ΠΡΟΣΩΠΑ «Ψωμί και Τριαντάφυλλα»

Ο Κεν Λόουτς είναι ένας από τους ελάχιστους Δυτικούς σκηνοθέτες που
εξακολουθούν να κάνουν πολιτικές ταινίες. «Απλώς αφηγούμαι ιστορίες που με
ενδιαφέρουν», εξηγεί.

Κεν Λόουτς: Όποια πλευρά και να ψηφίσεις, τα αφεντικά πάντα κερδίζουν

Ο Βρετανός σκηνοθέτης διαγωνίζεται φέτος στις Κάννες για τον Χρυσό Φοίνικα με
την ταινία «Ψωμί και Τριαντάφυλλα», την πρώτη που γύρισε στις ΗΠΑ και η οποία
αφηγείται την ιστορία της Μάγιας, μιας νεαρής Μεξικάνας μετανάστριας που
φτάνει στο Λος Άντζελες, πιάνει δουλειά ως καθαρίστρια, ανακαλύπτει τις
φρικτές συνθήκες εργασίας που επιβάλλονται στους λαθρομετανάστες και προσπαθεί
να φτιάξει ένα συνδικάτο στο χώρο της δουλειάς της. «Σκεφτήκαμε πως θα ήταν
καλό να αφηγηθούμε την ιστορία των μεταναστών, αφού οι λευκοί Αμερικανοί έχουν
πει και ξαναπεί τη δική τους», λέει ο Λόουτς. «Η επαίσχυντη υποκρισία της
Αμερικής, κυρίως της Καλιφόρνιας, είναι ότι θέλει τους λαθρομετανάστες στη
δουλειά, αλλά όχι στην κοινωνία, τους θέλει στα γκέτο, τους παραχωρεί τα
χειρότερα σχολεία, τους αρνείται την υγειονομική περίθαλψη».

Σκηνοθέτης των ταινιών «Γη και Ελευθερία», «Βροχή από πέτρες» και «Το τραγούδι
της Κάρλα», ο Λόουτς δεν κρύβει τις πολιτικές προτιμήσεις του. «Στην Αγγλία
έχουμε το ίδιο σύστημα με τις Ηνωμένες Πολιτείες ­ δύο πολιτικά κόμματα που
υποστηρίζουν αμφότερα την ίδια πλευρά», είχε δηλώσει πριν από δύο χρόνια, και
πάλι στις Κάννες. «Όποια πλευρά και να ψηφίσεις, τα αφεντικά πάντα κερδίζουν.
Πρόκειται για μια επιλογή ανάμεσα στη δεξιά και την άκρα δεξιά». Ο Μπλαιρ,
όπως και ο Ντ’ Αλέμα και άλλοι κυβερνήτες ευρωπαϊκών χωρών, λέει τώρα στη
«Ρεπούμπλικα», έφτασαν στην εξουσία χάρη στην υποστήριξη των συνδικάτων. Στη
συνέχεια όμως οικειοποιήθηκαν συνθήματα της δεξιάς και «προσηλυτίσθηκαν»
ενθουσιωδώς στις ιδιωτικοποιήσεις, την ελαστικότητα της εργασίας, την
παγκοσμιοποίηση. Τώρα κυρίαρχοι είναι «οι νόμοι του εμπορίου», ακόμη και για
τους συνδικαλιστές, οι οποίοι μοιάζει να έχουν χάσει τη φαντασία της αλλοτινής
αριστεράς. Και καθώς η αριστερά υιοθετεί τις αξίες της δεξιάς, προειδοποιεί ο
Λόουτς, ανοίγει χώρος για τον εξτρεμισμό, πράγμα που μπορεί να αποδειχθεί
επικίνδυνο.

Ο σκηνοθέτης πιστεύει πως η ιστορία που αφηγείται στο «Ψωμί και Τριαντάφυλλα»
αφορά όχι μόνο τις ΗΠΑ, αλλά και την Ευρώπη. «Έπειτα από δεκαετίες αγώνα,
καταφέραμε στην Ευρώπη να πετύχουμε αξιοπρεπείς υγειονομικές υπηρεσίες,
κοινωνικά επιδόματα, υποχρεωτική παιδεία για όλους· όλα αυτά όμως, με την
άνοδο της δεξιάς σε τόσες χώρες και με την αριστερά να υιοθετεί την πολιτική
της δεξιάς, κινδυνεύουν να χαθούν», εξηγεί ο Λόουτς. «Στην Αγγλία, πολλοί
εργαζόμενοι έχουν ήδη χάσει κοινωνικά κεκτημένα. Και τα συνδικάτα είναι
αδύναμα… Η επαγρύπνηση είναι επίκαιρη, απαραίτητη».