[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πάλι χάσαμε το μέτρο. Πάλι γίναμε θέατρο ανά την Ευρώπη τουλάχιστον (και πολύ
πιθανόν ανά την υδρόγειο). Που μέχρι τώρα είχε συνηθίσει να βλέπει τις
τσαντορ-φορούσες γυναίκες του Ιράν να παρελαύνουν σε κατάσταση υστερίας
ενώπιον των αγιατολάχ, και σε άλλα μπλοκ άνδρες ημίγυμνους να
αυτομαστιγώνονται μέχρις αίματος. Εικόνες δηλαδή ενός κόσμου χαμένου στα βάθη
των αιώνων και στην άβυσσο του ισλαμικού φανατισμού.

Αυτό τον κόσμο του Μεσαίωνα τον ειδαμε να ξεφυτρώνει απειλητικός, άγριος,
απόκοσμος και κυρίως εχθρικός, τούτες τις ημέρες. Ένας κόσμος, που πολλοί από
μας θεωρούσαμε πως δεν υπήρχε και εκτιμούσαμε τις όποιες εκδηλώσεις του για
το… 666 ή το βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη, γραφικές, αποκαλύπτεται πως όχι
μόνον υπάρχει, αλλά και απειλεί την εικόνα ενός σύγχρονου κράτους που είχαμε
για την Ελλάδα.

Πολλοί θεωρούν ότι ο κόσμος αυτός θα παρέμενε στο επίπεδο της γραφικότητας,
μιας ακόμη γραφικότητας του καιρού μας, αν δεν του προσέφερε επίσημη κάλυψη η
κεφαλή της Εκκλησίας, που με πύρινους λόγους καλλιέργησε το έδαφος για τη
δράση των ζηλωτών. Μπορεί και να είναι έτσι. Όμως η κύρια ευθύνη για την
αναβίωση του Μεσαίωνα ανήκει στην Πολιτεία, η οποία δεν φρόντισε να
προσδιορίσει στην Εκκλησία τα όρια της δικαιοδοσίας της.

Να της δώσει να καταλάβει ότι η κοσμική εξουσία ανήκει αποκλειστικά στην
εκλεγμένη κυβέρνηση του τόπου. Και μόνον. Αυτή είναι υπόλογη έναντι του
ελληνικού λαού. Η Εκκλησία, οι εκπρόσωποί της καλύτερα, δίνουν λόγο στον Θεό.
Και ασφαλώς θα κληθούν να απολογηθούν ενώπιόν Του, ποιος επέβαλε, για
παράδειγμα, στην Πολιτεία να εξοντώνει νέα παιδιά με πολυετείς ποινές
φυλάκισης επειδή ανήκουν σε θρησκευτικές αιρέσεις…

Ως εκ τούτου αποτελεί μάλλον χαμένη προσπάθεια να καταλάβει κανείς γιατί η
κυβέρνηση κάθεται και ανοίγει συζήτηση με την Εκκλησία για ένα θέμα
κυβερνητικής πολιτικής, όπως οι ταυτότητες. Θα έπρεπε να προχωρήσει
αδιαφορώντας για τις φωνές του ρασοφόρου σκοταδισμού. Αλλά δεν το κάνει, γιατί
παρά τα όσα κατά καιρούς έχει δηλώσει ο Κ. Σημίτης, ότι δεν υπολογίζει το
πολιτικό κόστος, η σκληρή πραγματικότητα αποδεικνύει πως το υπολογίζει και το
παραϋπολογίζει. Κατά τα λοιπά, η ένταξη στην ΟΝΕ μάς μάρανε…