[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Οι θεωρίες συνωμοσίας ήταν πάντοτε το καταφύγιο των αρχηγών, όταν ξεσπούσε μια
κρίση αμφισβήτησης των ίδιων ή της πολιτικής τους. Κατά συνέπεια ουδεμία
έκπληξη από το πώς αντιδρά ο Κώστας Καραμανλής στη βαθιά κρίση που έχει
ενσκήψει στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ανακάλυψε, λοιπόν,
συνωμοσία. Στην αρχή, υπό τον Κ. Μητσοτάκη, εν συνεχεία υπό τον Γιάννη
Βαρβιτσιώτη και τώρα, τριτευόντως, το σενάριο που «παίζει» θέλει να κρύβονται
πίσω από τα όσα συμβαίνουν στη Ν.Δ. οικονομικά συμφέροντα. Καμιά αντίρρηση.
Μόνο που όσοι διακινούν αυτή τη δημοφιλή, όπως αποδεικνύεται, θεωρία
συνομωσίας, θα πρέπει να προσδιορίσουν το κίνητρο της συνωμοσίας. Γιατί δηλαδή
τα οικονομικά συμφέροντα να θέλουν να πλήξουν τη Ν.Δ., τώρα. Επ’ αυτού λοιπόν
δεν υπάρχει πειστική απάντηση. Τι υπάρχει; Αμηχανία για τις διαστάσεις της
κρίσης. Που δεν καταλαγιάζει με τίποτε…

«Δεν θα σας περάσει»

Και πώς να καταλαγιάσει η κρίση στη Ν.Δ., όταν οι παράγοντες που εμπλέκονται
σ’ αυτή κάνουν ό,τι μπορούν για να την συντηρήσουν; Ας πούμε αυτό που συνέβη
την παραμονή των φοιτητικών εκλογών, είναι απολύτως ενδεικτικό. Στις δυο
κορυφαίες προεκλογικές συγκεντρώσεις της ΔΑΠ μίλησαν ο Καραμανλής και ο Άρης
Σπηλιωτόπουλος. Ο πρώτος στην Αθήνα, ο δεύτερος στη Θεσσαλονίκη. Ούτε ο
Καραμανλής και η Ντόρα. Ούτε ο Καραμανλής και ο Παυλόπουλος. Ούτε ο Καραμανλής
και ο Βουλγαράκης. Ο Καραμανλής και ο Άρης. Συγγνώμη δηλαδή, αλλά μετά (μας)
φταίνε όσοι επικρίνουν τον Κ. Καραμανλή για την επιλογή (και την επιμονή στο
πρόσωπο) του Α. Σπηλιωτόπουλου; Στοιχειώδης ευελιξία του αρχηγού θα επέβαλλε
τη σταδιακή απομάκρυνση από το προσκήνιο, του εκπροσώπου του. Και δεν είναι
πολιτική συμπεριφορά αυτή του να χτυπάω το πόδι κάτω, και να λέω «δεν θα σας
περάσει». Εντάξει να μην τους «περάσει». Αλλά το κόμμα τι φταίει ­ ω της
δυστυχίας ­ να διαλυθεί;

Το ΠΑΣΟΚ

Στο ΠΑΣΟΚ τώρα, που πίσω από τον Κώστα Σημίτη υπάρχουν καμιά δεκαριά σοβαροί
άνθρωποι, έχουν εμπεδώσει ότι αυτό το κόμμα που αναμετρήθηκε με τη Νέα
Δημοκρατία στις εκλογές της 9ης Απριλίου, είναι η τελευταία φορά που κερδίζει.
Κι αποφάσισαν να το ανανεώσουν. Την προηγούμενη εβδομάδα, είχαν συνεδρίαση της
Κεντρικής Επιτροπής τους. Σήμερα μάζεψαν σε κεντρικό ξενοδοχείο τα μέλη των
νομαρχιακών επιτροπών για να τους μιλήσουν ο Κ. Σημίτης και ο Κ. Σκανδαλίδης
για την ανανέωση και τι μορφή θα λάβει. Δείχνουν οι άνθρωποι μια
δραστηριότητα. Ότι τους απασχολεί το ζήτημα. Ότι είναι διατεθειμένοι να
βοηθήσουν όλοι προς αυτή την κατεύθυνση. Θα πει κανείς ότι το ΠΑΣΟΚ έχει την
πολυτέλεια να ασχολείται και με τα εσωκομματικά του, γιατί κέρδισε. Αλλά η
Ν.Δ. έχασε. Σωστά. Μόνο που το ΠΑΣΟΚ είχε κάνει την ίδια προσπάθεια και το
’90, αφού είχε χάσει τις εκλογές (και μαζί τ’ αυγά και τα καλάθια, εκείνη την
εποχή). Έτσι κέρδισε το 1993. Η Ν.Δ., έτσι όπως είναι σήμερα, όχι εθνικές
εκλογές δεν κερδίζει, αλλά ούτε εκλογές σε συνέδριο της ΑΔΕΔΥ…

Περί όνου σκιάς

Εκλογές; Να, κάπου που απαιτείται η χρήση της αστυνομικής ταυτότητας. Εκλογικό
βιβλιάριο και ταυτότητα επιδεικνύεις στον δικαστικό αντιπρόσωπο για να λάβεις
τα ψηφοδέλτια και τον φάκελο. Πού αλλού απαιτείται ταυτότητα; Στην κακιά ώρα,
που θα πέσεις πάνω σε όργανο (της τάξεως) το οποίο επιθυμεί να σε ελέγξει.
Αλλού; Στην τράπεζα για ανάληψη χρημάτων. Αλλού; Μμμμ, όσο κι αν ψάξει κανείς,
δύσκολα θα εντοπίσει παραπάνω απο τέσσερις ή πέντε περιπτώσεις όπου η
αστυνομική ταυτότητα χρησιμοποιείται. Άρα, αυτή η ιστορία που παρ’ ολίγον να
οδηγήσει σε «τζιχάντ» Εκκλησίας κατά Πολιτείας στην πραγματικότητα είναι περί
όνου σκιάς. Διότι ανεξάρτητα από τα καλαμπούρια που διατυπώνονται περί την
ταυτότητα και το περιεχόμενό της, είναι ευκαιρία να αναφέρει κανείς ότι αυτό
το άχρηστο κατά βάση πράγμα, στην πραγματικότητα αποτελεί δουλεία από την
εποχή των ανελεύθερων καθεστώτων που είχε εγκαθιδρύσει στη χώρα η Δεξιά. Ποιος
ξεχνάει ας πούμε ότι με ένα σύστημα ομοιότητας των αριθμών στις δυο όψεις της
ταυτότητας, το «όργανο» διαπίστωνε επί τόπου αν ο ελεγχόμενος ήταν εθνικόφρων
ή ένα βρωμερό μίασμα;

Στις καλένδες

Αλλά και η κυβέρνηση, ε; Έδωσε πάλι μαθήματα απαξίωσης του πολιτικού κόστους.
Έντρομη μπροστά στην προοπτική της αντίδρασης της Εκκλησίας για το αν θα
πρέπει να αναφέρεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες, παρέπεμψε, κατά την
προσφιλή της μέθοδο, το θέμα στις ελληνικές καλένδες. Θα το αντιμετωπίσει
παράλληλα (ή στο πλαίσιο) με τη συνολική ρύθμιση που θα κάνει η Ευρωπαϊκή
Ένωση για το κοινό, εσωτερικής χρήσης, ταξιδιωτικό έγγραφο. Ωραία πολιτική
πρακτική είναι αυτή να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου. Μόνο και μόνο για να
μην σε παραλάβει ο Χριστόδουλος. Ή ο όποιος Χριστόδουλος. Κι όμως όσοι ψήφισαν
τον Κ. Σημίτη στις εκλογές, τον ψήφισαν γιατί είχαν την εντύπωση ότι δεν
φοβάται να παίρνει γενναίες αποφάσεις. Όχι ότι φοβάται. Και μάλιστα τις
αντιδράσεις ενός (του πιο ίσως) αντιδραστικού τμήματος της ελληνικής
κοινωνίας…

Τραγωδίες

Η κοινωνία έχει μείνει και πάλι άφωνη με το μέγεθος της τραγωδίας που πλήττει
τις Ένοπλες Δυνάμεις και ειδικά την Πολεμική Αεροπορία. Δύο δυστυχήματα και το
ένα μάλιστα πολύνεκρο, δεν είναι μικρό πράγμα. Αντίθετα ξαναφέρνει στο
προσκήνιο τις συνθήκες εκπαίδευσης των νέων πιλότων, το κατά πόσον εφαρμόζουν
τους κανόνες ασφαλείας, και βέβαια το μέγα θέμα της συντήρησης των πολεμικών
αεροσκαφών. Είναι βέβαιο ότι οι ειδικοί θα καταλήξουν σε κάποια συμπεράσματα
για τις συνθήκες των ατυχημάτων στη Σούδα και τα Άσπρα Σπίτια. Και θα
εξηγήσουν ότι έφταιξε η μια ή η άλλη παράμετρος. ΄Η θα αποδώσουν το δυστύχημα
σε «αστοχία υλικού». Οι ειδικοί λοιπόν θα συντάξουν δύο ακόμη πορίσματα για
τον μεγάλο φωριαμό της Πολεμικής Αεροπορίας στον οποίο είναι καταχωρημένοι οι
φάκελοι με τα «ατυχήματα». Ερώτηση: τα διαβάζει κανείς αυτά τα πορίσματα;
Γιατί αν τα διάβαζε, σίγουρα τα δυστυχήματα θα ήταν λιγότερα. Η γνώση, θα
λειτουργούσε αποτρεπτικά…

Οι Ολυμπιακοί

Η αποτροπή καταστροφών ήταν πάντοτε το «φόρτε» μας ως χώρα. Τρέχαμε την
τελευταία στιγμή να προλάβουμε, μη και επισυμβεί η καταστροφή! Όπως τώρα με
τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Κώστας Σημιτης συγκαλεί, πλέον, σε εβδομαδιαία βάση
το διυπουργικό όργανο προκειμένου να προλάβει τις προθεσμίες, διότι αν δεν
προλάβουμε τους Αγώνες, έρχονται καταστροφές. Για τη χώρα, για την κυβέρνηση,
για την κοινωνία. Τώρα θα πει κάποιος γιατί τρέχουμε τελευταία στιγμή, ενώ θα
μπορούσαμε τριάντα μήνες να κάνουμε αυτό που πρέπει. Το πιο ωραίο είναι
πάντως, αυτό που φέρεται ότι είπε ο Πρωθυπουργός στην τελευταία συνεδρίαση της
διυπουργικής επιτροπής. Ότι δεν θέλει δικαιολογίες για τις καθυστερήσεις, και
εμφανίσθηκε έκπληκτος για το μέγεθος της απραξίας. Α, ναι; Και ο Πρωθυπουργός
που ήταν όλους αυτούς τους μήνες; Εκτός Αθηνών; Εκτός Ελλάδος; Διότι μόνο μια
τέτοια απουσία θα δικαιολογούσε την απραξία των αρμοδίων…