ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο αιώνας του Φαστ

Μοιάζει με σύντομο ανέκδοτο: Αμερικανός κομμουνιστής. Ο Χάουαρντ Φαστ είναι
όμως ένας από τους πιο συναρπαστικούς μάρτυρες του εικοστού αιώνα.

Χάουαρντ Φαστ: «Η έκθεση Χρουστσώφ σήμανε το τέλος του αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος»

Ο αναθεωρητισμός είναι της μόδας. Ο Ντέηβιντ Ίρβινγκ αναθεωρεί την έκταση και
τη φρίκη του Ολοκαυτώματος, μια μερίδα του Τύπου αναθεωρεί τα εγκλήματα του
Βελιγραδίου στη Βοσνία και το Κόσοβο, κι ένας Γάλλος συγγραφέας έρχεται τώρα
να αναθεωρήσει μια από τις πιο μαύρες περιόδους της αμερικανικής ιστορίας. Ο
ΜακΚαρθισμός ήταν ένα φάντασμα, ένα παραμύθι που κατασκεύασαν οι διανοούμενοι
της Αριστεράς, αναφωνεί ο Ζαν-Πωλ Τορόκ στο βιβλίο του «Για να τελειώνουμε με
τον ΜακΚαρθισμό» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις L’ Harmattan. Οι
«μαύρες λίστες» δεν υπήρξαν ποτέ. Ο Ρούσβελτ ήταν ανεύθυνος. Όσο για τους
κομμουνιστές, αν δεν είχαν διαπράξει τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορούνταν,
δεν θα είχαν πάθει στη συνέχεια όλα όσα έπαθαν…

Αν και το παραλήρημα αυτό δεν αντέχει σε κριτική, αποτελεί ευτυχή σύμπτωση η
έκδοση αυτή την εποχή στη Γαλλία του περίφημου βιβλίου του Χάουαρντ Φαστ
«Αναμνήσεις ενός Κόκκινου» (εκδ. Rivages). Γιος ενός εβραίου εργάτη
σιδηρουργίας από την Ουκρανία, ο Φαστ άρχισε να δουλεύει από μικρός για να
συντηρήσει τ’ αδέλφια του. Στα 18 του βρέθηκε να περιπλανιέται στον
αμερικανικό Νότο, όπου ανακάλυψε την κατάσταση των μαύρων και την ιστορία
τους. Το βιβλίο του «Τα παιδιά», που κυκλοφόρησε το 1937 και περιέγραφε το
λιντσάρισμα ενός μαύρου εφήβου σε μια φτωχή συνοικία της Νέας Υόρκης, έσπασε
όλα τα ρεκόρ πωλήσεων. Μπεστ-σέλερ έγιναν και τα επόμενα βιβλία του, μεταξύ
των οποίων «Η Τελευταία Ελπίδα» (1941), ένα από τα σπάνια βιβλία της εποχής
που υπερασπιζόταν τους Ινδιάνους, και ο «Σπάρτακος» που γυρίστηκε ταινία από
τον Στάνλεϋ Κιούμπρικ.

Το 1945, ο Χάουαρντ Φαστ έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Άντεξε
δώδεκα χρόνια: στο διάστημα αυτό είχε την τιμή να γνωρίσει ανθρώπους σαν τον
Σαρτρ, τον Πικάσο και τον Αραγκόν και να τυλιχτεί από το FBI σε ένα φάκελο
1.100 σελίδων. «Το Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν κάτι σαν τη σημερινή θρησκευτική
Δεξιά των Ηνωμένων Πολιτειών, τους μουλάδες του Ιράν ή τους ακραίους ραβίνους
του Ισραήλ: το ήλεγχε μια χούφτα φανατικών», λέει σε συνέντευξή του στη
«Λιμπερασιόν». Όταν δημοσιεύτηκε η έκθεση του Χρουστσώφ για τα εγκλήματα του
Στάλιν, το 1956, ο Φαστ ήξερε ότι είχε φτάσει το τέλος. Ένα χρόνο αργότερα
επέστρεψε την κομματική του ταυτότητα. Από τα 32.000 μέλη που είχε κάποτε το
κόμμα, τα 28.000 είχαν ήδη αποχωρήσει.

Το 1950, ο Φαστ φυλακίστηκε για ένα χρόνο επειδή αρνήθηκε να καταδώσει τους
συντρόφους του. Όταν βγήκε, συνέχισε να γράφει, κυρίως αστυνομικά
μυθιστορήματα με ψευδώνυμο. Ογδόντα έξι ετών σήμερα, παραμένει ενεργός,
αριστερός και δηκτικός: «Η μόνη διαφορά ανάμεσα στον Μακ Κέιν, τον Μπους και
τον Γκορ είναι ότι ο τελευταίος αντιτίθεται λιγότερο από τους άλλους στις
αμβλώσεις».