3η ΚΑΡΤΑ Απαίτηση αλλαγής

Όλοι αναγνωρίζουν ότι το ποδόσφαιρο που παίζεται στην Ελλάδα είναι
αναξιόπιστο. Χωρίς κύρος, χωρίς ποιότητα, χωρίς τα απαραίτητα στοιχεία για να
είναι ελκυστικό. Έτσι πορεύεται σ’ ένα δρόμο που συγκινεί μόνο φανατικούς
οπαδούς και ταραξίες. Οι πραγματικοί φίλαθλοι αηδιασμένοι έχουν απομακρυνθεί.
Οι εικόνες από τις εξέδρες των γηπέδων μοιάζουν με σταυρόλεξα…

Ο Βίκτωρ Μητρόπουλος, πρόεδρος της ΕΠΑΕ, έχει ρίξει το βάρος του στη
βελτίωση των γηπέδων (χλοοτάπητας, καθίσματα στις εξέδρες, ασφάλεια,
τουαλέτες, κυλικεία) και πολύ καλά κάνει. Δεν ξεχνάει και τις δεσμεύσεις του
για υγιείς και ανταγωνιστικές διοργανώσεις. Σ’ αυτόν τον τομέα όμως τα βήματα
είναι δύσκολα, αφού ο δρόμος έχει κακοτοπιές.

Η ΕΠΟ δεν έχει ακόμα παρουσιάσει ολοκληρωμένο πρόγραμμα ανάπτυξης του
ποδοσφαίρου, αν και πολλά στελέχη της είναι άριστοι γνώστες του τρόπου
επίλυσης των προβλημάτων.

Μαθαίνω ότι η ΕΠΟ σχεδιάζει να φτιάξει εταιρείες, για να πετύχει την
επιθυμητή οικονομική αυτάρκεια. Όμως τίποτα δεν μπορεί να γίνει, αν δεν
προωθηθεί η κάθαρση.

Ειδικός του ποδοσφαίρου εκφράζει σωστά την άποψη ότι το επαγγελματικό
ποδόσφαιρο χρειάζεται ισχυρούς επιχειρηματίες, για να ξεφύγει από τη μιζέρια.
Ποιος θα επενδύσει όμως σ’ένα χώρο με τόσα αγκάθια όπου η επιτυχία εξαρτάται
από εξωγενείς παράγοντες;

Το ζητούμενο είναι η κάθαρση. Ζητούμενο επί δεκαετίες. Όσοι πάνε με τον
σταυρό στο χέρι χαρακτηρίζονται καντηλανάφτες και ακατάλληλοι για διοικητικά
στελέχη στο ποδόσφαιρο. Τόπος υπάρχει μόνο για κομπιναδόρους. Τόπος βέβαια για
επιτυχίες.

Πώς όμως ανέχονται αυτήν την παρατεταμένη νοθεία οι παράγοντες, οι
ποδοσφαιριστές, οι προπονητές και οι διαιτητές; Γιατί δεν έχουν έστω μία φορά
αντιδράσει; Δεν νιώθουν ότι ο επαγγελματικός τους χώρος είναι παγιδευμένος;
Δεν αισθάνονται την ανάγκη να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να δικαιώσουν τις
προσδοκίες των αγνών φιλάθλων;

Τι περιμένουν ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών, η
Πανελλήνια Ομοσπονδία Προπονητών και η Ομοσπονδία Διαιτητών; Αν τους
ικανοποιεί το επίπεδο του ποδοσφαίρου μας, δικαιολογημένα αδρανούν. Αν όχι, ας
απαιτήσουν τη μεγάλη αλλαγή.