[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τα φώτα της δημοσιότητας «έπεσαν» στη βράβευση των υπουργών Εξωτερικών της
Ελλάδας και της Τουρκίας από το Ίδρυμα «East West» των ΗΠΑ.

Οι κάμερες απαθανάτισαν το γεγονός, ο Χαβιέ Σολάνα και η Μαντλίν Ολμπράιτ,
πρωταγωνιστές του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας, να επιδίδουν τα βραβεία και να
ασπάζονται τους κ.κ. Γ. Παπανδρέου και Ι. Τζεμ.

Για την ουσία των συνομιλιών ελάχιστα ανακοινώθηκαν. Για την κλειστή μάλιστα
σύσκεψη για το Γιουγκοσλαβικό και την τύχη της κυβέρνησης Μιλόσεβιτς σχεδόν
τίποτα δεν διέρρευσε.

Όσο για το Κυπριακό, οι δηλώσεις ήταν «αποκαλυπτικές». «Οι ΗΠΑ επιδεικνύουν
ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την επίλυση του Κυπριακού και προσωπικά ο Πρόεδρος
Κλίντον», σημείωσε ο κ. Παπανδρέου. «Πρέπει να υπάρξει μία ουσιώδης συμφωνία
για το Κυπριακό, μία κοινά αποδεκτή λύση», εξειδίκευσε η κ. Ολμπράιτ. Και
τώρα; Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών ασφαλώς θα είναι ικανοποιημένος διότι,
όπως πολλές φορές έχει υποστηρίξει, «είναι καλύτερα να κάνεις ένα βήμα
μπροστά, παρά να αδρανείς επί χρόνια».

Τα ερωτήματα, ωστόσο, στην ελληνική κοινή γνώμη είναι πολλά. Και δεν μπορούν
όλα να πνιγούν μέσα στον κουρνιαχτό των θριαμβολογιών για «το κλείδωμα της
ένταξης της Ελλάδας στην ΟΝΕ».

Τι θα γίνει με τη συνεχιζόμενη τουρκική στρατιωτική κατοχή στην Κύπρο, αλλά
και με τις συνεχιζόμενες τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, στις οποίες
αναφέρεται ακόμη και το χθεσινό ­ στο Ίντερνετ ­ ενημερωτικό σημείωμα του
τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών (στα κεφάλαια με τίτλο «Background Note on
Aegean Disputes», «Kardak Disput», «Turkish Minority of Western Thrace»,
«Ρontuς Propaganda against Turkey» κ.ά.); Τι μπορεί να εγγυηθεί, για την Αθήνα
και τη Λευκωσία, μία υπερδύναμη ­ οι ΗΠΑ ­ όταν μάλιστα αναμείχθηκε στο
πραξικόπημα του ’67 και στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο; Τι ελπίδες να τρέφει
κανείς για «δίκαιες λύσεις στην περιοχή» στις δυνάμεις που βομβάρδισαν το
Βελιγράδι και μάτωσαν τα Βαλκάνια; Ίσως, σε όλα αυτά να μπορεί να
αντιπαραταχθεί ένα επιχείρημα: «Ας είμαστε ρεαλιστές.

Οι διεθνείς συσχετισμοί δύναμης είναι δεδομένοι». Αλλά, τότε, προβάλλει ένα
άλλο ερώτημα: Από πότε η συρρίκνωση του Ελληνισμού αποκαλείται ρεαλισμός;
Εκτός και αν μετράει η λογική «ένα βήμα εμπρός», ασχέτως αν θα ακολουθήσουν
«δύο βήματα πίσω»…