ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αισθήσεις που χάνονται…

Ήταν μια από τις πρώτες συνεντεύξεις μου, τότε που πρωτοξεκίναγα στη
δημοσιογραφία.

Είχα τηλεφωνήσει στον ποιητή Νίκο Γκάτσο ­ γι’ αυτόν ήταν η εντολή από τον
αρχισυντάκτη ­ κι αυτός μου έκλεισε ραντεβού στο καφενείο του «Ζόναρς».

Άπειρη κι αμάθητη από τον κόσμο, καθώς η ­ αυστηρών αρχών ­ οικογένειά μου
περιόριζε δραστικά την κυκλοφορία μου σε κοσμικά μέρη, δεν είχα ιδέα, τότε, τι
ήταν

αυτό το καφενείο που είχε εγκαινιαστεί το 1940 ­ πολύ πριν γεννηθώ. Αλλά μόλις
το ανέφερα άρχισαν να μου λένε διάφορα, ότι εκεί συχνάζουν ο Γκάτσος με τον
Χατζιδάκι, και πολλοί άλλοι άνθρωποι των γραμμάτων, ότι εκεί ο Σπύρος Μελάς
έγραψε το χρονογράφημά του για τον τορπιλισμό της «Έλλης», τόσα που με έπιασε
πανικός.

Θυμάμαι ότι είχαν κοπεί τα πόδια μου.

Μπήκα στη μεγάλη αίθουσα με τα κομψά έπιπλα και τον χαμηλό φωτισμό και έψαξα
με το μάτι να τον δω.

Μάλλον με κατάλαβε πρώτος εκείνος, γιατί ένα γκαρσόνι ήρθε κοντά μου και με
ρώτησε αν ψάχνω τον κύριο Γκάτσο. Έμεινα πολλή ώρα μαζί του κι όταν έφυγα
νομίζω ότι πέταγα, σαν να με είχαν αφήσει να κοιτάξω έναν άλλο κόσμο.

Διάβασα ότι αυτό το ιστορικό καφενείο θα κλείσει, γιατί, λέει, μια Τράπεζα και
μια επιχείρηση που έχουν αναλάβει τη διαχείριση του Μετοχικού Ταμείου Στρατού
θέλουν να κάνουν το κτίριο εμπορική… όαση καταστημάτων, συγκροτημάτων
γραφείων, χώρων εστίασης και ψυχαγωγίας κ.λπ.

Στον ρυθμό της εποχής μας, τα όμορφα αλλά ήσυχα πράγματα δεν αρέσουν. «Οάσεις»
θεωρούνται πια τα σούπερ τέρατα ­ που άλλωστε αφήνουν και μεγάλα κέρδη.