Κόντρα Κωνσταντόπουλου – Δαμανάκη μετά τις αποχωρήσεις

Η κόντρα του Νίκου Κωνσταντόπουλου με τη Μαρία Δαμανάκη, οι επιθέσεις
στελεχών του ΣΥΝ έναντι όσων αποχώρησαν και η εμμονή του Μιχάλη Παπαγιαννάκη
σε ξεχωριστό κείμενο θέσεων σημάδεψαν την «επόμενη ημέρα» του ΣΥΝ, μετά την
αποχώρηση των 18 «εκσυγχρονιστών».

Η αποχώρηση. Ο Νίκος Μπίστης, έχοντας αναγνώσει το κείμενο των 18 «εκσυγχρονιστών», αποχωρεί από την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΝ, ενώ ο Νίκος Κωνσταντόπουλος δεν γυρίζει καν να τον κοιτάξει…

Ταυτοχρόνως, έγινε σαφές ότι η συμμαχία Αριστερού Ρεύματος – «προεδρικών», που
κατέγραψε 94 ψήφους χθες, δεν πρόκειται να εμφανισθεί ως τέτοια στο συνέδριο
του Ιουνίου: το «Ρεύμα» θα επιδιώξει να περάσουν εξ ολοκλήρου οι θέσεις του.

Το κλίμα στον ΣΥΝ, παρά την «ήρεμη» αποχώρηση του Νίκου Μπίστη και 17 ακόμη
στελεχών το Σάββατο, εξακολούθησε να είναι φορτισμένο, καθώς εντός του
κόμματος παρέμειναν στελέχη με διαφορετικές από την πλειοψηφία απόψεις, τα
οποία δέχθηκαν πιέσεις να αποσαφηνίσουν εδώ και τώρα τις προθέσεις τους.
Μάλιστα, φορείς των πιέσεων υπήρξαν κυρίως στελέχη των «προεδρικών», ενώ τα
στελέχη του «Ρεύματος» σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις δεν έκρυβαν την πίκρα τους για
την αποχώρηση των έως χθες συντρόφων τους.

Τρεις προτάσεις

Η Μαρία Δαμανάκη, μία μέρα μετά την κατάθεση, από κοινού με τους Σπύρο
Δανέλλη, Πέτρο Κουναλάκη και Τραϊανό Χατζηδημητρίου, πρότασης «για μια νέα
πολιτική συμφωνία», έλαβε τον λόγο και διατύπωσε τρεις προτάσεις για την
εκτόνωση της έντασης, με στόχο την εκλογική επιβίωση του κόμματος.

Υποστήριξε ότι πρέπει να «αφήσουμε στην άκρη ποιος έχει ευθύνες, όλοι έχουμε»
και να «εγκαταλείψουμε τις προσωπικές επιθέσεις». Κάλεσε μάλιστα τον Νίκο
Κωνσταντόπουλο στο «κλείσιμό» του να μεταδώσει αυτό το πνεύμα, «ότι όλοι
είμαστε πολύτιμοι και αναντικατάστατοι», διότι γίνεται προσπάθεια «κάποιοι να
τεθούν εκτός».

Χαρακτηριστικό του έντονου προσωπικού στοιχείου των χθεσινών εργασιών ήταν ότι
η κ. Δαμανάκη υποχρεώθηκε να διακόψει την τοποθέτησή της και, απευθυνόμενη
στον Νίκο Κωνσταντόπουλο, να πει: «Πρόεδρε, δεν καταλαβαίνω γιατί
αναστενάζεις». Και συνέχισε μιλώντας για την ανάγκη κατοχύρωσης των
δικαιωμάτων της μειοψηφίας και ανατροπής του κλίματος και των υπαινιγμών «που
υπάρχει στον αέρα και τους διαδρόμους».

Έχουν ευθύνη

Ωστόσο, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, κλείνοντας τις εργασίες της Κεντρικής
Επιτροπής, επετέθη ­ χωρίς να αναφερθεί ονομαστικά ­ στην κ. Δαμανάκη, με
αφορμή συνέντευξη της τελευταίας υπό τον τίτλο «Μάς δείχνουν την πόρτα».

Κατηγορώντας την προκάτοχό του στην ηγεσία του κόμματος ότι ανακαλύπτει την
ανάγκη για «σύνθεση και ηρεμία» στις 2.00 το μεσημέρι, αφού έχει κάνει
δηλώσεις σε κανάλια και εφημερίδες ­ «κι εμείς μετά πρέπει να κρεμιόμαστε
ανάποδα για να ανατρέψουμε την εικόνα» ­ υπογράμμισε ότι «είναι ευθύνη όσων
κάνουν εκκλήσεις» να τις εφαρμόζουν οι ίδιοι.

Έθεσε ακόμη θέμα πειθαρχίας, λέγοντας πως «δημόσια κυριαρχούν οι διαφωνίες και
όχι η επίσημη θέση του κόμματος» και αυτό πρέπει «να το αντιμετωπίσουμε». Και
πρόσθεσε ότι «υπάρχει και ζήτημα μέχρι το συνέδριο, εάν θα αντισταθούμε στις
προσπάθειες άλλων κομμάτων και εκδοτικοοικονομικών συμφερόντων να διαλύσουν
τον ΣΥΝ» ­ αφού στο μεταξύ είχε τοποθετηθεί με… αβρότητα για όσους
αποχώρησαν. «Δεν έθεσαν ζήτημα εσωκομματικής δημοκρατίας», είπε
χαρακτηριστικά.

Το «Ρεύμα»

Το κείμενο των θέσεων του κ. Κωνσταντόπουλου, στη χθεσινή ψηφοφορία,
συγκέντρωσε 94 ψήφους («Ρεύμα» και «προεδρικοί»). Ωστόσο, όπως αποσαφήνισε ο
Νίκος Βούτσης, το «Ρεύμα» θα καταθέσει τις δικές του προτάσεις και
τροποποιήσεις εν όψει συνεδρίου, προτάσεις που αφορούν την εξωτερική πολιτική,
την ΟΝΕ και την Ευρώπη, και τη σύγκλιση των δυνάμεων της Αριστεράς. Με στόχο,
όπως είπε, στο συνέδριο αυτές οι προτάσεις να ενσωματωθούν στην πολιτική
απόφαση. Το κείμενο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, το οποίο συγκέντρωσε 12 ψήφους,
ετέθη κατ’ αντιπαράθεση σε ψηφοφορία. Όπως διευκρίνισε ο ευρωβουλευτής του
κόμματος, ο οποίος δίνει έμφαση στη σύγκλιση της ευρωπαϊκής Αριστεράς, το
κείμενο θα πάει στο συνέδριο. Τόσο η κ. Δαμανάκη όσο και ο κ. Κουναλάκης δεν
ψήφισαν κανένα από τα δύο κείμενα, αλλά διευκρίνισαν ότι θα προσέλθουν στο
συνέδριο με τις απόψεις τους. Στο μεταξύ οι 18 «εκσυγχρονιστές», οι οποίοι
αποχώρησαν από τον ΣΥΝ, ανέδειξαν 25μελές πανελλαδικό συντονιστικό της
«Ανανεωτικής Εκσυγχρονιστικής Κίνησης» και προγραμματίζουν συνέδριο για το
φθινόπωρο, ενώ νοίκιασαν και γραφεία επί της οδού Μητροπόλεως.

Αρχής γενομένης από σήμερα ξεκινούν επαφές με τον ευρύτερο χώρο και
διευκρινίζουν ότι οι απόψεις άλλων κινήσεων για συμμετοχή στο συνέδριο του
ΠΑΣΟΚ δεν τους βρίσκουν σύμφωνους.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΥΡΚΟΣ

«Δεν έπειθε κανέναν η πρόταση του ΣΥΝ»

Λεωνίδας Κύρκος. Έκανε σφοδρή κριτική στην έως τώρα πολιτική του ΣΥΝ

Σφοδρή κριτική στην έως τώρα πολιτική του ΣΥΝ κάνει ο Λεωνίδας Κύρκος στο
κείμενο το οποίο ανέγνωσε στην Πολιτική Κίνηση Εξαρχείων και γνωστοποίησε στον
Νίκο Κωνσταντόπουλο.

Ο ιστορικός ηγέτης της ανανεωτικής Αριστεράς υπογραμμίζει πως το κόμμα «δεν
ανέδειξε έντονα τις πολιτικές και δεν πρότεινε σε μακροχρόνια βάση και με
πειστικό τρόπο λύσεις στο κεντρικό πολιτικό πρόβλημα ­ το πρόβλημα της
εξουσίας. Στις κάλπες φάνηκε ότι ο λαός ψήφιζε για κυβέρνηση. Η δική μας
εναλλακτική πρόταση ­ αν υπήρξε ­ φάνταζε εξωπραγματική και δεν έπειθε
κανέναν».

Για τα ζητήματα που απασχολούν τον ΣΥΝ ­ την οριοθέτηση της σχέσης με το ΠΑΣΟΚ
από τη μια, και το ΚΚΕ και το ΔΗΚΚΙ από την άλλη ­ ο κ. Κύρκος σημειώνει: «Η
τάση να επιδιωχθούν συμμαχίες μόνο με το ΚΚΕ και το ΔΗΚΚΙ περιορίζει το εύρος
των δυνάμεων που θα είχαν θέση στον νέο μεγάλο συνασπισμό εξουσίας». Και
προσθέτει: «Η συνάντηση με τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, όπου συγκεντρώνονται μάζες με
αριστερή-προοδευτική κατεύθυνση, αγωνιστές της Αντίστασης και των κοινωνικών
κινημάτων, είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ενδιαφέρεται για το
μονοπώλιο της εξουσίας και αρνείται τον διάλογο, θεωρώντας ότι πέτυχε να
εκφράσει μόνη της τον προοδευτικό χώρο. Οι δυσκολίες του εγχειρήματος δεν
πρέπει να οδηγήσουν στην ακύρωσή του. Αντίστροφα ο ΣΥΝ, διορθώνοντας τη γραμμή
του, πρέπει να εργαστεί οργανώνοντας ένα αληθινό λαϊκό κίνημα για την
πραγματοποίηση της συνάντησης».

Η τοποθέτηση Κύρκου

Ολόκληρη η τοποθέτηση του Λεωνίδα Κύρκου έχει ως εξής:

Ο λαός στις εκλογές ανανέωσε την εμπιστοσύνη του στην κυβέρνηση Σημίτη. Ο
αρχηγός του ΠΑΣΟΚ παγίδεψε το εκλογικό σώμα αναπαράγοντας διλήμματα μιας άλλης
εποχής ή προβάλλοντας νέα, εν όψει της ΟΝΕ. Αξιοποίησε την τερατώδη δύναμη του
κρατικού μηχανισμού και των ΜΜΕ, για να υφαρπάξει την ψήφο. Όμως, τα βαθιά
αδιέξοδα της χώρας μας δεν ξεπεράστηκαν. Και πυκνώνουν μπροστά μας. Όλα
συμπυκνώνονται στην αδυναμία του τρόπου λειτουργίας του πολιτικού μας
συστήματος να επιτρέψει λύσεις που να εξασφαλίζουν την πορεία της χώρας μας
στους νέους ορίζοντες της εποχής μας, της παγκοσμιοποίησης, της ισόρροπης
ανάπτυξης στους κόλπους της Ε.Ε., της κινητοποίησης των μεγάλων ανθρώπινων και
υλικών πόρων της Ελλάδας, στη βάση ενός σύγχρονου προγράμματος οικονομικής,
κοινωνικής και πολιτιστικής ανάπτυξης. Τα αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας
υπογραμμίζουν το γεγονός ότι η πολιτική προηγείται της οικονομίας. Ένα από τα
ουσιαστικότερα λάθη της Αριστεράς είναι πως σύρθηκε να ανατρέψει το επίτευγμα.
Φώτισε αλλού επαρκώς, αλλού με μεγάλες αδυναμίες, τις οικονομικές πλευρές. Δεν
ανέδειξε όμως έντονα τις πολιτικές και δεν πρότεινε σε μακροχρόνια βάση και με
πειστικό τρόπο λύσεις στο κεντρικό πρόβλημα· το πρόβλημα της εξουσίας. Στις
κάλπες φάνηκε ότι ο λαός ψήφιζε για κυβέρνηση. Η δική μας εναλλακτική πρόταση
­ αν υπήρξε ­ φάνταζε εξωπραγματική και δεν έπειθε κανέναν.

Το πρόβλημα της εξουσίας

Το πρόβλημα της εξουσίας ως κεντρικός κόμβος για τη λύση πολλών άλλων, δεν
έχει μελετηθεί σοβαρά από το κόμμα μας. Υπό την πίεση τερατωδών συγχύσεων
κατολισθαίνουμε στην αντίληψη πως «δεν μας αφορά», πως όποιος ασχολείται με
αυτό πάσχει από εξουσιολαγνεία ή είναι έτοιμος να θυσιάσει την αυτονομία του
ΣΥΝ για συμμαχίες ουράς, αφομοίωσης ή διαχειρισμού. Έτσι αφήσαμε να χαθεί
καιρός, να διαμορφωθεί στην κοινωνία μια ισχυρή οικονομίστικη συνείδηση που
τρέφει τη ρουσφετολογία, εξοικειώνει στη διαφθορά και κρύβει το κεντρικό
πολιτικό πρόβλημα. Με αποτέλεσμα το μεγάλο κίνημα των αγροτικών κινητοποιήσεων
να καταλήξει στην κάλπη του ΠΑΣΟΚ ή της Ν.Δ., όπως και το μαθητικό
σπουδαστικό, των εκπαιδευτικών, αλλά και τα άλλα κοινωνικά κινήματα. Η «μάχη
για την απλή αναλογική» κατέληξε απλώς σε μια κραυγή γιατί σε μακρόχρονη βάση
δεν συνδέθηκε με τη ριζική αναμόρφωση της λειτουργίας του πολιτικού μας
συστήματος. Την αποτυχία του ΣΥΝ να επεξεργαστεί, να προτείνει στην κοινωνία
και να εκλαϊκεύσει, μέσα από διαδικασία χρόνων, μια πειστική εναλλακτική
πρόταση εξουσίας και ένα ευρύτερο σχέδιο για τη ριζοσπαστική αναδιοργάνωση του
πολιτικού μας συστήματος, την πληρώσαμε με τη σοβαρή εκλογική μας ήττα. Σ’
αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να προσανατολιστούμε ταχύτατα χωρίς να
εγκαταλείψουμε τους άλλους τομείς πάλης για τις οικονομικές και κοινωνικές
αλλαγές, για να προλάβουμε τις δυσάρεστες εξελίξεις που επέρχονται.

Το ναρκοπέδιο

Η ευφορία στο κυβερνητικό στρατόπεδο για τα εκλογικά αποτελέσματα δεν μπορεί ­
ούτε πρέπει ­ να κρύψει το ναρκοπέδιο στο οποίο βαδίζει η νέα κυβέρνηση
Σημίτη:

α. Είναι πρώτα τα προβλήματα που θα αναφανούν από την ένταξη στην ΟΝΕ. Η
εισοδηματική πολιτική θα είναι σφιχτή και οι μισθωτοί και συνταξιούχοι θα
ζοριστούν και θα αγανακτήσουν. Το ασφαλιστικό παραμένει ωρολογιακή βόμβα. Το
φορολογικό γεννά δυσαρεστημένους, καθώς αναπαράγει την κοινωνική αδικία και η
κυβέρνηση δεν έχει το θάρρος να συγκρουστεί και να επιβάλει τη δικαιότερη
κατανομή του εθνικού εισοδήματος.

β. Είναι παράλληλα η περιπέτεια της Ολυμπιάδας του 2004. Η υπόθεση εξελίσσεται
σε μέγιστο φιάσκο. Κολοσσιαία συμφέροντα συγκρούονται και ακυρώνουν κάθε
σοβαρή προσπάθεια. Οι ισορροπίες κινδυνεύουν σε κάθε στιγμή να εκραγούν. Ο
κίνδυνος διεθνούς γελοιοποίησης είναι μέγιστος και η επιλογή των απ’ ευθείας
αναθέσεων, που εάν προβληθεί ως διέξοδος, θα πυροδοτήσει μεγάλες
αντιπαραθέσεις.

γ. Η αναθεώρηση του Συντάγματος θα αναδειχθεί σε κρίσιμο σημείο των πολιτικών
εξελίξεων. Η κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να συγκεντρώσει τις 180 ψήφους που
απαιτούνται για επίμαχες διατάξεις, όπως ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Οι διαφωνίες με την αξιωματική αντιπολίτευση έχουν καταγραφεί και δεν
διαφαίνεται σημείο συμβιβασμού.

δ. Στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής έφθασε η ώρα για αποφασιστικές
επιλογές. Η καλή ατμόσφαιρα των σχέσεων με την Τουρκία πρέπει να διατηρηθεί.
Το Κυπριακό οδηγείται σε αδιέξοδο και στη διατήρηση της κατάστασης της de
facto διχοτόμησης. Η κυβέρνηση το θέτει ως προϋπόθεση για τη βελτίωση των
ελληνοτουρκικών σχέσεων. Δεν έχει την τόλμη να δει την αντίστροφη λογική ­
δέσμια εσφαλμένων πολιτικών. Όμως, υφαλοκρηπίδα, επέκταση των χωρικών υδάτων
και ρύθμιση τους εύρους του εναερίου χώρου, κατά τα διεθνώς ισχύοντα,
αποτελούν όπλα για μια διαπραγμάτευση με ανταλλάγματα την αλλαγή της τουρκικής
στάσης στο Κυπριακό με βάση τις αποφάσεις του ΟΗΕ.

Η κυβέρνηση ύστερα από κάποια θετικά βήματα ­ και κυρίως στο Ελσίνκι ­ τείνει
να παρακολουθεί τις εξελίξεις, ενώ στο εσωτερικό της οι αμφισβητήσεις για την
ακολουθητέα γραμμή οδηγούν σε αποτελμάτωση και περικλείουν σπέρματα σοβαρών
διαφωνιών και εντάσεων.

Το θέμα της διαφάνειας

ε. Εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων, της διαχείρισης του Γ’ Κοινοτικού Πλαισίου
Στήριξης και των άλλων αναπτυξιακών προγραμμάτων προωθείται στην πρώτη γραμμή
το μέγα θέμα της διαφάνειας. Η κυβέρνηση είναι αιχμάλωτη «των διαπλεκόμενων
συμφερόντων». Και οι συγκρούσεις των αντίπαλων ομάδων μπορεί να υπονομεύσουν
τελικά τη θέση της.

στ. Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθεί η αναμενόμενη θύελλα των κοινωνικών
αντιδράσεων. Η συνταγή της «συναίνεσης», πολύτιμη καθαυτή, δεν μπορεί να
λειτουργήσει στο σημερινό σκηνικό. Η υπεροψία των δύο κομμάτων, η αφόρητη
αλαζονεία της εξουσίας του ΠΑΣΟΚ ακυρώνουν κάθε ρεαλιστική δυνατότητα. Η
συναίνεση προϋποθέτει σεβασμό στις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, συνεχή
διάλογο, έντιμη αναζήτηση κοινού εδάφους για μια συμφωνία αποδοχής της
συμμετοχής και άλλων στις αποφάσεις. Όλα αυτά δεν υπάρχουν ή ακυρώνονται από
την κυρίαρχη νοοτροπία. Αυτά είναι οι καρποί του δικομματισμού, τον οποίο ο
λαός επιβράβευσε με τη θεαματική ψήφο του στις 9/4 υπέρ των δύο κομμάτων. Ό,τι
όμως από όσα αναφέραμε υπονομεύει την εικόνα μιας θριαμβεύουσας κυβέρνησης και
αναδείχνει το αληθινό πρόσωπο της κατάστασης, εμπεριέχει επίσης κινδύνους για
την πορεία της χώρας. Ο ΣΥΝ πρέπει έγκαιρα να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας
και να υποδείξει τον δρόμο της διεξόδου.

Το κρίσιμο πρόβλημα της Ελλάδας είναι το πολιτικό της σύστημα ή καλύτερα η
οργάνωση και η λειτουργία του. Το σύστημα είναι η Προεδρευομένη
Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Τυπικά, ο λαός είναι κυρίαρχος. Και την κυριαρχία
του επιβεβαιώνει μέσα από τις διαδοχικές εκλογές. Μέσα από αυτές, αναδείχνει
την πλειοψηφία της Βουλής, η οποία σχηματίζει την κυβέρνηση. Κατά το απόφθεγμα
του Γ. Παπανδρέου, «η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει». ΠΩΣ όμως
σχηματίζεται η πλειοψηφία; Πώς ψηφίζει ο πολίτης. Πώς κυβερνά η πλειοψηφία και
πώς ελέγχει η Βουλή;

Ο εκλογικός νόμος

Όλα προκύπτουν από τον εκλογικό νόμο, που λεηλατεί τις ψήφους των μικρότερων
κομμάτων και πριμοδοτεί σε βάρος τους, σε βάρος μεγάλης μερίδας του λαού, τα
δύο πρώτα και διαιωνίζει την κυριαρχία του δικομματισμού. Από ‘κεί και ύστερα,
το κόμμα εξασφαλίζει την πλειοψηφία, κυβερνά με απόλυτη ασυδοσία, με
ασυγκράτητη αλαζονεία και η μειοψηφία, οι αντιπολιτεύσεις είναι αδύναμες να
ασκήσουν έλεγχο στην υπερτροφική πια κεντρική εξουσία. Όλη η δομή του κράτους
υπηρετεί την κυβέρνηση, οι περιφερειακοί θεσμοί είναι ανίσχυροι έως ανύπαρκτοι
και στην πράξη πραγματοποιείται αλλοίωση του πολιτεύματος, που έχει θεμελιώδη
αρχή ότι «ο λαός είναι κυρίαρχος». Το σύστημα ευνοεί και καλύπτει τη διαπλοκή
μεγάλη οικονομικών συμφερόντων με την κυβέρνηση, εξασφαλίζει την αδιαφάνεια
και ακυρώνει την πίεση των κοινωνικών αγώνων. Πρόκειται για το κρίσιμο
πρόβλημα της Δημοκρατίας στη σύγχρονη εποχή.

Ο ΣΥΝ στις αποφάσεις του ιδρυτικού του συνεδρίου έθεσε ως στρατηγικό του στόχο
την πάλη για τη συγκρότηση ενός νέου μεγάλου συνασπισμού κοινωνικών και
πολιτικών δυνάμεων, για την άνοδο στην εξουσία του κόσμου της εργασίας και του
πολιτισμού. Έκρινε ότι αυτό ήταν τελείως απαραίτητο προκειμένου να προωθηθούν
οι μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα στη σφαίρα της κοινωνίας, της
οικονομίας, της πολιτικής, της κουλτούρας. Από αυτό τον στόχο απομακρύνθηκε
και είναι ανάγκη να επανέλθει.

Στον μεγάλο συνασπισμό έχουν θέση όσοι επαγγέλλονται την πίστη τους στις
ριζικές αλλαγές στο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, είτε τις ονομάζουν
σοσιαλισμό είτε αποφεύγουν τους προσδιορισμούς. Έχουν θέση όλες οι δυνάμεις
της Αριστεράς και αυτές που στήριξαν κόμματα του «παραδοσιακού» αριστερού
χώρου, στήριξαν τον ΣΥΝ, αλλά και ο κόσμος του μεγάλου χώρου του ΠΑΣΟΚ.

Η τάση να επιδιωχτούν συμμαχίες μόνο με το ΚΚΕ και το ΔΗΚΚΙ περιορίζει το
εύρος των δυνάμεων που θα είχαν θέση στον νέο μεγάλο συνασπισμό εξουσίας. Η
συνάντηση με τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, όπου συγκεντρώνονται μάζες με αριστερή –
προοδευτική κατεύθυνση, αγωνιστές της Αντίστασης και των κοινωνικών κινημάτων,
είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ενδιαφέρεται για το μονοπώλιο της
εξουσίας και αρνείται τον διάλογο, θεωρώντας ότι πέτυχε να εκφράσει μόνη της
τον προοδευτικό χώρο.

Ο ρόλος του ΣΥΝ

Οι δυσκολίες του εγχειρήματος δεν πρέπει να οδηγήσουν στην ακύρωσή του.
Αντίστροφα ο ΣΥΝ, διορθώνοντας τη γραμμή του, πρέπει να εργαστεί οργανώνοντας
ένα αληθινό λαϊκό κίνημα για την πραγματοποίηση της συνάντησης. Ταυτόχρονα
πρέπει να υποβάλει στην κοινωνία και ιδιαίτερα στους αριστερούς και στον κόσμο
του ΠΑΣΟΚ ­ οπαδούς ψηφοφόρους, στελέχη, ηγεσία ­ μια συγκεκριμένη
προγραμματική πρόταση, ανοιχτή στον διάλογο και στις κοινές επεξεργασίες, από
τη βάση ώς την κορυφή. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση θα συναντιόμαστε όλο και με
περισσότερους, πρέπει όμως πρώτα να κατανικήσουμε τις σεκταριστικές αγκυλώσεις
μας και να αναδιαπαιδαγωγήσουμε όλο το κόμμα, για να οργανώσουμε μια μεγάλη
εξόρμηση με όλα τα μέλη και στελέχη μας, και αυτούς που μένουν και αυτούς που
φεύγουν.

Μπροστά μας έχουμε έναν ορίζοντα τετραετίας ώς τις νέες εκλογές. Στο μεταξύ θα
μεσολαβήσουν οι δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές του 2002. Είναι χρόνος
χρήσιμος για μια τεράστια ζύμωση ιδεών και προτάσεων, για την έξοδο της
Ελλάδας από την αποτελμάτωση. Η παγκοσμιοποίηση δημιουργεί συνθήκες όλο και
πιο δύσκολες. Η μονοκρατορία των ΗΠΑ φέρνει μαζί της κινδύνους. Η λύση όμως
δεν βρίσκεται στην παθητική αποδοχή της κατάστασης. Αλλά στην έγερση των
συνειδήσεων, στην ενίσχυση των συλλογικών δράσεων, στην ενεργοποίηση των
ψυχικών αποθεμάτων της Αριστεράς και της έφεσής της ν’ αλλάξει τον κόσμο.

Εδώ βρίσκεται ο ρόλος του ΣΥΝ. Είμαστε ή θέλουμε να είμαστε, και πάντως
μπορούμε να είμαστε, η φωτισμένη συνείδηση των πρωτοποριακά σκεπτόμενων
Ελλήνων. Θέλουμε να ενισχύσουμε την ενότητα και το κύρος του ΣΥΝ που έχουν
τραυματιστεί και από δικά μας λάθη. Αποκρούουμε τόσο την τάση προς ένα
γκρουπουσκολισμό όσο και την τάση της διάλυσης μπροστά στις δυσκολίες.
Αγωνιζόμαστε να καταλάβουμε την εποχή μας. Δεν αντιπαραθέτουμε τον
εκσυγχρονισμό στον σοσιαλισμό. Θέλουμε μέσα από τις σύγχρονες αντιθέσεις της
καπιταλιστικής κοινωνίας, να θέσουμε με νέους όρους το θέμα της πορείας προς
τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.