
που ήρθε στην έδρα του Ολυμπιακού είχε τη δική του γλύκα. Όμως μπορώ να βάλω
σε δεύτερη μοίρα την Ευρωλίγκα. Το ήθελα πολύ αυτό το Κύπελλο. Στα αποδυτήρια
το αγκάλιασα και δεν το άφηνα. Ακούμπησα πάνω του, έκλεισα τα μάτια και νόμιζα
ότι ονειρεύομουν. Ήταν το όνειρο… Αλλά μήπως δεν θα είναι ωραίο συναίσθημα
να κατακτήσουμε με 3-0, μπροστά σε 20.000 κόσμο απόψε το πρώταθλημα; Για αυτό
σου λέω, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο από τα τρία… Είναι σαν έχεις τρία
παιδιά. Όλα είναι δικά σου. Το καθένα έχει τη γλύκα του… Έτσι και οι τίτλοι…».