ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ουαί υμίν …και ημίν

Είναι από εκείνους που αρνούνται να αποποιηθούν τις αρχές του κομμουνισμού.
Αρνήθηκε να κάψει, να πετάξει, να εξαφανίσει, ακόμη και να καταχωνιάσει στα
μπαούλα του το μανιφέστο του Χότζα. Βορειοηπειρώτης στην καταγωγή, Αλβανός
πολίτης, οργανωμένος και πιστός στο κόμμα όταν υπήρχε αυτό, άθεος και το
δηλώνει. Τις ίδιες αρχές εμφύσησε και στα παιδιά του. Ο άνεμος της φυγής για
μία θέση στον ήλιο τα έφερε στην πόρτα μας. Ζητώντας δουλειά εδώ κι εκεί
κατάλαβαν πως εκτός από το όνομά τους, τα προσωπικά τους στοιχεία, έπρεπε να
δηλώσουν και χριστιανοί ορθόδοξοι. Θεωρούσαν απαραίτητη τη δήλωση για να
κερδίσουν τη δουλειά. Με ξάφνιασε και με προβλημάτισε η στάση αυτή. Ψέλλισα
αμήχανα πως δεν με ενδιαφέρει η θρησκεία τους, ούτε καν οι ρίζες τους.

Μου αρκούσε η διαβεβαίωση πως υπάρχει διάθεση για εργασία, συνέπεια,
καθαριότητα και υγεία. Στην πορεία, το στοιχείο που επαληθευόταν ήταν η
καταγωγή. Σύντομες καθημερινές κουβέντες αποκάλυπταν τα πραγματικά πιστεύω.

Ανύπαρκτη η θρησκευτική συνείδηση. Αδιάφορη έως και εχθρική η προέλευση των
προγόνων.

Ωστόσο, διακαής πόθος η βάφτιση των παιδιών τους. Η αγωνία μεγάλη για την
απόκτηση της βεβαίωσης πως το παιδί είναι χριστιανός ορθόδοξος. Χαρτί με
εξαιρετική τυπική σημασία για το παιδί αλλά ιδιαίτερα για τους γονείς.

Ως προς την ουσία του μυστηρίου; Εντελώς αδιάφορο. Το πολύ-πολύ να μάθει να
κάνει τον σταυρό του για να μην το κοροϊδεύουν στο σχολείο.

Κι εγώ ως νονά υποχρεωμένη να τηρώ τις υποχρεώσεις μου κάθε Χριστούγεννα και
Πάσχα. Ουαί υμίν (και ημίν) Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί…