ΠΡΟΣΩΠΑ «Η έμπνευση δεν υπάρχει»

Στα 72 του ο Έννιο Μορρικόνε είναι για μια ακόμη χρονιά παρών στο Φεστιβάλ
των Καννών· με τη μουσική του, γιατί ο ίδιος έχει από καιρό πάψει να βγαίνει
από τη Ρώμη.

Έννιο Μορρικόνε: «Το μουσικό μου όργανο είναι το στυλό»

Ο Έννιο Μορρικόνε δεν έχει δει την ταινία “Βατέλ” του Ρολάν Ζοφέ, τη μουσική
της οποίας έγραψε. Το σινεμά δεν τον ενδιαφέρει και δεν πρόκειται να πάει στις
Κάννες όπου διαγωνίζεται η ταινία. Αποφάσισε να μην πάει ούτε στο Πανεπιστήμιο
Κολούμπια στις ΗΠΑ, για να παραστεί στην τελετή απονομής πτυχίου σκηνοθεσίας
στον νεώτερο γιο του, τον Τζοβάννι. Ο μαέστρος έχει περιορίσει ακόμη και τις
εξόδους από το σπίτι του: η Ρώμη είναι η μοναδική πατρίδα και όλοι οι δρόμοι
οδηγούν στην οικία Μορρικόνε, με θέα στο μνημείο του Βίκτωρα Εμμανουήλ και
στις Μποτέγκε Οσκούρε, μια κατοικία μ’ ένα σαλόνι 80 τετραγωνικών μέτρων,
αρκετό ακόμη και για το καθημερινό περπάτημα του μαέστρου. Και με ένα στούντιο
χωρίς ηλεκτρονικό υπολογιστή ή μουσικά όργανα: “Το μουσικό μου όργανο είναι το
στυλό. Δεν παίζω αρκετά καλά και μ’ ένα μουσικό όργανο θα έχανα τον χρόνο
μου”, εξηγεί ο άνθρωπος που έχει γράψει 400 μουσικές για ταινίες ­ και που
θεωρεί το έργο του αυτό “πρόχειρο” σε σύγκριση με το κλασικό του, 70 συνθέσεις
μουσικής δωματίου και συμφωνικές. “Για να πετύχεις μια συμφωνία, χρειάζεται
κουλτούρα. Για να πετύχεις μια παρτιτούρα για ταινία, χρειάζεται διαίσθηση”
τονίζει.

“Για μια χούφτα δολάρια”, “Κάποτε στη Δύση”, “Το όνομά μου είναι Κανένας”: στα
μέσα της δεκαετίας του ’60, ο Έννιο Μορρικόνε έγινε διάσημος με τις περίφημες
μουσικές που έγραψε για τα γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε ­ εκείνα που έγιναν
γνωστά ως γουέστερν σπαγγέτι και που ο ίδιος εκνευρίζεται όταν τα αποκαλούν
έτσι. (“Οι ευφυείς άνθρωποι λένε ιταλικά γουέστερν! Δεν μιλάμε για καμιά
σούπα…”). Ακολούθησε το “Δεκαήμερον” του Παζολίνι, το “1900” του
Μπερτολούτσι, “Το κλουβί με τις τρελές” του Μολινάρο, “Η αποστολή” του Ζοφέ, ο
“Μπάγκσυ” του Λέβινσον… Ο μαέστρος ξυπνάει κάθε πρωί στις 5, στις 8.30
βρίσκεται μπροστά στην παρτιτούρα και ακολουθούν δέκα ώρες δουλειάς χωρίς να
σηκώσει κεφάλι: “Θα δουλεύω μέχρι να πεθάνω”, λέει στη “Λιμπερασιόν”, “μετά θα
ξεκουραστώ… Μόνο η δουλειά μου είναι σημαντική, εγώ δεν έχω κανένα
ενδιαφέρον”.

Άρχισε ωστόσο να συνθέτει μουσική μόλις έξι χρόνων, αλλά έχει καταστρέψει όλα
εκείνα τα έργα του επειδή “δεν άξιζαν τον κόπο να τα φυλάξω”. Και είναι
πεπεισμένος ότι δεν θα χάσει ποτέ την έμπνευσή του, αφού δεν πιστεύει ότι
υπάρχει: “Η έμπνευση είναι το 1% του έργου. Το υπόλοιπο είναι ιδρώτας”, τονίζει.