ΜΑΤΙΕΣ Ένας χρόνος

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που χάθηκε ο Φρέντυ Γερμανός. Ένας
δημοσιογράφος, από τους καλύτερους της γενιάς μου. Ένας αρτίστας της
τηλεόρασης, που έγραψε ιστορία, στο δύσκολο, στο απαιτητικό αυτό «μέσον». Ένας
συγγραφέας, που τα βιβλία του διαβάστηκαν από εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες.
Μα, προπαντός, ένας καλός, ένας τρυφερός φίλος.

Τώρα, 12 μήνες μετά τον θάνατό του, με χίλια δυο πράγματα να έχουν
κατασταλάξει μέσα μου, αν με ρωτούσε κάποιος, «πες μου, με λίγες λέξεις, τι
ήταν ο Φρέντυ, ως άνθρωπος;», θα του απαντούσα: ήταν πολύ πληγωμένος. Και πολύ
ευάλωτος. Κι ας έδειχνε, ώρες – ώρες, είρων, «αφ’ υψηλού» και σνομπ. Ήταν
αξιοπρεπής. Και τίμιος. Αγαπούσε πρόσωπα, όπως η Λαμπέτη, η Μελίνα, ο Χορν.
Ήταν ευφυής και ετοιμόλογος. Ήταν δουλευταράς. Και τελειομανής, σε βαθμό…
κακουργήματος!

Τον γνώρισα το 1953, από ένα διήγημά του, που είχε δημοσιεύσει ο Κλάρας στην
φιλολογική «Βραδυνή». Έκτοτε διάβαζα συχνά, σε διάφορα έντυπα, θαυμάσιες
μεταφράσεις του, κυρίως, από μικρά πεζά του Στάιμπεκ και του Χεμινγουαίη.
Αργότερα, μπήκε στην «Ελευθερία», ως μαθητευόμενος συντάκτης. Εγώ, ήμουν στα
«ΝΕΑ». Από τότε πιάσαμε κάποια επαφή, σ’ ένα δικαστήριο, σε ώρα δουλειάς. Και
«τα βρήκαμε» πολύ γρήγορα. Άλλωστε, ήμασταν «ψαρωμένοι Γιάννηδες» κι οι δύο
στο επάγγελμα και συνομήλικοι: με περνούσε ένα χρόνο.

Ποτέ δεν δουλέψαμε στην ίδια εφημερίδα. Ποτέ δεν πήγαμε σε ταβέρνα μαζί. Δεν
έπαιζε χαρτιά, δεν έπαιζε τάβλι και η διαφωνία μας στα «ποδοσφαιρικά» ήταν
απόλυτη. Δυο διαφορετικοί κόσμοι. Ωστόσο, τον ένιωθα κοντά μου. Τον
παρακολουθούσα. Και όποτε ανταμώναμε, σε κοινωνικές συγκεντρώσεις, συνήθως,
πηγαίναμε σε μια γωνιά και τα λέγαμε, με ιδιαίτερη θέρμη.

Γίναμε φίλοι τη δεκαετία του ’90. Ερχόταν στον Μόλυβο, στην Εφταλού και κάναμε
παρέα νύχτα – μέρα. Ήταν γλυκός. Ήταν ευγενής. Είχε χιούμορ. Θύμωνε, κάποιες
φορές, αλλά δεν έφτανε στα άκρα. Και διάβαζε πολύ. Ιδίως Ιστορία. Και
κολυμπούσε πολύ. Μόνος του, με τη γυναίκα του, με την κόρη του. Δυο ώρες, κάθε
πρωί και κάθε απόγευμα!

Τον θυμάμαι με μεγάλη συγκίνηση. Να κοιτάζει το φεγγάρι, στο λιμάνι του χωριού
και να απαγγέλλει στη Ράια και σε μένα στίχους του Μαλακάση, του Λαπαθιώτη,
του Καρυωτάκη, αλλά και του Τίτου Πατρίκιου, που τον είχε στην καρδιά του. Για
την αρρώστια του δεν μου είχε μιλήσει ποτέ. Δεν παραπονιόταν. Δεν χαϊδευόταν.
Δεν θα μπορούσε ν’ αντέξει τη σκέψη ότι τον λυπούνται… Αχ, μωρέ Φρέντυ…